Waterpolocoach ging altijd voor de droom

Met het Nederlandse vrouwenwaterpolo team behaalde trainer-coach Kees van Hardeveld de ene medaille na de andere.

Peter de Waard
Op het randje van de koketterie Beeld
Op het randje van de koketterieBeeld

Alle eer ging niet onterecht naar Robin van Galen, de coach van de Nederlandse vrouwenwaterpoloploeg die in 2008 in Peking goud haalde. Maar grondlegger van die prestatie was Kees van Hardeveld, die één jaar eerder als bondscoach was opgestapt om technisch directeur van de Koninklijke Nederlandse Zwembond (KNZB) te worden.

Hij had toen zeventien jaar in verschillende functies de waterpolosters onder zijn hoede gehad. Vaak werd Kees van Hardeveld gevraagd of hij het niet raar vond dat hij niet werd genoemd. 'Nee', zei hij dan. 'Van Galen was de bondscoach die met het team goud haalde.' Kees van Hardeveld bleef meestal op de achtergrond. Of zoals Joop Alberda, die bij de KNZB zo lang met hem samenwerkte, op de uitvaart vertelde: 'Als er successen waren, deed Kees een stapje naar achter. En als er problemen waren, deed hij een stapje naar voren.'

In april vorig jaar moest Van Hardeveld terugtreden nadat slokdarmkanker bij hem was geconstateerd. Hij overleed, pas 60 jaar, op 7 januari in Baarn, ook de plaats waar hij geboren werd en zijn hele leven woonde.

'Sporters zijn slechte verliezers. Kees was dat niet. Hij gaf nooit iemand anders de schuld, zoals de scheidsrechters of de bond. Hij zocht het altijd bij zichzelf', zegt zijn broer Rik van Hardeveld. 'En zo was het ook in het echte leven. Hij zei niet: 'Waarom moet de kanker mij overkomen?'. Hij zei: 'Ik aanvaard het, zij het niet van harte. Maar het is zoals het is.'

Kees van Hardeveld kwam uit een echte sportfamilie. Zijn oom Aad van Hardeveld, die negen dagen na hem overleed op 86-jarige leeftijd, was een bekend atleet die in de jaren vijftig drie keer Nederlands kampioen op de 200 meter werd. Van het gezin Van Hardeveld met vijf kinderen (vier jongens en een meisje) zouden er liefst drie naar de Academie voor Lichamelijke Oefening gaan, onder wie Kees. Tijdens zijn studie was hij keeper bij voetbalvereniging BVV Baarn en waterpoloër bij De Vuursche in Baarn.

Op zijn 21ste koos Van Hardeveld voor waterpolo. Hij zou het zijn hele leven blijven doen, zelfs nog toen hij al ziek was. Tevens werd hij trainer van het damesteam van De Vuursche, waarmee hij in 1986 kampioen van Nederland werd. Zo kreeg de KNZB hem in het oog. In 1990 werd hij trainer-coach van het vrouwenwaterpoloteam. Prompt won het team goud op het EK van 1993. Daarna volgden zilveren medailles op de WK's van 1994 en 1998 en het EK van 1999 en bronzen op de EK's van 1995 en 1997.

In 2007 werd Van Hardeveld technisch directeur, waarbij hij behalve voor het waterpolo ook verantwoordelijk werd voor het schoonspringen, het synchroonzwemmen en het paralympisch zwemteam. Hij werkte nauw samen met Alberda, die technisch directeur was voor het wedstrijdzwemmen. Beiden hadden les gegeven aan moeilijk opvoedbare en moeilijk lerende kinderen. Alberda: 'De verschillen tussen zeer moeilijk opvoedbare kinderen en topsporters zijn soms klein. Veel topcoaches zijn Kees voor gegaan in die combinatie van dat moeilijke speciale onderwijs en dat moeilijke speciale onderwijs aan de top.' Hij vertelde dat Kees altijd ging voor de droom, niet voor het geld. Die droom kwam uit in 2008.

Daarna kwam de klad erin. Het lukte niet het vrouwenwaterpoloteam niet zich te plaatsen voor de Spelen van Londen en Rio. Van Hardeveld moest coaches ontslaan, maar nam de verantwoordelijkheid. 'Ik heb een geweldig leven gehad, ik heb geen bucket list', zei hij aan het einde van zijn leven.

Van Hardeveld laat een vrouw, twee kinderen en een kleinkind na.

Meer over