Voor het laatst naar het paleis

De emoties van zaterdag hebben plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid. Een tochtje langs paleis Soestdijk blijkt onderdeel van de zondagmiddagwandeling...

Toen hij het nieuws hoorde zaterdagmorgen zei meneer De Meijere tegen zijn vrouw: 'Ik ga naar het paleis, voor de laatste keer.' Jarenlang had hij tijdens defilvlak voor Juliana een bos bloemen op de trappen van het bordes gelegd. Dat moest nog een keer gebeuren, vond hij. Van een afstand beziet hij de zwarte wimpel op het dak van het paleis, getioneerd, de handen gekruist.

Het rouwbeklag komt langzaam op gang zaterdagmorgen. Het paleis is alleen te voet of per fiets bereikbaar, de politie heeft de weg afgezet. Het zijn vooral Soestenaren die zich melden. Zoals de familie Regnery. 's Morgens tijdens het boodschappenrondje dacht de heer Regnery: 'Er zal toch niets met Juliana zijn? Want je bent er toch mee bezig natuurlijk.'

De marechaussee mag geen bloemen in ontvangst nemen en daarom steekt iedereen de rozen, de tulpen, de lelies en mandjes met narcissen tussen de spijlen of op de punten van het hek. Met kaartjes: 'Koningin, prinses bedankt', 'Slaap zacht, u bent goed geweest' of 'Jammer dat u dood bent, groetjes Lucinda.'

Met het overlijden van Juliana wordt een periode afgesloten en daarbij moet worden stilgestaan, vinden de rouwenden bij de paleishekken. 'Ik voel liefde voor haar', zegt mevrouw Van der Stelt uit Landsmeer, op bezoek bij haar dochter in de buurt. Ruim vijftig jaar geleden stond ze op de Dam tijdens de troonsbestijging van Juliana. Zaterdagmorgen zag ze dat moment terug op de televisie. 'Ze is het waard om even persoonlijk gedag te komen zeggen.'

Dat ze zo gewoon was, een staatshoofd tussen de mensen, dat is wat iedereen steeds weer memoreert. Juliana deed boodschappen in het dorp, wilde beslist geen voorrang bij de kassa en mevrouw Regnery kwam haar eens tegen in Hilversum waar ze in dezelfde zaak schoenen kocht. De Regnery's, die dertig jaar lang de ijssalon in het dorp bestierden, ontmoetten de koningin-moeder een paar jaar geleden zomaar in het bos in een soort scootmobiel waar ze van de natuur genoot.

'Ze was wars van kouwe kak', zegt Van der Stelt. 'Ze was een echte moeke, maar wel een met opvattingen', meent de fietser die koos voor een rondje langs het paleis.

Mark Schrader en Maurits Leopold, allebei dertien jaar, hebben de rozen gebracht die de moeder van Mark vanmorgen kocht voordat ze onverwachts moest werken. Ze vinden het zelf ook 'wel erg' van Juliana. 'Ze was geloof ik meer dan dertig jaar koningin. Het was een lief mens.'

Zaterdagmiddag zijn de eerste bossen bloemen weggewaaid en hangt de kindertekening van Florisverregend aan het hek. 'Als u uw boeket nou rechtop zet, valt de regen er in ieder geval in', adviseert de marechaussee een ouder echtpaar dat een 'sterke behoefte' voelde om langs te komen.

Een dag later is Scouting Nederland ingezet. Vier scouts verzamelen de bloemen en leggen ze op de bordestrappen. Meer dan vijfhonderd boeketten zijn dan al gebracht. Twee marechaussees staan aan weerzijde van de bloemenzee in het gelid.

De emoties van zaterdag hebben plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid. Het tochtje langs het paleis blijkt onderdeel van de zondagmiddagwandeling. Moeders met kinderwagens zijn nieuwsgierig in welke vleugel de familie verblijft en wachten op de komst van Willem-Alexander en Mma. De wisseling van de wacht kan op grote belangstelling rekenen.

Zaterdagmiddag hangt bij de Oranjeparkflat, bij Verrips Makelaardij, bij de Wibra en Bob's bloemen de vlag halfstok. 'Ik vind dat het goed is zo', zegt meneer De Meijere. 'Ze was 94, ze kon niet meer met haar kinderen praten. Dan is het leven voltooid.' Ze was een gelovig mens, weet hij. 'Dus ze heeft nog perspectief.'

Meer over