Voor mij geen Metallica, wel Devo

Het was zo'n gerucht dat hier in Austin al dagen gonsde: Metallica zou vrijdagavond in Stubb's komen spelen. Hoewel een van de grootste podia hier (een paar duizend kunnen ze daar in de open lucht wel kwijt), is Metallica natuurlijk veel te groot voor een festival als SXSW. Ook zij kregen een vergoeding van 250 dollar maar ze hadden natuurlijk ook iets te maken met Guitar Hero. Op het tijdstip dat Metallica gisteren optrad stond Guitar Hero Metallica Madness Competition in het programmaboekje. Bovendien konden ze aan de Europese bezoekers hier even laten zien dat die toch echt snel een kaartje moeten kopen voor hun eigen minifestivals deze zomer in Europa. De kaartverkoop zou dramatisch zijn.

Metallica op SXSW? Ik bedank. Los van het feit dat ik niks met de muziek heb, leek het me ook zonde van de tijd om al 's middags in de rij te gaan staan. Er was nog zoveel te zien. Maar goed, volgens de kranten hier was het allemaal geweldig, en ik heb me vanochtend zeer geamuseerd met het minute by minute verslag in de Statesman.

Waar was ik wel? Om te beginnen bij Sleepy Sun. Een heerlijk psychedelisch gezelschap uit San Francisco. Ze klonken als een zomerse variant op Black Mountain. De cd Embrace is aardig maar wat vaag. Typisch een band die je live moet zien, en dat kan geloof ik ook binnenkort in Nederland.

Sleepy Sun speelde hier woensdag ook al maar toen heb ik ze gemist. Veel goeds over gehoord en dus kon ik het goedmaken. Dat is het voordeel van bands die hier vaker staan geprogrammeerd. Een ander voordeel is dat ze hun schade kunnen herstellen. Zo viel de Pains Of Being Pure At Heart me donderdag wat tegen. Vrijdag in Emo's was het wel goed, omdat ze toen een goede geluidsmix hadden. Echt een prima gitaarbandje, met een goedogende zanger. En een band die er zichtbaar zin in heeft. Dat onderscheidt de Pains van de 80's voorbeelden die je in hun muziek terughoort. Die shoegazers van toen stonden erbij alsof strafwerk aan het maken waren. Niet alle liedjes zijn even briljant maar een knappe prestatie wanneer iemand de komende dagen een liedje als Come Saturday uit mijn hoofd kan verdrijven.

En dan Devo. Behalve Metallica (en de Sonics die ik gemist heb) de enige echt legendarischse naam hier. Ik heb geen idee of die band in Nederland iets betekent. Ik moet zeggen: ik hoor er nooit iemand over, en zie er ook nooit aan worden gerefereerd. Hier zijn ze groot. Whip It is een enorme (cult)hit geweest en in de volgepakte Austin Music Hall gingen veertigplussers zoals ik echt uit hun dak toen de band opkwam, in hun malle astronaut-achtige pakken.

Waren ze goed? Ja, het eerste kwartier was ik ook overrompeld. De visuals op een groot scherm achter hun, het harde maar mooie mechanische geluid, en de treffende tenor van de zanger. Ik ken lang niet al het Devo werk goed, ze zijn ook een beetje aan mij voorbij gegaan. Maar na een minuut of twintig miste ik toch een paar echt goede liedjes. Die kwamen wel weer tegen het einde, en Mongoloid met die stuwende baslijn was prachtig.

Moet zo'n band nu naar Nederland komen, en waar moeten ze staan en voor wie? Ik zou het warempel niet wete. In Engeland staan ze binnenkort geboekt, maar daar hebben ze de band ook min of meer groot gemaakt. Devo zat immers op het Stiff-label.

Het is beslist imponerend wat Devo te bieden heeft, maar uiteindelijk deed het me toch niet zoveel.

Tot slot nog even bij Primal Scream naar binnen geweest. Het is een snoeiharde rockband geworden wat ik jammer vind. Bobby Gillespie wil een kruising zijn tussen Iggy Pop en Mick Jagger. Maar een diepe psychedelische dub-versie van Higher Than The Sun maakte veel goed. Hoogtepuntje van de vrijdag.

Nu op naar het Convention Center. Veertig jaar Woodstock wordt er gevierd, met een demonstratie van veel nieuw materiaal.

Meer over