REPORTAGEREIZEN VANUIT WUHAN

Voor het eerst in maanden mogen inwoners van Wuhan weer reizen: ‘Eindelijk kan ik mijn familie weer zien’

Zo'n tweeënhalve maand was Wuhan een spookstad: inwoners zaten verplicht in quarantaine in de stad die wordt gezien als broedplaats van het coronavirus. Woensdag was de lockdown officieel voorbij. Er mag weer gereisd worden. ‘Maar is het wel veilig buiten Wuhan?’

Leen Vervaeke
Op het internationale vliegveld van Wuhan worden woensdag de de gezondheidscodes van passagiers gecontroleerd - alleen degenen die een groene code hebben mogen reizen. Woensdag was de eerste dag in tweeënhalve maand dat inwoners van Wuhan de stad mochten verlaten. Beeld Ng Han Guan / AP
Op het internationale vliegveld van Wuhan worden woensdag de de gezondheidscodes van passagiers gecontroleerd - alleen degenen die een groene code hebben mogen reizen. Woensdag was de eerste dag in tweeënhalve maand dat inwoners van Wuhan de stad mochten verlaten.Beeld Ng Han Guan / AP

Zijn trein uit Wuhan vertrekt woensdag om 10.02 uur, maar om 6 uur ’s ochtends zit He Leng (22) al klaar op het stationsplein. Hij kon toch niet slapen, van opwinding dat hij eindelijk zijn ­ouders en zusje terug zou zien, en van nervositeit dat hij zijn trein zou missen. Want het is zover: de lockdown van Wuhan is officieel voorbij, en He kan weer naar huis. ‘Ik voel me gelukkig’, zegt hij. ‘Eindelijk kan ik mijn familie weer zien. Eindelijk kan ik hen tonen dat ik veilig ben.’

He is een van de vele duizenden reizigers die woensdag aanschuiven voor het treinstation van Hankou, een van de drie grote stations van Wuhan. Sinds 23 januari is hier geen enkele trein vertrokken, maar nu de corona-epidemie steeds meer onder controle lijkt en de maatregelen versoepelen, mogen ook de stadsgrenzen weer open. Dus vertrekken er woensdag voor het eerst in 76 dagen weer treinen en bussen uit Wuhan, zijn de snelwegen open en stijgen er vliegtuigen op.

He Leng, 22 jaar, gaat terug naar zijn ouders. Beeld Leen Vervaeke
He Leng, 22 jaar, gaat terug naar zijn ouders.Beeld Leen Vervaeke

De heropening van Wuhan veroorzaakt lange rijen op het stationsplein, maar de vaart zit er goed in. ‘Houd afstand, scan je code, laat je temperatuur meten’, klinkt het door luidsprekers en staat overal op borden. De reizigers volgen het gedisciplineerd op. Het helpt dat niet iedereen toestemming heeft gekregen om direct op de eerste dag af te reizen: zo wordt de drukte gespreid. Woensdag vertrekken er 276 treinen met 55 duizend reizigers, zowat een honderdste van een normale dag.

Alleen in de slaapzaal

Het is een historische dag voor Wuhan, maar ook voor veel reizigers, wier leven 76 dagen heeft stilgestaan. Zo had He Leng voor 23 januari een treinkaartje naar zijn geboortedorp, nog geen uur reizen van Wuhan. Toen ging ineens de lockdown in en zat hij tweeënhalve maand vast. He woonde in zijn eentje in de slaapzaal van zijn bedrijf, kreeg eten van de buren en zat veel op internet. ‘Soms was het saai’, zegt hij. ‘Maar ik kon veel met de buurvrouw praten. Al met al ging de tijd snel.’

In Chinese staatsmedia wordt in glorieuze bewoordingen over de ‘stad der helden’ bericht. Maar bij veel reizigers heersen gemengde gevoelens. Ze zijn opgelucht, maar maken zich ook zorgen. He keert naar huis terug om zijn familie te zien, maar ook omdat zijn bedrijf nog steeds gesloten is. Hij krijgt zijn basissalaris doorbetaald maar niet zijn overuren, in China een stevig deel van het inkomen. ‘Ik wacht nog twee weken af’, zegt hij. ‘Als ze dan nog niet heropenen, moet ik wat anders zoeken.’

