Vleespasteitjes

'Ik heb eerder met scherpe voorwerpen gewerkt, dus ik maakte mij geen zorgen. Tot ik iemand moest scheren! Dat maakte mij doornerveus.'
Johnny Depp realiseerde zich op de set van Sweeney Todd dat hij als moordlustige barbier niet alle ervaring die hij tijdens Edward Scissorhands opdeed kon gebruiken.

BEREND JAN BOCKTING

Hij dook voor het eerst op in een pulpromannetje uit 1846: Sweeney Todd, de kapper die zijn klanten vermoordde met een scheermes waarna zijn partner in crime, mrs. Lovett, de arme drommels in haar vleespasteitjes verwerkte. Dat bizarre gegeven - volgens sommigen gebaseerd op een waargebeurd verhaal - werd in 1979 naar een zeer succesvolle musical vertaald, die bijna dertig jaar later door Tim Burton werd verfilmd.

De BBC maakte vrijwel gelijktijdig een wat conventionelere, maar aardige tv-film over de moordende kapper. Meer dan in Johnny Depps vertolking is Sweeney Todd een mens van vlees en bloed. Hij murmelt een beetje voor zich uit. De scènes waarin hij zijn slachtoffers aan mootjes hakt zijn rauw. Niets van dit alles in Burtons kenmerkend opgesmukte filmversie, die nooit echt eng of meeslepend is, maar wel een lust voor het oog.

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (Tim Burton, 2007) Veronica, 22.45 uur.

Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl

(Gore Verbinski, 2003) Voor de zoveelste keer op tv, maar daarom niet minder leuk. Pirates of the Caribbean, vanavond het eerste deel van drie succesvolle films, is een lofzang op de ongebondenheid. Kapitein Jack Sparrow (Johnny Depp) heeft niet veel met zijn medemensen op. Liever duikt hij naar de bodem van de oceaan. Of hij zwerft langs bordelen en andere duistere oorden, uitgedost als een nuffige hippie, met kralen in de haren en een dikke laag mascara op de wimpers. Het optreden van Depp - die zich liet inspireren door Rolling Stones-gitarist Keith Richards - is de grootste attractie van deze bruisende en geestige avonturenfilm die de Disneystudio meer dan 650 miljoen dollar opleverde.

Veronica, 20.30 uur.

Life of Brian

(Terry Jones, 1979) Per ongeluk wordt niet Christus maar buurman Brian vereerd als Messias. Briljante Monty Python-kolder, met onder meer Eric Idle die in de slotscène hangend aan het kruis Always Look on the Bright Side of Life aanheft. Uiteraard waren de grapjes over het christendom niet vrij van controverse. In Italië werd de film pas in 1990 voor het eerst uitgebracht.

Arte, 20.15 uur.

undefined

Meer over