Wayne Shorter Quartet speelt als één organisme

Wayne Shorter Quartet: Beyond the Sound Barrier. Verve...

Frank van Herk

Wayne Shorters terugkeer naar akoestische, avontuurlijke jazz, een aantal jaren geleden, was verheugend nieuws. Met zijn onvoorspelbare vormgevoel, onderworpen aan een eigen logica, zijn gave voor het scheppen van wonderbaarlijke variaties op treffende thema’s en zijn indringende, ietwat klaaglijke toon op sopraan-en tenorsax is hij een van de meest markante persoonlijkheden die het genre over heeft.

Hij overtuigt het meest tijdens concerten, en dus niet op een overgearrangeerde studioplaat als Alegría, maar wel op Footprints Live uit 2002. Gelukkig is ook zijn laatste gevuld met concertregistraties van dezelfde, hechte groep: Danilo Perez (piano), John Pattitucci (bas) en Brian Blade (drums).

Dankzij de heldere en directe opnamen is goed te horen hoe de band functioneert: niet als een solist met begeleiders, maar als één organisme dat spontaan en in grote vrijheid nieuwe mogelijkheden zoekt in bestaand materiaal. Dat gebeurt in de geest van het Miles Davis Quintet uit de jaren ’60, waar Shorter zitting in had – flexibele tempo’s, opengebroken structuren, alles ten bate van melodie, klankkleur, en de ritmische opwinding die Blades explosieve slagwerkpatronen aanjaagt.

Jane Ira Bloom: Like Silver, Like Song. ArtistShare.

Klinkt Shorters sopraan wel eens zurig en scherp, die van Jane Ira Bloom heeft een volle, zoetige klank, die perfect past bij de heldere lyriek van haar lijnenspel. Het fantasierijke keyboardwerk wordt verzorgd door Jamie Saft, en de onweerstaanbare grooves zijn afkomstig van bassist Mark Dresser en drummer Bobby Previte.

Allebehalve kille fusion dus; de briljante techniek is geen doel op zichzelf, de weemoedige of jubelende sfeerstukken worden uitgevoerd met een aanstekelijk gevoel voor romantiek.

Frank van Herk

Meer over