Walter Scott heeft een wipneus

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Het standbeeld van Sir Walter Scott bij het Scott Monument in Edinburgh. Beeld Colourbox
Het standbeeld van Sir Walter Scott bij het Scott Monument in Edinburgh.Beeld Colourbox

Parijs, 6 november 1826

Kijken is voor mij het allerbelangrijkste. Met één blik doorgrond ik een land en op iemands gezicht meen ik zijn ziel te kunnen aflezen. Vandaag om elf uur heeft de oom van mijn vrouw, kolonel Hamilton Bunbury, me voorgesteld aan sir Walter Scott, die hij kende.

In een appartement in Hôtel de Windsor, op de tweede verdieping achter op de binnenplaats, trof ik de vermaarde Schot. Toen ik zijn werkkamer binnenkwam, zag ik een heel andere oude man dan op de gewone portretten is afgebeeld: hij is lang, slank en een beetje gebogen, zijn rechterschouder hangt een beetje af naar de kant waar hij mank loopt; op zijn hoofd nog een paar dunne witte haren, zijn wenkbrauwen zijn wit en staan borstelig boven twee kleine, vermoeide, blauwe ogen, die zachtmoedig, ontroerd en vochtig zijn.

Zijn huidskleur is licht, zoals die van de meeste Engelsen, op zijn wangen en zijn kin heeft hij wat kleur. Ik zocht vergeefs naar het voorhoofd van Homerus en de glimlach van Rabelais die onze Charles Nodier in zijn enthousiasme zag bij Walter Scotts buste in Schotland; zijn voorhoofd leek me alleen hoog gewelfd boven de wenkbrauwen; hij heeft een pruilmond met naar beneden wijzende mondhoeken. Misschien is dat als gevolg van een vers verdriet, maar ik denk toch dat zijn mond gewoonlijk droevig is, zoals ik zag.

Ze hebben hem geschilderd met een adelaarsneus, maar hij heeft een korte wipneus met een brede punt.

Alfred de Vigny (1797-1863), Franse dichter. Uit Journal d'un poète. Vertaling Mirjam de Veth.

Meer over