WAT EEN BELADEN AVOND, HÈ?

Drie schrijvers 'op de drempel van een midlife crisis' trekken met een programma vol literair varieté langs de Nederlandse theaters....

ZONDAG 25 SEPTEMBER

Het is nu zondag (of eigenlijk is het maandagochtend 0.40 uur, de heledag in bed geleden en nu kan ik niet slapen). Vandaag was de dag na onzeeerste try-out. Ik typ dit even snelsnel, want ik heb twee dode katers inmijn lijf: een in mijn hoofd, een in mijn darmstelsel (drink dan ook nietzoveel). Ik heb beloofd dat ik vandaag zou beginnen met dit weblog àtrois, een belofte die als een zeurende zweer over mijn dag heeft gelegen.

Welaan, in het kort: drie weken geleden hebben Martin, Bart en ik inUtrecht, in een geleende studio van het cabaretduo Rul, ons naderendetheaterprogramma Giphart, Chabot met Bril in elkaar gedraaid, onder desteeds strenger wordende leiding van regisseur Gérard van Kalmthout

Dat was nog maar het begin.

Afgelopen week zijn we iedere godvergeten dag van 10.00 tot 22.00 uurin theater de Speeldoos in Baarn bij elkaar gekomen voor repetities, nogmeer repetities, probeersels, impovisaties, interviews, discussies,verzoenende lunches, hilarische diners, Italiaanse doorloopjes, completevoorstellingen, therapeutische sessies, et cetera.

Gisteren was de eerste voorstelling met publiek erbij, een man ofdriehonderd - veel meer dan we hadden durven hopen. En wat ik al in jarenniet meer heb gehad: ik was zenuwachtig, en die andere twee podiumdiertjesook.

Ronald Giphart, maandag 26 september, 01.07 uur.

MAANDAG 26 SEPTEMBER

Het is maandagochtend, of laat ik het zo zeggen: de maandagochtend isalweer bijna voorbij. Halftwaalf. Een onzalig tijdstip op eenmaandagochtend. De week is in volle gang, en zelf ben ik ook al in vollegang, maar de berg werk die voor me ligt, is nog maar nauwelijks kleiner.Had ik maar een gewone baan.

De ochtend begon met regen - niet in Amsterdam overigens, maar op deradio waar Joris van der Kerkhof een bezoek bracht aan het KNMI om naarradarbeelden uit Amerika te kijken. Het regende daar overal! Niet alleenin de streek van Rita, maar overal! Joris kreeg het er benauwd van. En ikook, want wat kan mij de regenval in Amerika schelen?

Niets.

Martin Bril, maandag 26 september 11.55 uur.

Net heb ik godverdegodverdegodver voor de vierde keer een tekstgodverdegodver ingetypt, die ik vervolgens voor de godverdegodverdevierdekeer kwijtraakte. Een keer door even iets te googlen, hup, tekst weg. Detweede keer door godverdegodver een jpg bij te attacheren, die door ditrotweeklog niet als jpg werd gezien, hup tekst weg. De derde keer door eenmij onbekende reden, hup tekst weg. En net, doordat een vriend zei dat ikeven in mijn 'geschiedenis' moest kijken, hup tekst weg. En het wasbriljant wat ik schreef, gevat, scherp, en van een wijsheid die jeeigenlijk alleen nog maar ziet bij ouden van dagen uit kutdorpjes opSicilië.

Ronald Giphart, maandag 26 september, 19.43 uur.

DINSDAG 27 SEPTEMBER

Ik schrijf dit in de kleedkamer van theater de Griffioen in Amstelveen.Bart, Martin en ik waren vandaag op een industrieterrein in deHaarlemmermeerpolder. We zaten er bij Hans Ubbink, de beste ontwerper vanNederland en ver daarbuiten. Zijn werk is hoogstaand en compromisloos, enkan wedijveren met dat van Paul Smith. We waren bij Ubbink met hetzenuwachtige verzoek of hij onze show wil aankleden. Hij hoorde onswelwillend aan.

Toen kreeg ik een telefoontje van filmproducent Ernie Tee. Willem vande Sande Bakhuyzen was net overleden. Ik vloekte luid, een medewerkster vanUbbink keek verschrikt op. Ik liep naar het raam. Regen sloeg tegen degrote ruiten.

Willem was erg ziek, en toch kwam zijn dood als een enorme schok. Hetis een vreemde gewaarwording dat iemand die een paar maanden geleden nogenthousiast en vol energie leiding gaf aan een filmset, nu dood is. Totzondag heeft hij - uitgeput maar vastberaden - gemonteerd aan de verfilmingvan Ik omhels je met duizend armen. Morgen gaat zijn film Leef! inpremière, een titel waarvan de ironie de komende dagen vaak benadrukt zalworden. Willem van de Sande Bakhuyzen is 47 jaar geworden, veel te jong.Laat ons luid vloeken.

Ronald Giphart, dinsdag 27 september, 19.08 uur.

Jarig. Zwaar klote. Ik haat mijn eigen verjaardag.

Om tien over half acht 's ochtends belt dj Giel Beelen. Aardige gozer.En een goeie dj. Zoon Maurits neemt op en geeft de hoorn aan mij: we zittenlive in de uitzending.

'En,' vraagt Giel, 'hoe oud ben je geworden?'

