Columnmerel van vroonhoven

Wat mij dwarszit is het voortdurende gevoel van gebrek aan tijd en diepgang

Merel van Vroonhoven artikel Column Beeld .
Merel van Vroonhoven artikel ColumnBeeld .

‘Gaat ie wel, mam?’ vraagt mijn jongste zoon als hij slaperig zijn kamer uitkomt. Het is zeven uur en ik sta op het punt om naar school te gaan. Blijkbaar heeft mijn gefoeter en gestommel hem wakker gemaakt. Dat ellendige verkeerde been ook, waarmee ik vandaag uit bed stapte. Het komt vast doordat ik gisteren tot na middernacht heb zitten zweten op de gymles die ik vandaag moet geven.

Ik was net klaar toen de laptop crashte. Weg was het lesvoorbereidingsformulier van bijna 10 pagina’s. Uren werk voor noppes. En dit is niet mijn enige gymles. Elke les betekent weer een nieuw formulier van 10 pagina’s. Dan heb ik het nog niet eens over het bewijsdossier met reflectieverslagen van al gauw 50 bladzijden.

Ik reflecteer me ongans. Nu is dat nog op te brengen als het zich zou beperken tot een paar vakken. Maar als basisschoolleraar in spe heb ik niet een páár vakken die ik me eigen moet maken. Het zijn er maar liefst 14. Ik moet een goede pedagoog en didacticus zijn die kinderen leert lezen, schrijven en rekenen. Plus ze wegwijzen in de geschiedenis van Willem van Oranje, Spinoza en Anne Frank, leren wat de betekenis is van de palm-, wijn- en graangrens op mondiale schaal en hoe ongeslachtelijke voortplanting werkt bij een plant. En daar stopt het niet. Ik moet ook muzieklessen kunnen geven. Dat betekent noten lezen, zingen en de blokfluit, ukelele, gitaar en keyboard bespelen. Het lijkt wel of ik het conservatorium doe in plaats van de pabo. Plus de toneelschool en de kunstacademie voor drama, dans en beeldende vorming, wat ik ook nog allemaal moet beheersen. En natuurlijk gym! Ik zou het bijna vergeten.

Wat mij dwarszit, is het voortdurend gevoel van onbehagen over het gebrek aan tijd en diepgang waarmee ik me kan ontwikkelen. Waarom maken we onszelf wijs dat we in vier jaar pabo (of zelfs in twee!) leraren kunnen opleiden die in alle 14 vakken thuis zijn? Zou het niet beter zijn als de basisschoolleraar zich eerst eens bekwaamt in een aantal basisvakken en dan eventueel later zich verder specialiseert in kunst, gym of muziek? Als ie überhaupt de ervaring én het talent heeft om daarin net zo goed te worden als een vakdocent. Niet alleen goed voor de leraar, maar ook voor het kind, omdat die les krijgt van een echte professional in plaats van een veronderstelde alleskunner.

Het is half acht als ik in gymzaal arriveer. Gisteren heb ik de meeste toestellen vast klaargezet. Banken, de bok, het klimrek, de glijbanen, de trampolines en de matten. Vandaag hoef ik alleen nog het kleinere spul te doen. Dat scheelde toch een uur slaap. Even een laatste check en dan terug naar de klas, de kinderen opvangen.

‘En hoe was het?’ vraagt mijn zoon, als ik aan het einde van de dag thuiskom. ‘Het ging eigenlijk best goed’, zeg ik opgelucht. ‘De kinderen waren enthousiast. Ze vonden het heel leuk om apenkooi te doen bij Juf Merel in haar groene jurk.’

‘Groene jurk?’ vraagt hij verbaasd.

‘Gymkleren vergeten’, zeg ik schamper. Hij begint te lachen. “Tja mam, je wordt een dagje ouder hè. Een tip voor als je morgen muziek geeft: Zet je ukelele vast klaar bij de voordeur. Kun je die tenminste niet vergeten.’

Meer over