Vrouwenstemmen

ANNEMARIE OSTER

Zoals ik vorige week bekende, brengen sommige mannenstemmen, alleen al door hun sonore klank, me in opperste vervoering. Wel moeten daarbij ook de intonatie, dictie en tongval enigszins in orde zijn. Platpraters maken weinig kans. In vroeger jaren wilde ik, in een toegeeflijke (dronken) bui, mijn hand nog weleens over mijn eh, hart strijken, maar met het vorderen der jaren wordt het vrouwenoor selectiever. Zo krimpt het ineen bij het populistische gekwaak van RTL-voice-overs, overigens wanklanken die niet alleen zijn voorbehouden aan de commerciëlen. Als ze bij DWDD zijn uitgelachen, komt een popi roepstem aan het woord die de kijker, als VARA-lid in spe, een hebbeding in het vooruitzicht stelt dat niemand hebben wil. En dit alles op de toon van een lollige oom op een verjaarspartij.

Nog onaantrekkelijker is - als de radio op een verkeerde zender staat - de protestants-christelijke tongval. Vooral bij het woordje 'gristenen' rolt die religieuze r er zo lekker bestraffend uit en doemt als bij toverslag de misprijzende mondstand van die allang niet meer jonge EO-presentator op. En in één moeite door de schichtige lach van zijn oudere kompaan over wie Brigitte Kaandorp ooit een geestig liedje schreef.

Als vanzelf daal ik af naar zuidelijker regionen. Daar spreken de meeste mensen met een zachte g, een katholieke medeklinker die, boven de rivieren, alleen mannen met het stemgeluid van Hans van Mierlo (¿) zich kunnen permitteren. Opmerkelijk dat deze g de charimatische ex-politicus zijn laatste levensjaren steeds meer in de mond bestorven lag. Dat zo'n klein vrouwtje uit zo'n klein dorpje zo veel invloed hebben kan!

Van Limburg naar België is maar een stapje. Daar tieren de sexy mannenstemmen welig: vanzelfsprekend, bomvrij, donkerbruin. Ik denk hierbij aan de hoofdredacteur van NRC/Handelsblad die, geregeld in beeld, er net zo ontspannen bij zit als zijn stem belooft. Dat grappige taaltje waarvan hij zich bedient, neem ik voor lief. Zodra Belgenland in het geding is, meet ik met andere maten: so near and yet so far.

En echt buitenlandse mannenstemmen klinken, mits welluidend, helemaal verleidelijk. Of de uitspraak en komaf comme il faut zijn, hoor je toch niet. Behalve als het overduidelijk wel zo is, zoals in het geval van Stephen Fry, homoseksueel of niet. Die heerlijke stem met navenant accent gaan me door merg en been.

Franse stemmen zijn ook niet te versmaden. Althans als ze diep zijn. Want op de Franse radio en televisie hoor je ook bedenkelijk veel presentatoren, sprekers en zangers met exkoorknapengeluiden: hoog en kwezelig, de stemmen van mannen die nog bij hun moeder wonen.

Over Italianen, Spanjaarden, Amerikanen en Russen (!) een andere keer. Nu zijn de vrouwenstemmen aan de beurt. Daarnaar luister ik met een beduidend koeler oor. Soms 'doen' ze me wel wat, maar dan uitsluitend op het esthetische vlak (actrices, zangeressen). Het tegendeel komt ook voor: krijtjes op een schoolbord (RTL-presentatrices). Vrouwenstemmen kunnen oorstrelend, maar ook ontzettend irritant zijn. Zoals die van opgeschoten meisjes op de fiets: kelig en tegelijkertijd nasaal, een razend knappe prestatie. Als ze langssjezen, vaak met een bak vol kinderen, is het moeilijk na te gaan hoeveel er aan het woord zijn. Want tegen elkaar praten ze met precies dezelfde luide stem als in hun mobiele telefoon.

Wie lijkt op haar stem en wie niet? Wel: Neelie Kroes. Mevrouw Europa bezigt een aangeleerde spraak zoals ook aan haar verschijning alles is verworven. Niet: Mieke van der Weij. Op de radio heeft zij de stem van een girl next door en buiten de studio het uiterlijk van een diva.

Het voorbeeld van een vrouw wier stemgeluid volledig overeenstemt met haar verschijning: Linda de Mol. De lezer mag deze observatie naar eigen believen interpreteren.

undefined

Meer over