Was 2009 een goed popjaar?

Gijsbert Kamer

De laatste drie dagen van van het jaar blik ik nog even terug. Allereerst nog maar even de jaarlijstjes. Ik heb begrepen dat een lijstje pas bestaat als die op internet staat, dus hoewel al in 2 gedrukte media gepubliceerd toch nog maar even mijn top 10 van dit jaar.

1. Animal Collective: Merriweather Post Pavillion
2. God Help The Girl: God Help The Girl
3. Andrew Bird: Noble Beast
4. Fuck Buttons:Tarot Sport
5. Madness: The Liberty Of Norton Folgate
6. Anne Soldaat: In Another Life
7. The Strange Boys: ...And Girls
8. Mulatu Astatke/Heliocentrics: Inspiration Information
9. Monsters Of Folk: Monsters Of Folk
10. The Pains Of Being Pure At Heart: The Pains Of Being Pure At Heart

Leuke platen daar niet van, maar om nou te zeggen dat we 2009 zullen herinneren als een historisch jaar voor de popgeschiedenis: de tijd zal het leren maar ik vermoed van niet.

Alle lijstjes in binnen- en buitenlandse media bestudeerd hebbend kun je vaststellen dat de mainstream onder smaakmakers geen enkele rol van betekenis speelt. Een enkeling noemt ergens nog Lady Gaga, Bruce Springsteen of U2 maar het wemelt vooral van nieuwe namen. The xx bijvoorbeeld. Vaak gekozen tot plaat van het jaar, ook door lijstjesmakers in OOR.

Ik was er aanvankelijk ook erg enthousiast over, maar vond er in de bovenzaal van Paradiso laatst zo weinig aan dat ik de plaat nooit meer opgezet heb. Maar steeds als ik 'm ergens hoor vind ik 'm toch wel weer erg goed, dus wie weet hervind ik mijn liefde voor de Britse band weer.

Over Britse pop kunnen we verder kort zijn. Lily Allen maakte een goede plaat die je verder nergens meer terugziet, Franz Ferdinand heb ik precies een jaar geleden veel gedraaid maar in februari was ik 'm al weer vergeten. Verrassend vond ik de combinatie Fuck Buttons met Andy Weatherall, en ik moet zeggen dat ik ook wel bewondering heb voor de manier waarop Dizzee Rascal een heuse popster geworden is. Het meest heb ik kwa Britpop genoten van bands uit mijn jeugd: Magazine, Madness en The Specials. Hopelijk dat Magazine en The Specials ook nog eens een keer deze kant opkomen, dan kunt u zelf zien hoe goed ze nog zijn.

Dan de Amerikaanse indie-bands. Drie bands braken dit jaar in elk geval onder lijstjesmakers door: Animal Collective, Dirty Projects en Grizzly Bear. Allemaal bands die al jaren bezig zijn, en allemaal bands die de tijd hebben gekregen en genomen voor het maken van een echt goede plaat. Ik blijf de mening toegedaan dat er op die Grizzly Bear een handvol goede nummers staan, maar die zijn dan ook wel heel mooi. Jammer alleen dat je Two Weeks zoveel in een commercial ziet, nota bene voor een auto. Bah.

Het succes onder critici van Dirty Projectors verbaast me, vooral omdat hun vorige platen zo goed als onopgemerkt bleven. Zelf ben ik sinds Bitte Orca de vorige plaat van Dirty Projectors erg gaan waarderen: Rise Above. Een krankzinnig idee: een plaat van jeugdehelden uit je hoofd naspelen. En er valt van Damaged van Black Flag nauwlijks iets te herkennen, maar ik word er erg vrolijk van.

Moeten we het nog over hiphop hebben? In de lijstjes zie je er weinig van terug, bij mij ook niet, al blijf ik die nieuwe Raekwon erg leuk vinden.

Soul dan? Maxwell kwam ik tot mijn verbazing veel tegen, al zijn we in Nederland de enigen die er dol op zijn. Verrassender vond ik zelf Lee Fields, al viel die af omdat er een paar overbodige nummers op staan. Had Fields bij een platenfirma gezeten die er wat harder aan getrokken had dan weet ik zeker dat de plaat in veel meer lijstjes had gestaan. Iets dat ook geldt voor Mayer Hawthorne. Hij schrijft betere liedjes dan Jesse Dee, maar ze werden veel minder onder de aandacht gebracht.

Aan ons, dj's van KX Radio heeft het niet gelegen, Ladies van Lee Fields was de verrassende nummer 1 dit jaar onder in de song van het jaar verkiezing. Ik verheug me wel erg op 12 februari als Fields naar Nederland komt voor optredens.

Wat me verder opviel: Anders dan in de UK en de VS houden we hier niet van de Yeah Yeah Yeahs. Hun album en singles staan overal hoog bij de critici, maar niet in Nederland.

Ook Phoenix komt er hier wat bekaaid af, maar we zijn wel weer het enige land dat de Editors serieus neemt.

En we zijn (voorlopig?) natuurlijk het enige land dat Moss en Anne Soldaat in de top 10 van het jaar heeft staan. Verrassend dat Moss boven Soldaat staat maar nog verrassender dat de alom bejubelde De Staat pas op 17 terugkomt. Ik denk dat de plaat te vroeg in het jaar verscheen. Dat lijkt me ook de reden dat The Crying Light van Antony & The Johnsons zo weinig terugkomt.

Mijn favoriete reissue is natuurlijk Crazy Rhythms van The Feelies. Maar graag wil ik nog even wijzen op een band die maar zelden genoemd wordt maar waar ik de afgelopen maanden weer zeer van genoten heb: Saint Etienne.

Hun eerste twee albums Foxbase Alpha en So Tough! uit de vroege jaren negentig zijn in prachtige luxe-edities opnieuw uitgebracht. De liner notes alleen al maken de aanschaf de moeite waard. Je wordt teruggezogen naar het Londen van 1990-1992 toen. Baggy was in, house was net mainstreem geworden, en de Britpop revival met Blur begon langzaam gestalte te krijgen.

En er was meer goed Saint Etienne nieuws: Foxbase Alpha werd door Richard X bewerkt tot een compleet nieuwe productie: Foxbase Beta. Vooral de beats zijn geactualiseerd, zonder dat het origineel geweld wordt aangedaan. Ik vind 'm erg leuk in elk geval, en hoewel So Tough! altijd tot mijn favoriete Britpopplaten behoorde, ben ik dit jaar steeds meer verslingerd geraakt aan Foxbase Alpha.

Ook leuk: een door Saint Etienne (zelf groot popconnaisseurs) samengestelde cd met pub-hits: Songs For The Dog And Duck, verschenen op ACE. Allemaal liedjes die je graag in een pub zou willen horen: van obscure soul en rock 'n roll tot glamrock en een voor Nederlanders bekende deun als Driver's Seat. Veel plezier van gehad, deze kerstdagen.

En zo was er natuurlijk ook in 2009 veel goede muziek te horen, maar was het een goed muziekjaar?

Nee, ik vind van niet. Goede platen zijn er altijd wel te vinden. Platen waar iedereen het over heeft dit jaar niet.

Niet getreurd ik hoorde al vijf platen die volgend jaar verschijnen waar ik enthousiast over ben: Spoon, Beach House, The Soft Pack, Midlake en Tim Knol.

Meer over