Vijfenveertig Urken

OP EEN dag was Urk geen eiland meer, maar een dorp waar iedere andersdenkende doorheen kon rijden...

De gemeente voorzag problemen, en liet langs haar toegangswegen borden timmeren waarop geschreven stond dat gemobiliseerde vreemdelingen altijd welkom waren, maar liever niet op de dag des Heren.

Ze hadden natuurlijk verder willen gaan: verbieden. Maar dat stond de wet niet toe.

Ze hadden ook alle straten kunnen afsluiten voor een competitie christelijk zaklopen. Maar dat mocht niet van de dominee.

Zo waren ze voor de belijdenis van hun autoloze zondag aangewezen op de coulance van de ongelovigen.

Nou liepen ze geen grote risico's, en weinig Nederlanders hoefden zich ook belemmerd te voelen in hun bewegingsvrijheid: wie wil er nou op zondag naar Urk?

Maar morgen heb ik ineens te maken met vijfenveertig Urken - en kom me niet aan met de boodschap dat dat iets anders is, want afgezien van misschien een paar theologische nuances, is de Heidelberger catechismus van het milieu net zo rigide als de calvinistische van 1563. Elke waan in dit land is tenslotte godsdienstwaan.

Amsterdam gaat aan kop.

Brezjnjev wist al dat Amsterdam atoomvrij was, dus die liet z'n raketten een paar graden de andere kant op richten. Democraten in Nicaragua durfden heel lang de Sandinisten niet aan te pakken, want Amsterdam had zich solidair verklaard met de bevrijdingstheologie. Bewoners van de Amsterdamse Afrikaanderbuurt moesten zich schamen dat hun huis op het Krugerplein stond. En mensen die iets kwaads in de zin hebben mijden de Amsterdamse binnenstad, want daar heb je geweldloze zones.

Toen de fietsende geestdrijvers van GroenLinks met hun idee van een ouderwets religieuze zondag kwamen, zaten B. en W. even met de handen in het haar, want ze herinnerden zich dat zoiets alleen maar was toegestaan als de premier voor de radio zou hebben verklaard dat het nooit meer zou worden zoals het vroeger was, en de minister van Economische Zaken vervolgens had voorgedaan hoe je 's avonds ter energiebesparing de overgordijnen dicht moest trekken.

Maar één wethouder had al gauw een briljant idee: hij riep de initiatiefnemers op een lijst van evenementen voor te stellen, en al de volgende dag had hij dertien ideeën op tafel: stoepkrijten, fietsles voor Turkse vrouwen, een stiltedemonstratie met strandstoelen en matrassen, een openluchtkoffietafel, het kampioenschap steppen, salsadans op rollerskates en een speakerscorner - allemaal varianten van christelijk ringsteken.

Als ik morgen in mijn auto zou willen stappen is er formeel niets dat mij zou kunnen tegenhouden, behalve uiteraard al die afzethekken waaraan ik m'n lak kan beschadigen. En het gevaar van molestatie natuurlijk, want leer mij de fundamentalisten van Goed Wonen, Verstandig Eten, Veilig Vrijen, Gezond Ademen en Rein Leven kennen.

Wie denkt niet huiverend terug aan de dagen van de oliecrisis, toen automobilisten die per ongeluk 101 reden de kans liepen door vrome medeweggebruikers te worden gelyncht?

In een televisieprogramma hoorde ik een activist verzekeren dat de politie wel een oogje zal toeknijpen. Maar hij trok er een vals lachje bij, en de politie vertrouw ik ook voor geen cent (van de miljoenen die ze hebben belegd).

Thuisblijven is het enige wat er op zit als je in geen geval wilt toezien hoe 'Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad' verkleed als achttiende-eeuwse jonkers een rondleiding langs de grachten verzorgen.

Ik ga zondag maar eens lezen in de echte bijbel.

Meer over