Vouwfiets

In februari besloot ik dat mijn lijf weer aandacht nodig had. Met 46 jaar komen de onvermijdelijke vetrolletjes, dus moet de sportschool enige verlichting brengen....

IJdel? Niet in het minst! Buitenlucht is een ander onderdeel van deze gezondheidspolicy. Na een bezoek aan de Fiets-RAI besloten tot de aanschaf van een vouwfiets. Een hele goeie en dure, ik ben er nu al dikke vrienden mee.

De auto aan de kant, met de fiets in de trein. De vertragingen op het railnet worden meditatiemomenten; ook de geest heeft rust en aandacht nodig. Vóórop de vouwfiets kan een open tas. Met souplesse is het geheel voorin de supermarkt om te bouwen tot boodschappenwagentje. Mét handremmen, om het uitglijden over het onverwachte spinazieblad op de vloer te kunnen opvangen.

Op Paaszaterdag vroeg boodschappen doen. Als oud-danser kan ik mijn rode schoentjes niet meer aan, die zijn vervangen door een rood jasje. In mijn hoofd nog de klanken van de Matthëus-Passion in De Doelen. In mij stroomt het voorjaar. Het is goed.

Mijn ouders komen eten en mijn vriend had bedacht dat kleine beetjes van veel groenten niet alleen leuk staan op tafel, maar ook iedereen kans geeft zijn of haar favoriete groente tegen te komen. Ik buig mij om één ons afgewogen peultjes in mijn vouwfiets-boodschappenwagentje te leggen als ik eenzelfde houding van iemand naast mij waarneem. Links van mij, permanent gekromd, staat een oude man.

Zijn zachte uitroep 'meneer' bevat alle boodschappen over mijn fiets die ik mij mag wensen: 'Wat mooi, de techniek staat voor niets, handig zo'n fietswagentje, dat is niet goedkoop, ik gun het u van harte'. Maar ook: 'Daar ben ik nu te oud voor'.

Met één oogopslag overzie ik de situatie, voel de warmte van de persoon naast mij, gun de man een goede gezichtscrème om zijn droge huid te verzorgen en besluit hem in te delen bij het niet-koopkrachtige deel van de bejaarden in Nederland.

Door mijn besluit gaat zijn 'meneer' dus over geld. Wat een lul ben ik toch! Maar goed, ik ga mee op de toon die me aangereikt wordt en vertel dat ik zeer blij ben met mijn fiets en dat het wel even sparen was. Mijn net uitgerekende, te verwachten belastingteruggaaf heeft me doen besluiten dat het verantwoord was.

De man kijkt me nog eens warm aan. Mijn zaterdag kan niet meer stuk. Hij pakt mijn arm en zegt zacht: 'Weet je, meneer, voor zoiets heb je nog meer nodig: gezondheid en dat wens ik u'.

De man loopt gekromd door. De tranen schieten in mijn ogen. Na zeven jaar langzame maar onontkoombare aftakeling door het Aids-virus ben ik nog maar net aan de wederopstanding begonnen aangereikt door nieuwe medicijnen. Dit was mijn Pasen. Dank je wel oude man.

John Beek, Rotterdam

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 127.

Meer over