Waar zij komen, golft publiek

De koning en de koningin trekken door het land. Volgens goed Hollandse traditie; bloemen, liedjes, vlaggen, cadeautjes. En overal juicht het volk. 'Oh my God, Máxima gaf me een hand!'

ASSEN - De koning en de koningin reizen als Japanse toeristen door hun land, in een stroom van mensen en optredens en gesprekken en gebeurtenissen die niet langer duren dan een paar minuten.

Groningen-Leek-Roden-Dwingeloo-Beilen-Assen, en nergens geven ze hun glimlach op. Een lied, een schaapskudde, het in werking stellen van een kunstwerk, uitleg over geothermie of het knipmuseum: 'prachtig' en 'fantastisch', zegt de koning.

Waar zij komen, golft publiek. Langs dranghekken, hangend uit slaapkamerramen, met honderden camera's, smartphones en iPads tegelijk. Alles exclusief op hen gericht. Pas als je vlak achter ze loopt door de haag van mensen om hen heen, valt op hoe onbeschroomd de blijdschap is.

'OH MY GOD MÁXIMA GAF ME EEN HÁÁÁÁÁÁND OH MY GOD OH MY GOD.'

Willem-Alexander en Máxima zijn op koningstour. Dinsdag is voor Groningen en Drenthe, donderdag voor Gelderland en Utrecht, en zo verder tot ze alle provincies hebben gezien. Het is een flinke klus. Het is ook een staaltje marketing, waar dit koningshuis al sinds Emma en Wilhelmina in is gespecialiseerd. De koning en de koningin kennen het land natuurlijk - Máxima kreeg een eigen kennismakingstocht, en Willem-Alexander heeft zijn hele leven niets anders gedaan. Maar het is een goede Hollandse traditie om op deze manier door de straten te gaan, langs turnende meisjes en gebruinde notabelen, bluesmuzikanten, opgewonden dames, hoedjes, cadeautjes, handjes en hé, daar is Sven Kramer en ha, een hand en een warm woord voor Daniël Lohues die een lied zingt op een podium, 'fantastisch', zegt de koning, 'heel veel dank!'

In Dwingeloo hebben ze er hun zwaarste ambtenaren op gezet, zegt meneer Dusink, de projectleider. Het koningspaar blijft er maar liefst een uur, een ongekende luxe. De lantaarnpalen dragen er oranje kroontjes. 'Je hebt maar één keer zo'n kans.'

Op de klinkers van de Brink staat Sacha Greven uit Hoogezand te wachten naast de burgemeester. In haar handen heeft ze een bosje bloemen voor Máxima. De zon is heet, haar jurkje strak, en honderd carbidschoten uit melkbussen in een wei kondigen de komst van de koning aan. De bloemen kocht ze vanochtend bij de veiling in Eelde met haar lerares van de opleiding Bloem & Design. Ze zochten een jong meisje, precies als zij, die Máxima op zou wachten. De bloemen mochten niet te zwaar zijn van de organisatie, het boeket niet groot, de roos mocht geen doornen hebben en stuifmeel was verboden - zo zijn ze op dit boeketje uitgekomen, gevat in een kroon.

Mammoet in het park

De donkerblauwe bus AA-81 verschijnt. Sacha biedt de bloemen aan, Máxima toont zich verheugd en dan is het voorbij. 'We zijn nooit zo heel erg bezig met het koningshuis', zegt haar vader. 'Maar dit pik je dan toch maar mooi weer even mee.'

Het parcours in Dwingeloo voert onder oude beuken door die bijna licht geven in de zon. Een scout uit Vledder trekt de houten bolderkar waarin de cadeaus verdwijnen die de koning en de koningin krijgen aangereikt. De bolderkar is na een uurtje vol. Bloemen van bloemenhuis Annie, 'voor de koning en de koningin, liefs van Annieke', ingelijste foto's, een paardenhoofdstel, een portret gemaakt met een 3D-printer, voodoopoppetjes, een rugzak van de schaatsploeg van Sven Kramer. 'Wat moeten ze ermee', zegt de scout.

Dwingeloo toont het koningspaar twaalf toekomstdromen van twaalf gemeenten. Voor elke droom zijn 3 minuten beschikbaar. Een toneelgezelschap heeft Shakespeare ingekort tot precies die 3 minuten. Er is ook informatie over radioastronomie en de prehistorie. Er is een mammoet in het park gezet. Een zanger zingt 'De Keuning Blues'.

Niemand blijft achter zonder een woord of een gebaar, de koning wipt losjes de lok haar op zijn voorhoofd weg, hij is ontspannen en verguld en dan zijn ze er weer vandoor. Naar Beilen en Assen - onderweg hangen vlaggen en staat er volk op kruispunten, het hangt uit auto's, de camera's op de bus gericht.

Tien minuten Beilen. Twintig minuten Assen. Jongetjes op knetterende minibrommers, muzikanten, turners die salto's maken over de koning en de koningin heen, bejaarden in rolstoelen, baby's bovenop dranghekken, vaders met een gekke kartonnen kroon op hun hoofd, senioren met huishoudtrapjes, mensen met een papegaai - alles lacht en iedereen slooft zich uit. De zon erboven knettert op het zilveren hoedje van de koningin, dat van drukknopen is gemaakt.

Af en toe plukt de koningin een beukenblaadje uit de haren van de koning. Bij een judoclub houdt Willem-Alexander halt, 'hoe was jullie jubileum?', vraagt hij. 'Hebben jullie een goed feest gehad? En hoe waren de ervaringen in Athene? Ik hoorde van de staatssecretaris dat het fantastisch was.'

Even later zegt hij tegen een judoka: 'Mooie worp!'

In Assen, aan het einde van de dag, steken twee gemaskerde activisten een bord omhoog: 'WEG MET DE MONARCHIE'. Niemand die daar aandacht aan besteedt.

undefined

Meer over