bellen metrome

‘Wandelen naar de supermarkt is in Italië nu het enige uitje, dus mijn tip aan Nederlanders is: hamster niet’

Al elf dagen zit Italië-correspondent Jarl van der Ploeg (32) met zijn verloofde ‘opgesloten’ in hun appartement in Rome. Zijn geliefde Italië is nu een land waar dagelijks honderden doden vallen door het coronavirus. Op dinsdag waren het er 345. ‘De mensen zijn bang.’

Het bijna totaal verlaten Piazza del Popolo in Rome dinsdag. Beeld EPA
Het bijna totaal verlaten Piazza del Popolo in Rome dinsdag.Beeld EPA

De berichten uit Italië zijn nog altijd zorgwekkend. Hoe is het met je, Jarl?

‘Goed hoor, hoewel ik eerlijk gezegd niet meer goed weet welke dag het is. Iedereen hier richt zich op 3 april, dan moet duidelijk worden of de situatie verbeterd is en of we weer geleidelijk naar buiten mogen. Het is voor mij, net als voor de zestig miljoen Italianen, een stip op de horizon geworden. Je moet je ergens op richten. Anders word je langzaam gek.

‘Het enige constante elke dag is het tijdstip van 18.00 uur: dan maken de mensen vanaf hun balkons muziek. Verder word je hele leven door het virus beheerst. Je kunt er niet van weglopen, ook omdat je vrije tijd er volledig door wordt bepaald. En elke dag wordt het leven steeds iets beperkter. Heel in het begin kon je nog naar het park. Nu is het vooral veel binnen zitten, boodschappen doen, lezen en vroeg naar bed. En afwachten.’

Je zit in het epicentrum van de virusuitbraak in Europa. Italië zit op slot. Is er zicht op verbetering van de situatie?

‘Qua sterftecijfers lijkt het wel of Italië elke dag wordt getroffen door een aardbeving. In totaal zijn er nu zo’n 2.500 doden gevallen. Elke dag komen er zo’n tweeduizend besmettingen bij, meer dan 31 duizend mensen zijn inmiddels positief getest op het virus. Toch is de sfeer relatief gelaten. Je kunt op niemand echt boos worden. Dit is een onbekend virus.

‘Elke dag, aan het einde van de middag, worden de actuele cijfers bekendgemaakt. Vooral in het noorden, waar de uitbraak begon, is de situatie nijpend: crematoria die 24 uur per dag doorwerken, besmette inwoners die met militaire vluchten naar andere ziekenhuizen worden gevlogen.

‘Het enige lichtpuntje is dat de groei van het aantal besmettingen de afgelopen dagen wat lijkt af te zwakken. Misschien is de piek bereikt en heeft het op slot gooien van het land zin gehad. De hoop is dat dan de strenge maatregelen geleidelijk kunnen worden afgebouwd. Maar niemand weet het.’

Wat zie je als je uit het raam kijkt?

‘Ik zie dat sommige bewoners hun was ophangen. Bij de slager staat een rij. Enkele bewoners, met mondkapjes op, zijn naar de supermarkt geweest en keren terug naar huis. Ik woon met mijn vriendin in een appartement van zo’n honderd vierkante meter in Monteverde, tegen het centrum van Rome aan. Normaal krijg je hier hoofdpijn van het getoeter, nu heerst er stilte.

‘Je mag alleen naar buiten als je een geldige reden hebt. Je moet dan een verklaring bij je hebben, bijvoorbeeld dat je voor je werk op stap moet, of dat je boodschappen gaat halen. Er moet ook in staan dat je niet positief getest bent op het virus. Er rijden veel politieauto’s die de boel controleren. Er zijn gisteren in één dag al zo’n achtduizend boetes uitgedeeld. Als je naar buiten gaat terwijl je positief bent getest op corona, riskeer je zelfs een celstraf van maximaal 16 jaar.’

Hoe ziet je dag eruit? Ik begrijp dat je het boodschappen beschouwt als een dagelijks uitje?

‘Ik ga vroeg naar bed, en sta ook vroeg op. Zo rond zes uur. Je probeert goed je werk te doen, maar het wordt steeds moeilijker. Veel moet telefonisch. Ik ben sinds de quarantaine begon vier keer op reportage geweest. Een keer met de intercity naar Napels, daar zaten in totaal zeven personen in'. Maar naar het zwaar getroffen Bergamo kan ik bijvoorbeeld niet meer toe.

‘Als ik de Nederlanders een advies mag geven, mochten de regels bij jullie ook verder worden aangescherpt: hamster niet. Want de gang naar de supermarkt is het enige hoogtepunt van de dag. Het is de enige manier voor ons om naar buiten te gaan, een blokje om. In de supermarkt ligt er genoeg. In het begin was er wel een run op de supermarkten, maar dat was snel voorbij. In de rij houdt iedereen afstand, het gaat er ordelijk en effectief aan toe. Zeker voor Romeinse begrippen.’

Hoe is het contact met buren en met mensen op straat? Merk je de angst onder de mensen voor besmetting met het virus?

‘Iedereen probeert duidelijk afstand van elkaar te houden. Vanaf het balkon is iedereen vriendelijk naar elkaar toe. Maar in het trappenhuis is men minder hartelijk. Daar zijn de mensen bang om besmet te worden. Buiten wordt de straat overgestoken om niet dichtbij je te komen. In de regio Rome zijn er nu zo’n vijfhonderd aangetoonde besmettingen. Dat valt wel mee. Toch is er de angst, terecht ook, dat jij de volgende kan zijn die het virus oploopt.

‘Het meeste contact hebben de mensen, al is het wel op afstand, met elkaar om 18.00 uur. Dan wordt er een kwartier gezongen vanaf de balkons om elkaar moed in te zingen. Ik ken niet alle Italiaanse klassiekers, maar wij doen ook mee. Het zorgt voor saamhorigheid in deze crisis. Ik zag ook buren die ik nog nooit eerder had gezien. Een andere buurman maakte grapjes. Sommige Italianen hebben het geluk dat ze een bekende operazanger als buurman hebben die dan een miniconcert geeft. Wij moeten het vooralsnog doen met een overbuurjongen die een concert geeft op zijn blokfluit. Ook leuk.’

Keert het Italië dat wij allemaal kennen straks weer terug?

‘Iedereen hoopt elke dag dat het beter wordt. Dat de groei van het aantal besmettingen stopt. Maar het gros van de Italianen is na 3 april nog altijd niet immuun. Het is afwachten. Wellicht kunnen wij straks geleidelijk weer naar buiten en wordt de situatie beter. Over een paar weken. Maar weer in een restaurant zitten alsof er niets aan de hand is, daar hou je nu gewoon geen rekening mee. Het is een absurde situatie. Sinds de Tweede Wereldoorlog heeft Italië dit soort vrijheidsbeperkingen niet meer meegemaakt en opeens zit je er middenin.

‘Wat je dan doet? Voor het eerst in twintig jaar heb ik weer een puzzel van Ravensberger in elkaar gezet. Toepasselijk: van een mooie Italiaanse kust. Het geeft hoop als je er naar kijkt. Maar plannen doen wij even niet. Wij zouden in juni gaan trouwen. Hier in Italië. Maar of dat straks ook mogelijk is, weet je niet. Het lijkt ook zo triviaal, gezien wat er in dit land nu allemaal gebeurt.’

Meer over