‘Volgens mij is iedereen een loser’

Ishii Yuya..

Van onze medewerkster Floortje Smit

rotterdam Hoe een Japanse jongen van 24 het voor elkaar krijgt om in twee jaar tijd vier compleet eigenzinnige films te maken? Ishii Yuya en zijn producente beginnen onbedaarlijk te giechelen. ‘Vier? Acht films zijn het eigenlijk. Vanaf mijn achttiende heb ik ook nog korte films gemaakt.’

De jonge veelfilmer Ishii heeft haast, zegt hij. Zijn afstudeerfilm voor de kunstacademie, Bare-assed Japan (2006), won een belangrijke filmprijs in Japan. Met Rebel, Jiro’s Love (2006), Girl Sparks (2007) en Of Monster Mode (2008) is zijn complete speelfilm-oeuvre te zien tijdens het IFFR. ‘Ik wijd mijn leven aan films. In mijn vrije tijd heb ik een parttime baan waarmee ik de budgetten verdien. Het leven is kort en ik heb zoveel te vertellen: ik wil delen wat ik grappig en belangrijk vind.’

Vooralsnog is dat geen grootse filosofische levensvisie. Wie het Lost in Translation-gevoel echter zelf eens wil ervaren, zit goed bij zijn werk. Scène-overgangen zijn raar. Dialogen eindigen met een handgemeen of in voortdurende herhalingen. Zijn wereld is bevolkt door mannen met make-up, vrouwen met constipatie en verveelde jongeren die allemaal volstrekt anders reageren dan verwacht. Zelfs de ondertiteling lijkt kant noch wal te raken. Vreemd aanstekelijk. ‘Jij ziet de wereld niet zoals ik die zie, en ik zie niet hoe jij het ziet. Ik ben een jonge filmmaker: ik ben niet gewend dit soort vragen over mijn visie te beantwoorden.’

Vandaar misschien dat een vraaggesprek met Ishii – geflankeerd door twee van zijn acteurs en zijn producers die voortdurend instemmend knikken – al even absurd verloopt als zijn films. Lange antwoorden blijken in de vertaling kort te zijn. Filmische verwijzingen en terugkerende voorwerpen zijn geen cinematografische keuze, maar toeval (‘Zo’n baseballbat bijvoorbeeld staat gewoon in mijn kamer’).

Een vrolijk lachend betoog blijkt vertaald te gaan over zijn moeder die overleed toen hij zes was. ‘Ik ben opgegroeid met alleen mannen om me heen. Ik had geen idee hoe ik een vrouw moet behandelen. Nog steeds niet, trouwens.’ Vandaar dat zijn hoofdpersonen stuk voor stuk onhandig zijn met vrouwen en onhandig in het leven staan. ‘Maar volgens mij is iedereen een loser. Er zijn geen succesvolle mensen in de wereld. Mijn karakters doen wel echt hun best om te overleven in de maatschappij.’

In zijn laatste film Of Monster Mode snijdt hij wel een serieus thema aan: rouwverwerking. Tenminste, als een buitenechtelijke relatie met een man in een meloenpak en een bizar soort moordaanslag daar voor door kan gaan. ‘Het leven is als een gelaagde cake: het is grappig, zielig, dan weer grappig. Ik wil dat het publiek verward is over waar mijn films over gaan.’

Het Rotterdamse publiek lacht op de juiste tijdstippen, zegt Ishii, die altijd in de zaal zit bij zijn films. ‘In Japan blijven mensen wel altijd zitten in de bioscoop. Dat sommigen hier weg lopen bij mijn films, is een enorme schok voor me.’

Meer over