Waar schuilt het kwaad in Abdar?

Het huwelijk tussen Abdar en Idayu was niet harmonieus. Er werd vaak geruzied en zelfs gevochten. Maar waarom hij zijn vrouw neerstak?...

Hoe is het om je vrouw te doden? Abdar weet het. Hij stak zijn Idayudood. Abdar is 24, Idayu was 23. Hun liefde was vol passie. Ze leerdenelkaar kennen in 2000 op een bruiloft en zagen elkaar daarna in het geheim.Na een ruzie met de vader van Idayu vluchtten ze naar België. Abdar isBelg met Turkse ouders. Ze trouwden. Op 26 januari 2005 doodt Abdar Idayumet drie messteken.

In de rechtszaak tegen Abdar, een bedachtzame jongeman, zijn driezittingen geweest: op 11 april, 9 juni en 5 september. De zaak is keerop keer aangehouden voor onderzoek van Abdar - door de reclassering, depsycholoog, de psychiater en uiteindelijk door het Pieter Baan Centrum.Want kan een man die zijn vrouw doodt, normaal zijn? Het Pieter BaanCentrum stelt over Abdar: hij is volledig toerekeningsvatbaar. Tijdens dezitting wil de rechter één ding weten: waar schuilt het kwaad in Abdar?

De rechter: 'Meneer Abdar, had u een harmonieus huwelijk?'

'Wij hadden een huwelijk, maar u kunt het geen perfect huwelijk noemen.We hadden goede tijden, slechte tijden, misschien wat meer slechte tijden.'

'Er waren veel problemen. Veel vechten.'

'Dan was het een woordenwisseling, dan was het een handgemeen.'

'Het kwam met name van uw kant . . .'

'Daar wil ik niet op ingaan, omdat alleen mijn verhaal kan wordengehoord.'

'Ik heb gelezen dat u bent geslagen met een bezem.'

'Meneer de rechter, ik wil daarover niet praten. Mijn vrouw had ook haarverhaal.'

'De politie heeft met u gesproken over het dagboek van uw vrouw.'

'Ze hebben mij een gedichtenboekje laten zien, waarin aantekeningenstaan.'

'De politie heeft het laten vertalen. Uit het geschrift blijkt datsprake was van liefde, maar ook van heftige ruzies en emoties. Zo zeer datze schrijft dat ze aan een imam wil vragen: hoort dit er nu wel bij, dieheftige emoties, dat slaan. . . Maar daaronder staat ook weer: 'Ik houvan je mijn schat.' Wat is er gebeurd op de 26ste? Zij had gewerkt.'

'Ik was naar de dokter geweest. Ik had het sleuteltje van de brievenbusvan haar sleutelbos gepakt. Daar werd ze boos om. 'Ik lees de brieven tochvoor aan je wanneer je ze niet begrijpt. Als je nog een keer met een briefkomt, steek ik die in je ogen.' Toen heb ik haar een klap gegeven, zij gafmij een klap terug . . .'

'U heeft niet gezegd 'stom wijf' en bent weggelopen.'

'Zij bleef schelden. . . Wat had ik kunnen doen? Zoiets maak je nietelke dag mee.'

'De buren zeggen: het was al drie weken lang continu schelden. . . Uwvrouw is naar de keuken gelopen. Ze heeft met potten gegooid.'

'Toen stond ze opeens met een mes voor me.'

'Zij stond voor u. Zij heeft een stekende beweging gemaakt, heeft uverklaard. U hebt haar hand vastgepakt. Zij pakte het mes met twee handenvast. U hebt haar handen opengetrokken en het mes afgepakt. Zij stond nogsteeds voor u. U had het mes in handen, en toen . . .'

'Meneer de rechter, ik wil hierover niet praten, omdat ik mij er eenbeetje voor schaam.'

'Toen heeft zij u bij uw geslachtsdeel gepakt . . . Hoeveel keerheeft u gestoken?

'Drie keer.'

'De politie zegt dat uw vrouw een afwerende beweging heeft gemaakt,waardoor zij in de arm werd geraakt en er een snijwond van zo'n viercentimeter ontstond. Het proces-verbaal maakt daarna melding van eensteekwond van 15 centimeter diep, dwars door de longen en de longader.Waarom heeft u een tweede en een derde keer gestoken? Vijftien centimeteris diep. Dan heeft u echt de bedoeling iemand dodelijk te verwonden.'

'Dat was niet mijn bedoeling. Het heeft ook geen vijf minuten geduurd,het was een reflex. Ik heb geprobeerd de ambulance te bellen.'

'Terwijl overal 112 het alarmnummer is, hebt u 118 gebeld.'

'Ik heb mijn zus gebeld en gezegd: de ambulance komt niet, bel eenambulance.'

'Bij het Pieter Baan Centrum verklaarde u: 'Ik zal niet gaan zuchten,ik zal mijn straf uitzitten, ook al is het levenslang. Zij is mijn vrouwgeweest. Ik heb een straf verdiend.' In al die rapporten die zijnopgesteld, leer ik meneer Adbar echter niet kennen. U geeft geen inzichtin uzelf. Vandaar ook dat het centrum zegt: we weten niet wat precies deoorzaak was. Bijvoorbeeld of het cultureel bepaald is, zo van: zo doen wijdat in onze cultuur.'

(Het vonnis, twee weken later: acht jaar cel)

Peter de Greef

Meer over