Visite en vis

Nederland en gastvrijheid, al eeuwenlang een ongelukkige combinatie. Hoe is het er nu mee gesteld? Volkskrant magazine belt iedere week onverwachts ergens aan en neemt de proef op de som....

Den Haag - welkom in de Hunsestraat, waar het rode licht achter de gevels weerspiegelt in de plassen op het trottoir. En laat Nathalie eerst even een misverstand uit de wereld helpen. Het verhaal dat ome Dirk vooral komt om een praatje te maken, en dat het beroep van prostituee - toch het oudste gastvrije beroep van de wereld - er vooral een is van psycholoog en helpdesk, kan direct worden doorverwezen naar het rijk der fabelen. 'Dan had ik wel een ander beroep gekozen', zegt ze. Nee, bij haar gaat nooit iemand weg 'zonder'. En ook niet onder de 50 euro.

Maar bij Nathalie zijn we wel aan het goede adres. Dat blijkt als de deur openzoemt en ze ons voorgaat naar de grote kamer op de eerste verdieping. Haar kamer. 'De huiskamer', zoals haar collegaatjes het gekscherend noemen. Want Nathalie heeft hem in de loop der jaren op haar eigen wijze kunnen inrichten met zwarthouten, Chinese meubelen en plastic plantjes bij het bed en in de aangrenzende badkamer, waar een lel van een jacuzzi staat met Toscaans tegelwerk.

Gastvrijheid en klantenbinding - wat een ontzettend flauwe woordspeling zou kunnen opleveren bij een SM-meesteres - zijn voor haar toverwoorden. Want 'een man binnenkrijgen lukt elk jong grietje hier in de straat', zegt ze. 'Maar dan begint het pas. Je stelt iemand op zijn gemak, laat hem een beetje vertellen, biedt hem een drankje aan en vervolgens informeer je eens voorzichtig wat hij plezierig vindt. De handboeien, de mondknevel, de tepelklemmen - ja bij hiet bij haar. Zij moet die polonaise niet aan haar lijf. 'Ik ben niet gek, ja toch, niet dan?'

En dan bouw je wat op. Laten we hem ook even ome Dirk noemen - een oudere man die hier jaren elke dinsdagmiddag de trap naar boven beklom. 'Beetje in blaadjes kijken, samen in bad, samen in bed.' Als hij niet kon komen, stuurde hij een kaartje. De laatste was zwartomrand. Bij zijn overlijden had zijn dochter blijkbaar ook de gegevens van Nathalie op een adressenlijst gevonden en in haar onschuld opgestuurd. Willen we een colaatje?

Het is een vak dat je met zorg en toewijding beoefent, jawel meneer. En dat begrijpen al die nieuwe meiden in de straat niet. 'Met de recessie rennen ze allemaal naar een andere plek, naar een andere stad. Terwijl, juist dan moet je blijven zitten', zegt ze. 'Geld opzij zetten voor later. Sparen. Ik zeg het ze honderd keer, maar ze luisteren niet.'

Als Nathalie straks 40 is, houdt ze ermee op. Dan gaat ze de gezondheidszorg in. Settelen - huisje in Rotterdam, daar komt ze vandaan. En een vent? 'Pardon', zegt ze, 'een vent? Wat ik hier niet allemaal over de vloer krijg. Wat ze wen, wat je h - de raarste fantasie En ze bedriegen allemaal hun vrouw. Ik rooi het wel in mijn eentje. Da's wel zo rustig, ja toch, niet dan?'

Meer over