Visser springt met succes voor z'n pupil in de bres

Doorgaans beziet judobondscoach Willem Visser met stoïcijnse blik en een bewegingloze gestalte wat zich op de tatami afspeelt. Maar op de eerste dag van de Europese titelstrijd moest hij ten faveure van Danny Ebbers een hoogst ongewone daad stellen teneinde de zeer hoopgevende start van de Nederlandse equipe nog meer...

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

BIRMINGHAM

Ebbers, die in de eerste ronde al voor een daverende verrassing had gezorgd door de Belg Harry van Barneveld te vellen, leek ook in zijn tweede partij, nota bene tegen de Poolse wereldkampioen Rafael Kubacki, licht voordeel te veroveren. Tot stomme verbazing van judoka èn coach werd dat voordeel (koka) evenwel toegekend aan Kubacki. Een zeer onrechtvaardige miskleun.

Bij uitstek Visser weet dat arbitrale dwalingen in het judo hoogst zelden worden gecorrigeerd en dat protesteren daarom nauwelijks zin heeft. Bovendien is het een zonde tegen de etiquette van het judo als coaches de boarding over en de mat op stappen. Toch vergat Visser voor eenmaal de mores. Toen zijn brede armgebaren door de scheidsrechterscommissie niet werden beantwoord, stapte hij tot ontzetting van diezelfde commissie zonder dralen de arena binnen.

Koortsachtig overleg volgde, het was duidelijk dat Visser een enorm risico nam. Maar tot de orde geroepen werd hij niet en dat had vermoedelijk veel te maken met de aanwezigheid van Jan Snijders achter de tafel. Die maande Visser weliswaar tot kalmte, maar overtuigde ook de Spaanse commissievoorzitter ervan dat er een kapitale arbitrale blunder was gemaakt. Het duurde nog luttele ogenblikken van onzekerheid tot zwaargewicht Ebbers de zaak op het scorebord zag rechtgezet. Waarna hij de partij tegen de passieve Pool met succes voltooide.

De nieuwe zeer jeugdige mannelijke lichting kon aldus gisteren drie halve finale-plaatsen laten bijschrijven, een score die sinds de EK van 1991 niet meer was voorgekomen. Bij wijze van uitzondering liepen de mannen minder kleerscheurem op dan de vrouwen. Jenny Gal was de enige die zich rechtstreeks voor de halve finale plaatste, hetgeen overigens nog geen garantie is voor een medaille. Tegenover die uitstekende verrichting - de zenuwachtige Gal versloeg onder meer de Belgische wereldkampioene Gella Vandencaveye - stond de teleurstelling die Monique van der Lee te verwerken kreeg.

De titelhoudster van Gdansk was in de eerste ronde volstrekt kansloos tegen Beata Maksymov. Hoewel de Poolse kolos als wereldkampioene van twee jaar geleden vanzelfsprekend werd gevreesd, was de deceptie toch van Van der Lee's gezicht af te lezen. Niet alleen was de kans op titelprolongatie terstond verkeken - nog slechts brons ligt thans in het verschiet -, maar ook in haar 'Olympische' tweestrijd met Angelique Seriese werd de achterstand wéér groter. Seriese heeft in Birmingham gekozen voor het minder sterk bezette gevecht in de zwaarste klasse, Van der Lee moet morgen via een tweede herkansingspartij in de categorie tot 92 kilo alsnog op het podium zien te komen.

Coach Ooms zat er in de trainingshal niet sprakeloos bij, dat is hij nooit, maar wel met betrekkelijk doffe berusting. Zijn andere pupil Rogier Smulders (-95) was ook al in rouw. Hij mocht zich zelfs niet revancheren in de herkansing, omdat na verlies tegen Stephane Traineau diezelfde Fransman werd onderuitgehaald door de Brit Stevens. Het verwijt aan de atletische Smulders luidde gebrek aan ervaring ('hij kwam veel te dicht bij zijn tegenstander'); over het optreden van Van der Lee moest Ooms nog eens diep nadenken en langdurig spreken.

Van der Lee dacht wel degelijk 'het gevoel' te hebben, maar Ooms betwijfelde dat. Zoals hij ook zei te betwijfelen of de combinatie van studie (sociale economie) en topsport Van der Lee's resultaten niet in de weg staat. 'Hou me ten goede, ik ben blij dat ze studeert, want met judo valt nog steeds geen cent te verdienen en je ziet na te veel carrières zielepoten rondlopen, maar wie weet gaat het toch ten koste van de concentratie.

'Monique benadert alles verstandelijk, misschien te verstandelijk. Maar zij heeft bijzondere kwaliteiten en dat maakt het ook voor mij zo frustrerend. Ze is sociaal, terwijl een topsporter juist zo sociaal moet zijn als de mieter. Geesink, Ruska, Irene de Kok, ik heb nog nooit een groot kampioen gezien die sociaal is.'

In de zoektocht naar verklaringen spaarde Peter Ooms zichzelf trouwens ook niet. 'Je moet een twee-eenheid zijn, met mij als rustgevende factor, misschien ben ik daar niet in geslaagd. Het kan ook aan mij liggen.' Een andere twee-eenheid, die van Visser en Ebbers, was gisteren inderdaad beter op elkaar afgestemd. Visser gaat voor de pas twintigjare Ebbers door het vuur en lijkt hem als zijn beste pupil te beschouwen sinds Ben Spijkers hem verliet.

Ebbers werd al op zijn derde door zijn ouders 'op judo geduwd' maar dreigde vorig jaar af te haken toen hij er ondanks vele opofferingen niet in slaagde om zich voor de EK te plaatsen. De Nijmegenaar die in de sportschool van Visser traint, werd bovendien als dienstplichtige van het kastje naar de muur gestuurd en zag het niet meer zitten. Daarin kwam pas verandering toen hij bij de open Nederlandse kampioenschappen derde werd.

Het toernooi kan voor Ebbers, die ondanks zijn 105 kilo (dat moeten er volgens Visser 125 worden) een van de lichtgewichten in de klasse boven 95 kilo is, na gisteren natuurlijk niet meer kapot.

Ebbers liet technisch fraaie staaltjes zien, maar in nog hogere mate gold dat voor Mark Huizinga (-78) die met drie ippon-zeges de halve finale bereikte. In laatste instantie versloeg hij de gevaarlijke Duitser Uwe Frenz die hem in Parijs nog de baas was geweest. Huizinga kwam op achterstand door zijn riskante aanvallende tactiek, maar kreeg Frenz uiteindelijk toch op de knieën.

Ook de fanatieke en eerzuchtige Maarten Arens (-86) behaalde drie lovenswaardige overwinningen. Naast Rogier Smulders verdwenen van de acht Nederlandse afgevaardigden die gisteren in actie kwamen, slechts Karin Kienhuis (tegen de -72-kampioene Ulla Werbrouck en de Oostenrijkse Pollhuber) en de vervangster van Claudia Zwiers, Daniëlle Vriezema (-66), onverbiddelijk uit het tableau.

Meer over