Vreemdgaan

Mijn ouders zijn al vijftien jaar getrouwd maar ik heb het gevoel dat mijn ouders vreemdgaan. Vooral mijn vader liegt alles bij elkaar....

onder redactie van Machteld van Gelder

Reageer

Ik ben een allang volwassen dochter van een vader die hetzelfde gedrag goedpraatte, en dat eigenlijk nu nog steeds doet, tegenover zichzelf en zijn gezin. Mijn moeder was er erg verdrietig over en daarom probeerde ik haar te troosten. Maar je kunt je ouders helemaal niet helpen of veranderen. Wat ik je aanraad is daarom het volgende. Laat je ouders duidelijk weten dat jij erg veel moeite hebt met hun houding en gedrag. Anders wordt het jouw probleem en jij kunt het zelf niet oplossen. Laat je dus horen. Marianne S.

Niets doen

Wat je moet doen? Laat me niet lachen, helemaal niets natuurlijk. Je bent 15 en als er iets is waarmee jij niets te maken hebt, is het wel het seksleven van jouw ouders. Als je vader op dit gebied ‘alles bij elkaar liegt’ gaat dit uitsluitend jouw moeder aan, die er, zoals je zelf al constateert, blijkbaar geen enkele moeite mee heeft. Wat je wel kunt doen, is zelf de liefde van je leven zoeken en het op seksueel gebied daarbij te laten. En dan maar hopen dat je er na vijftien jaar huwelijk nog zo over denkt... Rene van Uitert (51), Schiedam

Moed

Petje af, jij ben niet achterlijk. Ikzelf – en met mij vele (vooral) vrouwen – ben dat wel en ik maak mezelf van alles wijs om het gedrag van manlief goed te praten. Dat je moeder waarschijnlijk weet dat je vader vreemdgaat en het goed lijkt te vinden, wil niet zeggen dat zij dat zelf ook doet. Vaders willen meestal de held zijn voor hun kinderen en liegen vooral om zich mooier voor te doen dan ze zijn. Het trieste is dat zij dan alleen met zichzelf bezig zijn en nauwelijks met hun kinderen. Het ergste is niet zozeer het vreemdgaan als wel dat je ouders voor jou niet te vertrouwen zijn. Je ouders zouden je een basis van vertrouwen en veiligheid moeten bieden. Het enige wat je kunt doen, is aan je beide ouders laten weten dat je het vervelend vindt dat ze niet open en eerlijk zijn tegen jou. Want hoe kun je ze nu zo vertrouwen? Het is prettig om een volwassene te hebben die jij volledig vertrouwt om jou tot steun en toeverlaat te zijn. Zorg dat je zo iemand hebt. Dit kan een familielid zijn, iemand uit de vriendenkring of op school. Deze actie getuigt van moed en van geloof in jezelf. Els Boers (52), Veenendaal

Geen heilige

Je ouders hebben recht op hun eigen fouten en problemen, evenzeer als jij op de jouwe. Zij hoeven jou geen verantwoording af te leggen over hun seksleven, jij toch ook niet aan hen? Ik ben moeder van een 15-jarige zoon. Hij wijst mij sinds kort op mijn fouten. Ik was zijn heilige Maria toen hij klein was en het mensenleven nog niet kon overzien. Nu hij steeds meer begint te begrijpen, is hij teleurgesteld dat ik geen heilige ben. Snap je? Je zit in de teleurstellingsfase. Je ouders blijken ineens gewoon mensen te zijn. Anne Stein (43), Amsterdam

Vrije relatie

Mijn ouders zijn al vanaf hun 15de bij elkaar, ze zijn niet getrouwd en hebben een vrije relatie. Ik ben daarvan altijd op de hoogte geweest en als ik ernaar vroeg, heb ik altijd een eerlijk antwoord gekregen. Mijn ouders zijn nu bijna veertig jaar bij elkaar en het zijn de meest verliefde mensen die ik ken. Ook al weet ik dat ik andere keuzes maak in mijn relatie, ben ik er trots op dat mijn ouders een relatie hebben die voor hen werkt. Mijn advies is: oordeel niet en zeg tegen je ouders dat je het er moeilijk mee hebt en er graag over wil praten. Leer van hun verhaal en maak je eigen keuzen. M.V. (27)

Het nieuwe dilemma : Erfenis

De opa wiens familienaam ik draag, overleed toen ik 18 was. Zijn vrouw overleed op mijn 46ste, nu twee maanden geleden. Van haar drie zonen heeft alleen mijn vader kinderen gekregen: ik en mijn vier jaar jongere zus. Het vreemde is nu dat mijn vader en zijn broer (de andere broer woont in een tehuis voor geestelijk gehandicapten) zowel 28 jaar geleden als nu de erfenis hebben verdeeld, zonder één woord van overleg met mij of mijn zus. Geen horloge, geen schilderij, geen rooie cent was voor ons, maar we mochten wel de toespraken tijdens de recente uitvaartdienst verzorgen – zelf hebben ze niets gezegd. Ik ben hier zeer boos over. Het gaat me beslist niet om de absolute waarde, maar om het gebaar. Mijn zus adviseert me te zwijgen, ‘want de familie is toch al zo klein’. Wat zou u doen? W.A. (46, man), Arnhem

Meer over