Vrolijkheid brengen

Ook de kinderen in asielzoekerscentra hebben zomervakantie. De Vrolijkheid probeert met trommels, strand en streetdance de lusteloosheid te doorbreken...

Foto's Joost van den Broek Tekst Nell Westerlaken

Ze zouden nog verrast opkijken bij Maggi, Douwe Egberts en bij de fabrikant van Hilal Fritessauzen. De kinderen van het asielzoekerscentrum in Utrecht halen muziek uit de lege blikken en emmertjes van de drie fabrikanten. Maggi staat garant voor doffe roffels, de fritessauzenfabriek voor het geboeng-boeng-boeng, terwijl het van schelle, harde getrommel Douwe Egberts komt.

De Bosnische Ismar (10) heeft zich over het grootste blik, het koffieblik, ontfermd. Later wil hij rijk worden, als zakenman, maar nu trommelt hij tot z'n konen zo rood zijn als de megaverpakking van de snelfiltermaling. Bewoners van het asielzoekerscentrum hangen uit het raam om de twintigkoppige drumband op het binnenplein te bekijken.

Nieuwsgierig maar lusteloos; door het jarenlange wachten in de asielprocedure en de onzekerheid over hun toekomst zijn veel ouders neerslachtig en passief. Van activiteiten met hun kinderen komt het nauwelijks.

Maar ook de kinderen van het azc hebben vakantie. Zes hele weken vrij. Terwijl hun Utrechtse schoolmaatjes zich wellicht uitleven op een Franse camping of aan een Spaanse costa, hebben de kinderen van het azc vandaag 'Afrikaanse' trommels gemaakt onder leiding van de Nationale Stichting ter Bevordering van de Vrolijkheid, kortweg De Vrolijkheid. Met opgespaarde blikken en emmertjes, een paar vellen skai, een rol touw en gekleurd plakplastic is een drumband in het leven geroepen met een volume dat er wezen mag.

'Dis pas leuk!', roept Leila van 10, uit het West-Afrikaanse Guinee, terwijl ze haar trommelstokken weggooit en het trommelvel ritmisch begint te bewerken met haar handen: 'Zen ze dat bij ons.' Het is 'best een beetje leuk' om hier te wonen en vakantie te hebben, vindt ze. En nee, terug naar Afrika wil ze liever niet meer.

Zoals de meeste kinderen van het azc is Leila de hele vakantie in het centrum, waar De Vrolijkheid een week lang kinderactiviteiten organiseert, varind van knutselen, theater, streetdancen, voetballen en strandbezoek. De stichting trekt deze zomer langs dertig van de tachtig Nederlandse asielzoekerscentra om vrolijkheid te brengen, vaak in samenwerking met buurtbewoners, sportclubs of lokale theatergroepen.

Majid Hassan tuinbroek, alpinopet coneert de activiteiten in het Utrechtse azc, waar hij ook buiten de vakanties een paar keer per week van alles organiseert voor kinderen en jongeren. 'Toen ik anderhalf jaar geleden hier begon, was het ontzettend moeilijk om kinderen bij de activiteiten te betrekken.

'We hebben veel individuele gesprekken gevoerd met hun ouders, en aan de kinderen gevraagd wat ze leuk zouden vinden. De ouders zijn vaak zo intensief bezig met hun eigen problemen, dat ze geen tijd besteden aan de kinderen.' Majid, een Sudanees, kent de problemen in het centrum, de lusteloosheid ook: 'Ik heb zelf, voordat ik een verblijfsvergunning kreeg, ook in een azc gewoond.'

Jongeren uit het centrum, die nog wel eens uit pure verveling wat wilden slopen op het terrein, kregen hun eigen hoek in de kelder op initiatief van De Vrolijkheid. Ze knapten de ruimte zelf op en komen er een paar keer per week bij elkaar. 'Door ze eigen verantwoordelijkheid te geven, kweek je zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde', zegt Fleur Bakker, landelijk projectconator.

De Vrolijkheid werkt met tientallen vrijwilligers, onder wie de studente milieuwetenschappen Sylvia Rave uit Utrecht. Temidden van de trommelende chaos probeert ze een paar meisjes dansles te geven.

Ze had ook een betaald vakantiebaantje kunnen zoeken, maar ze gaf de voorkeur aan de vrolijke bende in het azc. 'Deze kinderen hechten zich sneller aan je dan Nederlandse kinderen, maar ze zijn ook sneller kwaad.'

Meer tijd om te praten krijgt ze niet. 'Kom, dansen jij!', bevelen Miriame (8) en Joyce (9) uit Angola.

Meer over