VJON-awards, levenslessen en verslag van de orkaan

Nederlandse militairen op Sint Maarten. Beeld anp
Nederlandse militairen op Sint Maarten.Beeld anp

Verslag van de orkaan

Een verslaggever die ooggetuige is van iets groots maar geen contact kan leggen met zijn krant. Gebruikelijk in de tijd dat ik begon als correspondent in verre Sovjetrepublieken, maar sinds de communicatierevolutie zie je dat bijna niet meer. Tenzij een orkaan communicatiesystemen wegvaagt.

Dat overkwam onze correspondent Kees Broere deze week op Sint Maarten, terwijl hij nota bene de enige journalist ter plekke was. Maar Kees heeft oorlogen, roofovervallen en een ebola-quarantaine overleefd. Dus toen we de krant van vrijdag maakten en taal noch teken hadden, bleven we rustig. Zijn verhaal kwam er.

Nederlandse militairen verzorgen behulpzaam de liaison met de redactie: 'Ik heb Kees Broere gezien en hij maakt het goed', schreef er één. 'Morgenochtend gaat hij met onze mariniers op patrouille en hij probeert er voor morgenmiddag nog een stuk uit te sturen.'

Bij zijn vrijdagverhaal stuurde Kees een persoonlijke boodschap mee, met zinnen als: 'Vannacht heb ik op een veldbed een paar uur kunnen slapen' en 'In elk geval kreeg ik vanochtend een noodrantsoen havermout'. Inmiddels hebben we hem kort gesproken. Hij maakt zich op voor José, zijn verhalen blijven komen.

Irma was de meesteres op Sint Maarten; 'It's the fucking apocalypse'

Na de storm komen de plunderaars, ziet correspondent Kees Broere. Het zijn bange mensen, wier leven is weggeblazen en die niet weten wat de toekomst brengt.

Vojn-awards

Deze week bleken we opnieuw ruim genomineerd voor de VOJN-awards, de prijs voor de beste internetjournalistiek die we vorig jaar in twee categorieën wonnen.

Uit het persbericht: 'In maar liefst vier van de zes categorieën presteerde de Volkskrant het om de jury van een nominatie te overtuigen. In de groep Beste Datajournalistiek gaat het om Duiten voor dokters, over het grote geld verdienen in de geneeskunde. En in de categorie Beste Onderzoeksjournalistiek gaat het om Hoe Nederland een hoofdrol speelde bij het opsporen van een Russische internetcrimineel. Andere nominaties zijn er voor een productie over laaggeletterdheid (Beste Storytelling) en de video Verkeerde kleren uit de Aarsman-collectie (Beste Vlog).'

Ik kan hier net als vorig jaar de getalenteerde programmeurs, ontwerpers en samenstellers van onze crossmediaredactie laten zien. Maar voor mij is het verheugend dat ook traditionele journalisten bij de uitreiking op 11 oktober welkom zijn. Hans Aarsman bijvoorbeeeld, met de onlineversie van zijn fotorubriek en redacteur Ellen de Visser van het onderzoek naar artsen en de farmaceutische industrie. Want daar zijn al die experimenten op gericht: dat we aan Volkskrantjournalistiek op internet net zo'n passende en pakkende verschijningsvorm geven als op papier.

Op recept: gesponsorde medicijnen

Internisten zijn geneigd vaker medicijnen voor te schrijven van farmaceuten waarmee ze een band hebben, blijkt uit Volkskrant-onderzoek. 'Dit moet landelijk worden onderzocht.'

Hoe Nederland een hoofdrol speelde bij het opsporen van een Russische internetcrimineel (en die toch op vrije voeten bleef)

Om cybercriminelen te vangen, werkt Nederland nauw samen met Rusland, het hackersland bij uitstek. Een uiterst ongemakkelijke samenwerking, blijkt uit de jacht op Jevgeni Bogatsjov.

Levenslessen

Verslaggevers aarzelen traditioneel met schrijven over zichzelf of hun naasten. Misschien was er daarom een buitenstaander voor nodig, uitgever Oscar van Gelderen, om Willem Vissers en mij in gesprek te brengen over zijn zwaar gehandicapte zoon Samuel. Kon Willem, als voetbalverslaggever nuchter in zijn blik maar emotioneel in zijn stijl, niet bij uitstek een inkijkje geven in het ingewikkelde leven met een gehandicapt kind? Nu is het een jaar later en Samuel is de lieveling van de Volkskrantlezer geworden.

Ik ben regelmatig tot tranen geroerd door Willems liefdevolle maar ook ongepolijste beschrijving van zijn zoon en de wisselwerking met het gezin. Velen die Willem en zijn vrouw Bernique kennen, hebben al opgemerkt: als er één echtpaar is dat dit aankan, is het dit blijmoedige stel. Daar voeg ik aan toe: als er één auteur is die er ook een populaire rubriek van kan maken, compleet met terloopse levenslessen, is het Willem.

Deze week schreef hij over prenatale selectie. Nooit zouden ze dat hebben gedaan. Ja, als ze hem met een toverstaf in een normale jongen konden veranderen, zouden ze dat vermoedelijk doen, maar dan zouden ze de oude Samuel 'vreselijk missen'. Niemand lijkt op hem. 'Met Samuel hebben we bovendien het streven naar perfectie losgelaten. Dat is best een fijn gevoel.'

We waren gewoon niet met onszelf in het reine gekomen als we hem hadden laten aborteren

We zouden Samuel hoe dan ook hebben willen krijgen, ook als we hadden geweten dat hij een afwijking had.

Meer over