Waar zijn nu de Nederlanders van 'Ik ben woedend'?

ZO, 'les jeux sont faits'. Op het moment dat de spanning stijgt aan de Bosnische roulettetafel, durft Nederland niet hoog in te zetten....

Afgelopen week heeft Chirac zich uitgesproken voor hardere acties in Bosnië. De Franse president wil een eind maken aan de gruwelijke daden van de Bosnische Serviërs.

Volgens premier Kok sprak Chirac 'de taal van al te eenzijdig opgerolde spierballen' en volgens minister Voorhoeve is er geen bevredigende militaire oplossing. Sterker nog, Voorhoeve vindt dat Nederland zijn handen vol heeft aan z'n huidige verplichtingen: 'Wij zijn bezig met humanitaire taken'. Kok en Voorhoeve namen niet eens de moeite te wachten op concrete plannen van Parijs.

Humanitaire taken? Is dat het toekijken van de Nederlandse blauwhelmen terwijl mannen die oud genoeg zijn om een geweer vast te kunnen houden, gescheiden worden van vrouwen en kinderen? Valt daar onder het tellen hoeveel er naar een stadion worden gedeporteerd om daar door Bosnisch-Servische beulen 'ondervraagd' te worden naar 'oorlogsmisdaden'?

Sindsdien kook ik van woede. Wil de Nederlandse regering niets ondernemen om de meest vreselijke daden te voorkomen die Europa sinds de Holocaust heeft gekend? Dat kan toch niet! Volgens de regering kan dat kennelijk wel.

Wat bezielt de mensen in Den Haag? Waarom moet Nederland zich aan de zijlijn terugtrekken, juist nu er misschien een keerpunt is bereikt in ex-Joegoslavië, zoals minister Van Mierlo zelf vorige week opmerkte?

'De dood van de blauwhelm Raviv van Renssen is voor iedereen een grote schok geweest. Wij zijn er niet aan gewend dat een van Onze Jongens in het buitenland sneuvelt', vertelt een diplomaat die vanaf volgende week op de ambassade in Parijs de pers en culturele betrekkingen gaat doen. Terecht. Nederland heeft hiermee gelukkig weinig ervaring. Het terugsturen van een bodybag naar het thuisfront, een officiële begrafenis, het verdriet van familie en kennissen dat via de tv elke huiskamer binnendringt, het is niet gebruikelijk. En de regering wil graag dat het hierbij blijft.

'Wij zijn een klein land, wij hebben beperkte middelen', vertelde een hoge ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken mij. 'We hebben geen grote macht zoals Frankrijk of Groot-Brittannië, daarom kunnen we weinig doen.'

La belle affaire! Nederland, de kleinste van de grote, de grootste van de kleine Europese landen, het land dat zo graag aanwezig wil zijn op het internationale toneel, heeft last van koudwatervrees.

Sinds ik mij met Nederland bezighoud, komt mij uit Haagse monden veel frustratie ter ore. Politici en ambtenaren lijden aan het Calimero-syndroom: 'Wij worden niet serieus genomen. De grote landen verdelen de taart en voor ons blijven alleen de kruimels over.'

Maar, dames en heren van Buitenlandse Zaken, jullie moeten kiezen: of een belangrijke partner worden, risico's nemen als dat nodig is en meedoen aan wat misschien het begin van het einde is van de walgelijke daden van de kleine Hitlers in ex-Joegoslavië; of ophouden met zeuren en de buitenlandse politiek naar een minder ambitieus niveau terugbrengen.

Een regering vertolkt ook de mening van het volk. Dat geldt zeker voor het gebrek aan politieke durf als Onze Jongens in het spel zijn.

Het was makkelijk, risicoloos - en niet duur! - om een miljoen briefkaarten met de leus 'Ik ben woedend' naar Bonn te sturen na de moord op vijf Turkse vrouwen. Het blijft leuk om de Fransen voor racisten uit te maken omdat zoveel van mijn landgenoten een verfoeilijke zwakte hebben voor Le Pen.

Maar wat gebeurt er in het geval van Bosnië? Van de Nederlandse bevolking wil 57 procent, als je de enquête van RTL Nieuws moet geloven, de blauwhelmen snel naar huis hebben, terwijl 65 procent van de ondervraagden de aanwezigheid van Dutchbat niet meer verantwoord vindt gezien de risico's die de militairen daar lopen.

Wie kan me vertellen waar die miljoen boze Nederlanders zijn gebleven? Waarom zijn ze niet woedend en massaal aan het demonstreren voor militair ingrijpen om een eind te maken aan de etnische zuivering, aan moord, marteling en verkrachting op grote schaal?

Alain Franco

De auteur is correspondent van Le Monde in Nederland.

Meer over