Column

Waar zouden we in Boeddha's naam zijn zonder wifi?

Een beetje digibeet wordt dagelijks geconfronteerd met zijn eigen aftandsheid. Maar zo aftands als onlangs op een boeddhistische conferentie in India had ik me mijn hele digibete leven nog niet gevoeld.

Al snel bleek hoe analoog mijn ideeën over onthechting en verlichting nog steeds zijn.Beeld epa

Er waren daar gedelegeerden uit 39 landen, onder hen boeddhistische monniken uit Oost-Azië plus flink wat spirituele journalisten uit Europa en de VS. Het hotel waarin we verbleven had beduidend meer faciliteiten dan een gemiddelde meditatiegrot in de Himalaya, dus ik was daar erg tevreden mee.

Helaas bleek al snel hoe analoog mijn ideeën over onthechting en verlichting nog steeds zijn. Op hotelkamers check ik bijvoorbeeld alleen maar of er water is, of dat water warm wordt, of het licht het doet en of er geen ongedierte in de douche zit. Ik had tevreden geconstateerd dat er water uit de kranen stroomde en het sanitair vrij was van tropische beestjes toen ik op de gang rumoer hoorde in allerlei talen die ik niet verstond.

Ik deed de deur open en zag een Nepalese monnik nijdig met zijn tablet naar de lift benen. Beneden bij de receptiebalie bleken zich al flink wat monniken en boeddhistische journalisten met tablets en telefoons te hebben verzameld.

Pas toen drong tot mij door dat het in dit hotel niet snor zat met de wifi. Waar zouden we in Boeddha's naam zijn zonder wifi? Als er in een hotel geen water is, kun je niet douchen, de wc niet doortrekken en je tanden niet poetsen. Als de wifi hapert, kun je niet appen, niet twitteren, niet facebooken, niet skypen, niet facetimen, niet googelen, je kunt verdomme niet eens je mail checken!

Ieder normaal mens weet wat erger is. Ik schaamde me diep dat ik dit hotel een hoog cijfer op booking.com had willen geven.

Mijn mail checkte ik pas weer bij thuiskomst. Urgente mailtjes waren al lang niet urgent meer.

Meer over