Column

Vijftig jaar lang bij elke raadsvergadering

Frederik Dillingh uit het Drentse Gieterveen hoor je niet zeggen dat de oude politiek heeft afgedaan. Al vijftig jaar bezoekt hij wekelijks iedere gemeenteraadsvergadering van zijn dorp en hij is van plan dat zo te houden. Vijftig jaar! Eén keer werd hij bijna wethouder, maar ze gaven ineens de voorkeur aan een vrouw en ook die teleurstelling heeft hij als een man gedragen.

Margriet Oostveen
Frederik Dillingh Beeld
Frederik DillinghBeeld

Ik zocht hem op omdat ik wilde weten hoe iemand in tijden van zo veel afkeer van de politiek betrokken blijft. Frederik Dillingh is 72 jaar oud en in zijn eentje bewoont hij de boerderij die zijn grootouders in 1913 eigenhandig bouwden, toen al het turf was afgegraven en Gieterveen agrarisch werd. Hij werkt er nog dagelijks in overall, honderd schapen heeft hij, een paar velden met bieten en zetmeelaardappelen. Een echtgenote die hij voldoende vertrouwde heeft hij nooit kunnen vinden.

Behoud van land, gebouwen en de maatschappij. Daar gaat politiek voor de meeste mensen over, denkt Frederik Dillingh. En hij stelt zich graag persoonlijk op de hoogte. Dus controleert Dillingh wekelijks of hij nog op de juiste partij stemt en op de juiste man. Dat weten de mensen vaak niet meer, zegt hij, dáár worden ze boos van. Toch is hij de enige die altijd bij de raadvergadering is. Luisteren. Anderen komen alleen als hun persoonlijk belang op het spel staat. Als het over de Hunze gaat dan komen de boeren en als er bomen gekapt moeten worden komen de importmensen van GroenLinks.

In verband met mijn komst draagt hij een pak met das. Als de sprekers bij een raadsvergadering eruitzien alsof ze net van de trekker zijn gestapt, dan schaamt hij zich weleens plaatsvervangend een beetje. De kachel snort. Hij heeft de mooie koffiekopjes op tafel gezet, die met de bloemetjes. Ik was te laat, mijn gps vond de weg niet tussen een reeks splinternieuwe viaducten, onlangs aangelegd rond de Drentse gemeente Aa en Hunze, waar het kleine Gieterveen met nog vierendertig dorpen in is samengevoegd. Ik dwaalde door prachtig, ruig land waar de ooit moeizaam gecultiveerde akkergrond nu gesubsidieerd ligt te verwilderen tussen twee kleine rivieren: de Drentsche Aa en de Hunze.

Het geeft niet, zegt Frederik Dillingh, ik heb de tijd. En hij presenteert een schoteltje met een fijne koek.

De Hunze, die moest van bestuurders opeens weer meanderen, zegt hij, want dat heet nu 'natuurlijk'. Het riviertje was juist rechtgetrokken zodat het water weg kon. Nu staan zijn aardappels als het hard regent vier dagen te rotten in het water. Mooi hoor, de natuur, zegt Frederik Dillingh, maar je moet er net als van politiek geen last van hebben. Legt de een het netjes recht, trekt de ander alles weer krom. Dus let hij op.

Toen hij achttien was, had je in Gieterveen alleen 'Plaatselijk Belang'. Als je die lui tegenkwam op straat dan gaf je ze wat advies, en daar deden ze dan wat mee. Toen was politiek er gewoon. In de jaren zestig ging dat op in Gemeentebelangen en moest het praatje 'fractieberaad' heten. Gemeentebelangen, dat waren mensen die zich uit onvrede hadden afgescheiden van andere partijen. Natuurlijk had je dat toen ook. Zelf keek hij even bij de VVD, omdat het interessant was dat je overal heen kon voor vergaderingen, hij kwam tot in Brussel. 'Wat doet u hier', vroegen ze daar dan.

We praten over vijftig jaar raadsvergaderingen. Beeld
We praten over vijftig jaar raadsvergaderingen.Beeld

Nu is hij weer lid van Gemeentebelangen. Op maandag vergadert hij daarnaast als secretaris van de vereniging Dorpsbelang over de situatie in Gieterveen en omgeving. Op dinsdagavond zit hij bij LTO Drenthe, waar hij voorzitter van de schapenhouders is. Deze donderdagavond soms de Drentse Bond van Uitvaartverenigingen: bestuurslid. En daarna dan dus nog naar de wekelijkse raadsvergadering van Aa en Hunze.

In de kamer hangen drie oude staartklokken, van overleden ooms en tantes. Als ze zich met klikkende raderen en ratelende kettingen opmaken om het uur te slaan, worden ze bijna levende wezens. 'Als familieleden', zegt Frederik Dillingh.

Is hij heel eenzaam? 'Ja'.

Je hebt per jaar de nieuwjaarsvisite en je verjaardag, zegt hij. Alleen dan komen er mensen uit de buurt. En de buurt, dat zijn zeven mensen.

De bond van kleine dorpen in de omgeving deed onderzoek en ze zeiden: 'Maar wij kénnen geen eenzamen.' Waarop Frederik Dillingh zei: 'Hier staat er één.' Kreeg die mevrouw een kleur, alsof hij 'een bepaald' voorstel deed, en hij heeft nooit meer iets van ze gehoord.

Mensen willen altijd bij een meerderheid horen en elkaar naar de mond praten, zegt hij. Misschien komt zijn eenzaamheid ook daardoor. Want hij wil dat niet. Frederik Dillingh is er voor het tegengas.

Legt de een het recht, trekt de ander alles weer krom. Beeld
Legt de een het recht, trekt de ander alles weer krom.Beeld

m.oostveen@volkskrant.nl

Meer over