We grijpen alles aan om maar geen huisvrouw te hoeven zijn

DIET GROOTHUIS

Wie noemt zich tegenwoordig nog huisvrouw? Niemand toch? We hebben wel wat beters te doen. Alleen, íemand moet het doen, dat huishouden. En die iemand... drie keer raden wie dat is.

Wijzelf ja.

Maar niet getreurd, het huishouden doen we tegenwoordig volgens Huisvrouwmonologenschrijver Sylvia Witteman conform het principe: álles is leuker dan huishoudelijk werk, tot en met urenlang, rokend, sudoku's invullen toe.

We laten dus machines het werk doen, huren iemand in voor werk waar geen machines voor zijn, besteden rotklusjes uit aan onze kinderen in ruil voor smerig snoep of slechte computerspelletjes, wisselen Chinees eten halen af met friet, beschouwen sokken als wegwerpartikelen en maken ons over de rest niet druk. Immers, gedoe en ergernis zijn er al genoeg en urenlang facebooken is veel interessanter dan ons huis opruimen en muntthee sippend onze noodlijdende webwinkeltjes aan de praat houden onmetelijk veel belangrijker dan onze kinderen wat tips en trucs bij te brengen.

Jet Bussemaker ('Teer niet op de zak van je man') en Elma Drayer ('Nederlandse vrouwen zijn verwende prinsesjes') kunnen in hun handen knijpen. Met zulke pleitbezorgers hebben (huis)vrouwen geen vijanden meer nodig, de munitie wordt ze met handenvol tegelijk in hun schoot gemikt.

Interessanter is de vraag wat de lol is van een leven tussen kattenkots, lege chipszakken en theedoekdweilen. Hoeveel zelfhaat hebben we nodig om een bestaan tussen oude theezakjes, fruit- schillen, verfrommelde stapels was en achter de bank geveegde speelgoedhopen te prefereren boven van tijd tot tijd onze troep wegwerken? Hoeveel oogkleppen moeten we dragen om alsmaar wegwerprotzooi te kopen in plaats van duurzamer spul?

Waarom überhaupt kinderen krijgen, als we het niet leuk vinden ze iets bij te brengen en ze gezond groot te krijgen? En als ons credo is: we doen alleen waar we zin in hebben, waarom dan niet vlug op onszelf gaan wonen in plaats van met een partner? We moeten wel gek zijn of doorgewinterde masochisten, wanneer iets doen voor een huisgenoot voelt als zelfverraad om onszelf dag in dag uit bloot te stellen aan dat natuurlijk toch de kop op stekende - hè vervelend - schuldgevoel.

Wat zegt u? Alleen wonen ongezellig? Ach, kom op, de kroeg wacht. Seks? Seks is overal, voor wie dat wil. Maar wacht, geld. Hoe komen we aan geld? Niet getreurd, daar is wel een mouw aan te passen. We zijn per slot van rekening (huis)vrouwen. Dat geld, daar hebben we gewoon recht op.

À propos, voor iedereen - huisvrouw, vrouw met huis dan wel man - die zich niet herkent in bovenstaand recept, bestaat natuurlijk altijd nog de mogelijkheid een iets andere invulling aan dat vermaledijde huishouden te geven. Succes!

undefined

Meer over