Vol verbazing blijft de scooteraar achter

Rechtop zittend op een degelijke fiets haalt de ver-slaggever met gemak de 35 kilometer. Hij scheurt door het park, hopend dat er geen kind oversteekt.

AMSTERDAM - 'Ik moet je waarschuwen' zegt Coen Bartelds van Juizz terwijl hij me de fiets aangeeft. Hij kijkt me ernstig aan. 'Het is heel verslavend.' Voorzichtig rijd ik het stalen ros de winkel uit. De elektrische motor heeft een paar standen; ik ben er maar geïnteresseerd in eentje: TURBO.

Al na twee keer trappen voel ik hoe de elektrische motor de fiets als een onzichtbare hand krachtig naar voren duwt, waardoor ik wat achteruit deins alsof ik in een snelle auto zit die optrekt.

Ik sla rechtsaf richting het park, ontwijk een fietser en moet vol op de rem als ik een haarspeldbocht probeer te maken. De remmen, zo stelde Bartelds mij gerust, zijn hydraulisch en kunnen dus wel wat hebben.

Eenmaal in het park schakel ik naar de zwaarste versnelling. De kilometerteller geeft al gauw 35 kilometer per uur aan, een snelheid die ik normaal gesproken pas haal als ik op mijn racefiets goed m'n best doe. Nu kost het me geen enkele moeite.

Het moet er voor voorbijgangers enigszins potsierlijk uitzien. Ik zit rechtop op een degelijke fiets, houd beide handen keurig aan het stuur en trap rustig, maar scheur ondertussen als een idioot over het asfalt, vurig hopend dat er niet plotseling kleine kinderen of chihuahua's oversteken.

Op het rechte stuk buig ik me wat voorover en zet ik aan, vastbesloten de 45 kilometer per uur te halen. Dat lukt niet. Ik kom niet verder dan 40,5 en een gezonde hoeveelheid stresshormonen die me eraan herinneren dat ik 'op een fiets zit, man', geen bescherming draag en dus even normaal moet doen.

Uiteindelijk moet ik toch stevig remmen als een man met een fiets oversteekt. Niet dat hij niet oplet; ik kom gewoon veel sneller dichterbij dan hij verwacht.

Als ik het park uit ben en terugrijd naar de fietsenwinkel, hoor ik achter me een scooter snel naderen. Ik zet de motor weer in turbo, schakel naar de zwaarste versnelling en binnen een paar seconden ben ik weer op topsnelheid. De verbazing achter me is haast voelbaar.

Terug in de winkel hoeft Bartelds niet te vragen hoe het was. Mijn gevoelloze gezicht, waterige ogen en de snotdruppel aan mijn neus zeggen genoeg.

undefined

Meer over