'Eenenvijftig.'

Giel fluit zachtjes door zijn tanden. Het is inderdaad niet mis. Eenseniorenkaart dreigt aan de horizon.

'Maar Giel,' zeg ik optimistisch, 'ik voel me eerder het omgekeerde,15.'

'Ja,'antwoordt Giel, 'en zo gedraag je je ook meestal, hè?'

Kadootjes op bed. Zoon Sebastiaan heeft fraai gedicht gemaakt overBaarn, en Splinter en Storm hebben in het geheim in een uithoek van hunkamer aan de bouw van een giraf gewerkt, mijn lievelingsdier.

Van Yolanda, echtgenote, krijg ik een dekbedovertrek van Herman B.Dolblij.

Later op de dag zal dat blije gevoel langzaam wegebben.

Volgend jaar die verjaardag maar helemaal proberen over te slaan.

Bart Chabot, woensdag 28 september, 00.44 uur.

WOENSDAG 28 SEPTEMBER

Loop over het straat. Het is nog vroeg.

Hoofd zit vol, de voorstelling is ook te vol - wat moet eruit?

Kill your darlings first, zeggen ze in Hollywood.

Moet je mee oppassen: voor je het weet, heb je je beste nummersweggegooid. Maar er zit iets in. Ze zijn niet gek in Hollywood. Het puntis alleen: je moet het durven.

Go with the flow.

Of juist niet.

Gisteren een moeilijk zaaltje. Ik heb er geen verstand van, maar alsChabot het zegt, zal het zo zijn. Hij heeft in honderden zalen gestaan, metDeelder, met Brood, alleen, met Campert en Mulder. 'Het is werkenvanavond', mompelt hij. Zijn bril is beslagen - hij heeft te warmeoogbollen.

We werken dus.

Wat moet eruit? Wie heeft welke rol in de voorstelling? Voor de pauzezit het goed. Snel, afwisselend, verrassend. Na de pauze is het rommelig.Wat moet eruit, wat moet worden ingekort, wat moet door iets anders wordenvervangen? Minder is meer, maar als je te ver gaat, hou je niets over.

Martin Bril, woensdag 28 september, 09.39 uur.

DONDERDAG 29 SEPTEMBER

Mijn vriendin vroeg vanmorgen hoe we thuis waren gekomen. Daar moest ikover nadenken. Het zijn meestal de betere feesten als je niet meer directweet hoe je thuiskwam. De heentocht kunnen we ons nog wel herinneren. Bijaankomst zetten wij onze fietsen tegen een boom voor de schouwburg en kekenwe naar een gulzige drakenmond, bestaande uit de rode loper, tientallencameraploegen en nog veel meer fotografen.

'Hoe moet je kij-ken?', vroeg mijn vriendin. 'Iedereen zet daarnatuurlijk zijn het grijpt me allemaal nogal aan, maar we slaan ons erdoorheen-gezicht op.'

'Ja, waren we maar acteurs, die hebben het een stuk makkelijker. Dieacteren gewoon dat ze acteurs zijn die over een rode loper moeten, terwijler net een belangrijke regisseur is overleden.'

Het was 'een beladen avond', gisteren, in de Utrechtse Stadsschouwburgop de opening van het 25ste Nederlandse Film Festival, en iedereen zei ooktegen elkaar dat het 'een beladen avond' was. Er was iemand dood, maar ermoest wel gefeest worden.

'Beladen avond, hè?'

'Ja, heel beladen avond.'

'Hoor ik daar iemand 'beladen avond' zeggen? Inderdaad jongens, wat eenbeladen avond.'

'Iemand nog wat drinken?'

Ronald Giphart, donderdag 29 september, 14.01 uur.

VRIJDAG 30 SEPTEMBER

Aristoteles (wie? wie in godsnaam) zou hebben geschreven: Meta taaodisia oi pleistoi aumoteoi gignontai. In het Latijn is dat: Omne animalpost coitum triste, praeter gallum qui cantat. En in het Nederlands: na decoïtus is elk dier terneergeslagen, behalve de haan, die kraait. Hetbetekent dat het niet vreemd is wanneer je je na een enorm hoogtepunt tochonbegrijpelijk rot voelt.

Juju, wat een hoogtepunt was het, dit weeklog. Ik denk dat generatiesethologen en sociologen nog decennia lang kunnen promoveren op de internesociale relaties binnen zo'n gemeenschap.

De hiërarchie en het kuddeverband tussen willekeurig welke groep mensenis altijd hetzelfde. De top van Philips gedraagt zich sociaal gezien nietanders dan een groep prostituees in een bordeel of het kader van eenpolitieke partij in een gemeente als Bemmel. In dit Volkskrant-weblog zijnde verhoudingen tussen de contribuanten exact hetzelfde.

Je kunt je afvragen waarom de Volkskrant zo'n gemeenschap in het levenheeft geroepen (het antwoord lijkt me: om maar in godsnaam niet de boot temissen).

'Giphart, Chabot met Bril' moeten afscheid nemen. We hebben met plezieraan dit weeklog geschreven, met geamuseerde verbazing hebben we gekekennaar wat onze schrijfsel losmaakten, en nu horen we ergens een haankraaien.

Ronald Giphart, vrijdag 30 september, 17.23 uur.

Meer over