Vuistdik kroegpratersboek zonder een druppel alcohol

De meeste mensen kennen hem als saxofonist, maar dat is een fractie van alles wat Andrew White is: blazer, musicoloog en rommelaar die ook nog een boek van achthonderd pagina's schrijft....

Koen Schouten

Je komt ze wel eens tegen in buurtcafés, mannen die je toevertrouwen 'bezig te zijn met een boek'. Op de vraag waarover het boek zal gaan wordt dan geantwoord met een weids armgebaar:'Mijn leven, het leven, jouw leven', zegt de man en priemt een vinger in je buik. Gelukkig verdrinken zulke projecten meestal in schraal bier voordat er een letter op papier staat.

Iemand die daarentegen zijn hele leven al uitblinkt in het ondernemen van actie is de Amerikaan Andrew White. De meeste mensen kennen hem als saxofonist, in welke hoedanigheid hij de komende weken met het saxofoonsextet De Zes Winden in Nederland te horen is.

Maar White is ook musicoloog, zakenman, basgitarist, hoboïst én schrijver van een onlangs verschenen achthonderd pagina's tellende autobiografie. Everybody Loves The Sugar - The Book heeft veel weg van een kroegpraters-project, ware het niet dat White geen alcohol drinkt en een uitzonderlijk en sympathiek fenomeen is.

Andrew White (1942) heeft zijn tomeloze energie altijd in de meest uiteenlopende bezigheden gestoken. Zo was hij in de jaren zestig tegelijkertijd bassist bij Stevie Wonder en eerste hoboïst bij het American Ballet Theatre. Hij zat in de populaire soulgroep The 5th Dimension, speelde met The Supremes, maar wordt tevens in jazzkringen geroemd als improvisator en als degene die zo'n 650 solo's van John Coltrane heeft uitgeschreven. 'Een humanitaire daad', vindt hij zelf.

De Coltrane-transcripties worden net als tientallen eigen composities en arrangementen, lesboekjes en platen, cd's en cassettes door White in eigen beheer uitgebracht. Voor een catalogus kan men hem schrijven of bellen, want Andrew's Music werkt zonder computers. Zijn autobiografie is dan ook volledig op de typemachine geschreven en rechtstreeks afgedrukt. Veelvuldig zijn woorden met de hand onderstreept en op diverse plaatsen staan in de marge opmerkingen geschreven. Op één plaats is zelfs een handgeschreven correctievelletje ingeplakt.

Naast vele grappen en woordspelingen en theorieën over sex en eten bevat Everybody Loves the Sugar - The Book talloze nuttige lessen voor de muzikant. White is ongetwijfeld de meest onafhankelijke musicus ooit. Hij staat bij niemand onder contract, maar gaat onvermoeibaar de boer op met zijn product: Andrew White. In het boek staan talloze voorbeelden van momenten waarop zijn consequente aanpak zijn vruchten heeft afgeworpen. Zo kreeg hij af en toe meer voor concerten betaald dan de beroemde saxofonist Stan Getz.

Toch is White eerder een handige rommelaar dan een gewiekst zakenman. In de eerste plaats is hij muzikant, met uitgesproken ideeën over muziek. Zo heeft hij een hekel aan types als documentairemaker Ken Burns en trompettist Wynton Marsalis die jazz beschouwen als kunst. 'Jazz is geen kunstvorm, het is een stijl', schrijft White. 'Jazz gaat niet om wat je doet, het gaat om de manier waarop je iets doet.'

De saxofonist heeft een hekel aan rapmuziek, 'het ergste sinds de slavernij.' Maar ook geeft hij toe dat hij boter op zijn hoofd heeft. Toen hij een keer rustig voor de televisie een tonijnsandwich zat te eten hoorde hij in een hiphop-clip zijn eigen spel voorbij komen. Het was een fragment uit zijn tijd als basgitarist bij de legendarische groep Weather Report, en het leverde hem na enkele telefoontjes een aangenaam bedrag op. En White - om een karakteristieke Andrew-uitdrukking te gebruiken - 'laffd his ass off!'

Meer over