Vluchten of verdragen, dat is de vraag

Het voordeel van de twijfel

Karin Veraart

* * *


AMSTERDAM Het ding heeft geen naam. Toch? Het plastic 'stokje' dat op de lopende band jouw boodschappen scheidt van die van de shoppende lui voor en achter je. Zo'n driehoekig ding dat duidelijkheid schept. Daarover wil Dion Vincken het wel even hebben, in de voorstelling 'Het voordeel van de twijfel'. Zijn tegenspeler Steve Aernouts luistert beleefd.


De acteurs dragen gewoon hun eigen naam in dit nieuwste stuk van theatermaakster Laura van Dolron, waarmee ze onder het motto 'Goed gezelschap van Laura' een nieuwe reeks aftrapt die 'Vluchten of verdragen' heet.


Nu eens niet Van Dolron zelf op het toneel met 'stand-up philosophy' - zoals haar werk wel wordt genoemd. Dit keer buigen twee van haar mannelijke muzen zich over de meest uiteenlopende onderwerpen, van bovengenoemd supermarktrekwisiet tot prangende levensvragen.


Wat Van Dolron, die zelf de tekst schreef en regie voerde, wil onderzoeken in haar serie is of de kunstenaar zijn heil moet zoeken in alternatieve levenswijzen, dan wel diep de maatschappij in moet om die fier het hoofd te kunnen bieden. Vluchten of verdragen? Hoe je het ook benadert, het is evident dat het niet gaat zonder een dosis humor.


En zo is het ook af en toe lachen geblazen met Steve en Dion. Op een grappige manier vertellen ze soepel het verhaal van Narziss en Goldmund, de titelhelden uit de roman van Hermann Hesse uit 1930 - want op losse wijze heeft Van Dolron het verhaal van deze twee hartsvrienden verknoopt met dat van de mannen op de speelvloer.


We horen over hun avonturen en de morele dilemma's die hen toentertijd bezighielden, en dan komen we stukje bij beetje ook terecht bij die van deze wereld.


Om te beginnen: moet je überhaupt iets willen zeggen, als je al de hele tijd het gevoel hebt dat het niet uit een oprechte wil om iets te zeggen voortvloeit, maar uit gewoonte of beleefdheid? Steve besluit maar een tijdje te zwijgen. Waarop Dion de show in zijn eentje moet runnen, hetgeen ook al geen sinecure is.


Niet alle philosophy is even diepzinnig, niet alle waarnemingen altijd even verrassend, maar de acteurs zijn heerlijk op dreef, en vaak genoeg werpen de personages net even een ander of nieuw licht op een onderwerp dat je al als afgehandeld had beschouwd.


Karin Veraart


Meer over