Naar Shanghai

Wat verderop zit Huang Aoling (42) zich te verbijten. Zij keert terug naar Shanghai, waar ze als werkster in dienst is bij drie gezinnen. Ze vreest dat ze eerst in quarantaine moet, mogelijk op een centrale locatie, dat kost 30 euro per dag. ‘Ik heb al twee maanden geen inkomen en zou nu ook nog eens mijn quarantaine moeten betalen’, zegt ze verontwaardigd. ‘Het is niet eerlijk. In mijn dorp was geen enkele besmetting. Maar omdat ik uit de provincie Hubei kom, word ik met de nek aangekeken.’

Huang Aoling, 42 jaar, wil terug naar Shanghai. Beeld Leen Vervaeke
Huang Aoling, 42 jaar, wil terug naar Shanghai.Beeld Leen Vervaeke

Huang reisde een dag voor de lockdown naar haar geboortedorp in Hubei, net als haar echtgenoot, die als bouwvakker in het noordoosten van China werkt. Hij heeft nog geen toestemming om terug te gaan. ‘We hebben drie studerende kinderen, dat kost veel geld’, zegt ze. ‘Het wijkcomité heeft ons eten en drinken gegeven, dat was geen probleem. Maar als we niet kunnen werken, beïnvloedt dat ons hele jaarinkomen. Als ik dit geweten had, was ik nooit naar Hubei gekomen.’

Stilte op de tolweg

Zoals veel reizigers zit Huang in haar eentje op het stationsplein. Haar echtgenoot zou haar normaal vergezellen, maar zag daarvan af omwille van het besmettingsgevaar. Volgens de overheid zijn er nog steeds asymptomatische gevallen, maar veel inwoners zijn er ook van overtuigd dat niet alle nieuwe besmettingen in Wuhan worden gemeld. Veel reizigers dragen gezichtsschermen, spatbrillen en zelfs volledige veiligheidspakken, en spuiten kwistig met desinfectiemiddel.

Het liefst verplaatsen Chinezen zich nu per auto, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Aan het tolstation van Gongjialing, aan de oostelijke stadsrand van Wuhan, blijken rond het middaguur nog maar zo’n tienduizend ­auto’s de stad uitgereden. ‘Ik had ook gedacht dat het er meer zouden zijn’, zegt tolontvanger Tong Jie, die de afgelopen 76 dagen de stadsgrens bewaakte, en zich ontroerd toont bij het zicht van doorrijdende wagens. ‘Het spitsuur komt vast straks nog op gang.’

‘Is het buiten Wuhan wel veilig?’

Lang niet iedereen in Wuhan heeft toestemming kregen om af te reizen. Zoals Li Xing (30), die vlak voor de tolpoort op de pechstrook staat geparkeerd. Hij wil terug naar Guangzhou en heeft nog elf uur te rijden, maar kan niet vertrekken voor hij een vergunning van zijn wijkcomité krijgt. Bij aankomst in Guangzhou moet hij zeven dagen in quarantaine en twee testen ondergaan, maar dat kan alleen na toestemming. ‘Het beleid is niet erg duidelijk’, zegt hij. ‘Dat is vervelend.’

Li gaat om financiële redenen terug naar Guangzhou, hij moet dringend weer aan het werk. Maar om eerlijk te zijn, was hij liever in Wuhan gebleven. Het lijkt hem zelfs een stuk veiliger. ‘Heel veel mensen keren nu terug naar Guangzhou en Shanghai, dus zullen daar straks veel meer virusdragers zijn’, zegt hij. ‘Niemand durft naar Wuhan te komen, dus wordt het hier alleen maar beter. Straks is Wuhan de stad met de grootste vrijheid.’

Lees ook

Het aantal vastgestelde coronabesmettingen in Wuhan nadert de nul. Maar niemand vertrouwt de boel nog. Een ‘verdedingswal’ van beperkingen, controles en gezondheidscodes moet het virus in toom houden.

De China-correspondent van de Volkskrant, Leen Vervaeke, is terug in Wuhan. Na een eerdere evacuatie ziet ze nu hoe de oester van de Chinese stad voorzichtig opengaat. ‘Ik vind het belangrijk om opnieuw met eigen ogen te zien hoe de situatie hier is.’

Meer over