Warmte front

Gaat dat horen: de rock, country én warme soul van Phantom Limb. De persoonlijkheid van de leadzangeres is alvast te groot voor het café waarin we haar spreken.

'Achtergrondkoortjes? Pfft.' Een diepe zucht ontsnapt vanonder een grote paarse hoed die zo uit de nalatenschap van Janis Joplin lijkt te komen. 'Ik heb het welgeteld twee keer gedaan. Een keer bij Dizzee Rascal en een keer bij Adele. Maar het past niet bij mij. Als typische voorzanger ben je geprogrammeerd en geconditioneerd voor aandacht en dat doe je door je stem en je zelfbewustzijn te projecteren. Als achtergrondzangeres wordt van je verwacht dat je jezelf continu inhoudt.' Dan vraagt ze retorisch aan de verslaggever. 'Zie je mij dat doen?'

Hmm, het is moeilijk om verschijning en volume van Yolanda Quartey, zangeres van de country/rhythm-and-bluesband Phantom Limb in een bescheiden, dienende rol voor te stellen. Er is een uitbundige bloemetjesjurk, gedrapeerd over een voluptueuze berg van een vrouw, gecomplementeerd met een leren motorjack en hoed als garnering. Mocht je dan nog twijfels hebben over haar aanwezigheid, dan ontkracht ze die met verve - op een toon die tot ver achter in het Amsterdamse café draagt. 'Ik ben te groot voor de achtergrond. Het past niet. Dan ben ik net een ballerina in maatje 44, Hahaha!'

Wat de goedlachse 26-jarige Quartey echter gegoten zit, is haar rol bij Phantom Limb. Dat zal iedereen beamen die de band dit jaar op Lowlands heeft gezien. Phantom Limb maakte indruk met Quartey's stem, die zonder enige zichtbare inspanning of tussenkomst van wat dan ook een rechtstreekse vertaling lijkt van schrijnende emoties. Kracht, expressie en beheersing aan elkaar gekoppeld als in de beste soultraditie. Live nog meer dan op cd, waar ze zo nu en dan toch de indruk wekt zich niet helemaal te geven. De band werd één van de hoogtepunten van het festival genoemd.

Phantom Limb speelt rhythm-and-blues, rootsrock en country alsof de band erin geworteld is. De geijkte vergelijking is die met The Band, die in het concert The Last Waltz met soulzangeres Mavis Staples de klassieker The Weight speelde. Want Phantom Limb bestaat uit blanke jongens met een zwarte frontvrouw en klinkt alsof ze zo bijgezet kan worden in een lange lijn americana. Bijzonder, want alle leden zijn afkomstig uit Bristol, een stad die met acts als Massive Attack en Portishead eerder een bron van Britse pop-avant-garde is, niet van Amerikaanse traditie.

De bandleden hebben al ruimschoots hun sporen verdiend als sessie- of tourmuzikanten bij hun helden. Het was tijdens een toer met oud James Brownsaxofonist Pee Wee Ellis dat keyboardspeler Dan Moore Marc Ford tegen het lijf liep, de gitarist van wijlen The Black Crowes, zelf aan het toeren met soulband Booker T & the M.G's. Ford nodigde de band uit om het tweede album The Pines in zijn studio in Signal Hill in Californië op te nemen en hem zelf te produceren.

Objectiviteit

Quartey: 'Dat was om twee redenen een hele goede zet. Onze gitarist Stew Jackson heeft ons eerste album geproduceerd en dat moet je eigenlijk niet willen. Een bandlid staat er in dat proces veel te dicht bij en kan niet objectief genoeg naar het eigen werk luisteren. Voor deze plaat moesten we ook echt het gevoel van de Californische warmte hebben in plaats van de Britse regen. The Pines moest, meer dan ons eerste album, naar je heupen zakken en swingen.'

Dat doet het, met liefdevol gearrangeerde koortjes, hammondorgel, slidegitaar en zelfs een cover van Hank Williams Angel of Death. Er waren mensen die niet zoveel fiducie hadden in het, laten we zeggen, blanke gedeelte van Phantom Limbs repertoire. Quartey: 'Iemand bij de platenmaatschappij zei dat niemand een zwart persoon rock wilde horen zingen.'

Ze last een pauze in voor wat stijgende verontwaardiging. Moet ze dan mensen herinneren aan artiesten als Chuck Berry, Little Richard en Jimi Hendrix? Of - probeert de verslaggever - Brittany Howard, de zwarte zangeres van Alabama Shakes, die net als zij de frontvrouw is van een verder blanke rockband? Quartey quasi bozig: 'Je gaat me toch niet met haar vergelijken?... Die is minstens zes maten kleiner dan ik, hahaha!'

Kijk, als ze in Mississippi of Texas was geboren, zou niemand ervan opgekeken hebben, maar moet ze zich daarover druk maken? 'Ik ben het gewend dat ik nergens in pas. Ik ben er een expert in.'

Barbados

Als 8-jarig meisje in Bristol, met wortels in Barbados, zong Quartey al hartstochtelijk mee met de oude Dolly Partonplaten van mams. 'Dat was een beetje toeval. Ik woonde met mijn moeder in een buitenwijk van Bristol en we leefden zo ver onder de armoedegrens dat we bijna geen toegang hadden tot moderne media. Ik heb bijna niets van de toenmalige Britse popcultuur meegekregen. Ik groeide op met wat mijn oor toevallig oppikte.' Dat waren de platen van haar moeder, Dolly voor de country en de Staple Singers voor de soul, en radiostations. 'Die gaven me vooral een gevoel van vrijheid toen we opgesloten zaten in die armoede.'

De middelbare school en uiteindelijk de universiteit boden uitweg en uitlaatklep voor Quartey, wier moeder een carrière als zangeres verbood. Ze hield het maar 14 dagen uit op de universiteit. Maar twee weken Londen was een goed begin om haar plannen om ooit professioneel zangeres te zijn, te verwezenlijken. Alle beschikbare tijd werd besteed aan het vinden van aansluiting bij een scene. Haar collega's van Phantom Limb had ze al eerder ontmoet, alleen zaten zij toen in een band en ging zij nog naar school. Daarna was het kilometers maken. Na haar universiteitsperiode nam ze elk baantje als zangeres aan en leerde ze alles wat ze over haarzelf als zangeres kon leren: onder meer dat ze niet uit het goede hout is gesneden voor backing vocals en dat het rootsgenre waarop Phantom Limb zich baseert diep van binnen zit verankerd.

Quartey: 'Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat we muziekgeschiedenis deels aan het herinterpreteren zijn, maar dat is toch niet wezenlijk anders dan wat de Stones bijvoorbeeld met Muddy Waters deden? Deels is het een bewust proces, omdat we dit soort muziek onder de aandacht willen brengen, maar voor mij is het ook iets volstrekt natuurlijks. Ik kan gewoonweg niet anders dan deze muziek zingen. Dit is honderd procent wat ik wil doen.'

Ze verzit en maakt zich groter als om haar punt kracht bij te zetten.

'Ik heb al een hele tijd geleden besloten dat er niets komt tussen mij en datgene wat ik wil doen.'

Je verwacht even dat ze weer in luid gelach zal uitbarsten. Maar dat blijft uit, deze keer.

undefined

Meer over