Vrouwentranen

Op het woord stoel kun je niet zitten. Ooit studeerde ik een blauwe maandag filosofie en daar heb ik deze wisecrack opgedaan....

Ja, je weet het niet.

Dan is er de rolstoel.

Het lijkt me dat niemand behoefte heeft aan dat woord. Op het stoelenstuk ervan kun je al niet zitten, en als de boel dan ook nog eens gaat rollen, nou, hoed je dan maar. Ik bevind mij momenteel in een rolstoel en het valt mij zwaar u ermee lastig te vallen. Aan de andere kant: ik heb er nu 24 uur in doorgebracht en een ander onderwerp is niet tot me gekomen. Leek me nou een een nuttig experiment. Hoe is het leven nu op gulphoogte?

Uw gulp.

Mijn hoogte.

Misschien had ik het liever andersom gehad, maar daar is het nu te laat voor. Dat heb je weleens. Weg ingeslagen, geen terug mogelijk. Kun je klagen, huilen, je het haar uit het hoofd rukken, iemand de schuld geven, maar dat punt ben je gewoon voorbij. Je zou er rust aan kunnen ontlenen.

Rust, my ass!

Nou, ik weet het zo net nog niet. Amper zat ik in de rolstoel of we reden naar het balkon. In een grote pot troffen we daar tuinafval, takjes, bladeren, versteende kauwgum, dat werk, en uitbundig bloeiende roze vrouwentranen, ook wel Mariatranen, reistasjes, oorbelletjes of heiligegeestbloemen.

Kijk, daar zijn ze lekker bezig geweest.

Meer over