Wallage vindt dat 'de politiek nu moet wijken voor het persoonlijke'

PvdA-fractievoorzitter Wallage is vrijdag benoemd tot burgemeester van zijn woonplaats Groningen. Hij wilde graag, vond dat hij niet zomaar weg kon uit Den Haag, maar besloot drie weken geleden zijn hart te volgen....

'Toen de vacature in Groningen ontstond en men mij daar vroeg of ik burgemeester wilde worden, heb ik naar eer en geweten gezegd: ''Ik denk dat ik dat niet kan doen. Ik zou het graag doen, de plaatselijke politiek is toch het mooiste wat er is, maar het is te vroeg in het seizoen.''

Toen ben ik wekenlang in een discussie met mijzelf geraakt. Dat heeft te maken met de signalen die je krijgt van die stad. Mensen die zeggen: ''U laat zich toch niet vasthouden in Den Haag?'' Dat ging de hele tijd door, overal waar ik kwam. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar de stem van mijn hart ging toch weer luider spreken. En toen ik wist dat er nog maar een paar dagen waren voordat de vertrouwenscommissie

met kandidaten ging praten, drie weken geleden, heb ik die knoop doorgehakt en gesolliciteerd.

Ik heb het heel erg moeilijk gehad met die afweging. Ik ben een politicus met hartstocht. Ik heb mijn partij met werkelijk alles wat in mij zit vertegenwoordigd, de afgelopen zeventien jaar in Den Haag. Ik ben de tweede man van mijn partij en ik voel me voluit verantwoordelijk voor het succes van de PvdA, voor de fractie. Daar kun je zomaar niet mee stoppen. Hoe graag ik ook wilde, ik kon niet naar Groningen.

Wim Kok vond dat ik moest blijven. Never change a winning team, heeft hij hardnekkig onder m'n aandacht gebracht. Uiteindelijk heb ik gezegd: ''Je moet het maar accepteren. Het is niet uit gebrek aan solidariteit of gebondenheid dat ik die stap zet. Ik volg de keus van m'n hart.''

Zeventien jaar lang in de landelijke politiek drukt een ongehoord zwaar stempel op je persoonlijk leven. Zo zwaar, dat ik me wel afvroeg of ik de verschillende rollen in het leven wel in balans vervulde. Het eerlijke antwoord moest zijn dat dat niet zo was.

Nu moet de politiek voor het persoonlijke wijken. Burgemeester worden van de stad waar je van houdt. Een leven leiden dat een beetje past bij de verantwoordelijkheden van een vader en echtgenoot.

En ik verlies de missie die ik ben ingegaan, niet uit het oog. Ik word geen directeur van Sjakie's chocoladefabriek. Ik blijf de gemeenschap dienen, maar dan op een wat andere schaal.

Daarom geneer ik mezelf niet zo vandaag. Op tal van kruispunten in het leven heb ik voor de partij gekozen. ''Ja, dat moest'', zei ik dan als ik thuiskwam. En dat zou ik voor elke andere functie weer hebben gezegd. Maar niet voor het burgemeesterschap van Groningen.

Er gaat voor mij nu niets boven Groningen. '

Meer over