Vlucht

O NZE dochter Yassie stond hoogzwanger op de stoep met hevige spijt. Ze had ons de afgelopen maanden vreselijke dingen verweten onder invloed van Lize, de ex van haar overleden minnaar, maar ze besefte nu dat wij het altijd goed met haar bedoeld hadden, dus mocht ze bij ons komen...

Yassie was nog niet binnen of ze kreeg weeën. Gelukkig was Flip thuis, want ik moest dringend weg voor een afspraak met m'n zuster Jo. So sorry!

Ik belde af en toe naar huis om te horen of het kind er al was en ik hing op zodra Flip met gruwelijke details kwam. Ze schrijven de laatste tijd veel over het recht van vaders om een geboorte mee te maken, maar ze gaan ervan uit dat alle vrouwen die intense, bloederige narigheid met al dat gekerm en gepuf een peulenschil vinden. Nou, ik dus mooi niet! Het is toch vreselijk als je dochter pijn lijdt, terwijl je haar tijdens de hele zwangerschap geruststellend hebt zitten voorliegen dat een bevalling altijd zo meevalt?

Je liegt wat af, als lid van het zwakke geslacht. Je liegt dat je altijd klaar zult staan om offers te brengen. Dat je altijd alles vergeeft en overal tegen kan. Dat je in staat bent om je zonder enige training te gedragen als een goede echtgenote, moeder, kok, verpleegster, administratrice, chauffeur, kinderverzorgster, schoonmaakster, relatietherapeut, tuinman, reisleidster, onderwijzeres, heilige, verpleegster en nou weer als oma! In Engeland willen ze lesgeven aan jonggehuwden over huwelijk en ouderschap. Goed idee, maar voor mij is het helaas te laat. Laat Flip straks maar kwaad zijn omdat ik wegliep: ik kom echt niet thuis totdat het kind er is. En totdat iemand de nageboorte netjes heeft opgeruimd. Jakkes!

Meer over