Vitamine C(ultuur)

Na afloop van Mozarts Don Giovanni wordt bij de uitgang van het theater toch ook niet getest of u er emotioneel en cognitief op vooruit bent gegaan?...

Karin Veraart

Opmerkelijk: volgens recent onderzoek doet kunst kinderen niet per se goed. Sterker nog, kinderen die veel met kunst worden geconfronteerd, lijken er zelfs ietsje meer emotionele problemen van te krijgen.

Leeftijdsgrenzen schuiven steeds verder op, schrijft Anita Twaalfhoven in het openingsessay. Sinds voormalig staatssecretaris Rick van der Ploeg van Cultuur de nadruk legde op de noodzaak van het aantrekken van een jonger en ook allochtoon publiek en het schoolvak culturele en kunstzinnige vorming (ckv) zijn intrede deed, stortten Jan en alleman zich op de nieuwe doelgroep en werd de kunstwereld toegankelijker gemaakt dan ooit.

Zo zit inmiddels het aanbod voor drieplussers in de lift, en gaan theater-, dans- en muziekmakers de confrontatie aan met een publiek dat de luiers nog maar nauwelijks is ontgroeid. Van jonge mensen en de dingen die gaan komen heet een eerste evaluatieonderzoek, en de verwachtingen betreffende de heilzame werking van kunst zijn hoog. Maar dan wijst een rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) uit dat het allemaal wel een beetje tegenvalt met het positieve effect van vitamine C (van cultuur, dus).

Wat nu? Twaalfhoven en in haar kielzog een reeks van auteurs die zich op professioneel gebied regelmatig met de combinatie kind/kunst bezighouden, dragen tal van mogelijke antwoorden aan. Moet kunst een middel zijn ter verheffing van de jeugd, of is dat een achterhaald principe? Misschien mag genieten van kunst door kinderen wel een doel op zich zijn. Regisseur Matthijs Rümke was minder aangenaam getroffen toen zijn dochter van zes een vrije productie mooier bleek te vinden dan de voorstellingen die vaderlief doorgaans maakt (voor kinderen van vier tot twaalf). Een ding denk ik zeker te weten, zei hij in een rede, nu afgedrukt in Boekman 56: 'Dan doe ik iets niet goed.'

Maar wat? Door de bril van zijn dochter bestudeerde hij de hedendaagse zapcultuur en concludeerde dat het in het jachtige bestaan van vandaag de dag vaak schort aan de relatie tussen voorstellingspraktijk en inhoud van het stuk. Op een voorstelling moet je je rustig kunnen instellen. Rustig naartoe reizen , rustig een hapje eten van tevoren.

Lastiger nog is het voor klassieke concerten, blijkt uit de bijdrage Onbekend maakt onbemind (Ariane Vervoorn). Het imago van de klassieke muziek geeft jongeren geen mogelijkheid tot identificatie, en zij die nog weleens een concert bezoeken, worden door leeftijdgenoten gezien als 'stille boekenwurmen'. Performers, zo luidt een van de aanbevelingen, kunnen het zich niet langer permitteren om als harken op het podium te staan.

Naast langere stukken in Boekman 56, telt de uitgave een aantal lezenswaardige columns van K. Schippers, Kees Blijleven, Joke van Leeuwen en Aad Nuis, die betrokkenen raadt niet te lang stil te staan bij onderzoeksrapporten, en 'voort te gaan op de ingeslagen, kronkelige en weinig methodische, maar avontuurlijke weg'.

Meer over