Vier minuten in de greep van een zwaan

Dans..

Arnhem De solo duurt amper vier minuten. De Australische danser Zachary Chant heeft niet meer dan één spotlight als speelveld. En toch is zijn vertolking van La Morte del Cigno het hoogtepunt van het Kerstgala van Introdans.

In deze mannelijke interpretatie van de beroemde Stervende Zwaan (1905) van Michail Fokine, onsterfelijk gemaakt door Anna Pavlova, is geen sprake van een aangeschoten vogel die door haar kwetsuren op haar laatste benen tolt. Hier overspant een trots beest zijn borstkast, prikt venijnig met zijn snavel (gevisualiseerd door de zwanenstand van de hand) en richt zich met zijn laatste krachten omhoog, naar zijn tweede thuis: de lucht.

Het eigenwijze beest lijkt verstrikt in zijn ledematen, probeert met dierlijke gratie nog overeind te komen, maar moet zich uiteindelijk toch gewonnen geven. Chant, gehuld in niet meer dan een huidkleurige onderbroek, overtuigt in een mooie balans tussen spierkracht, souplesse en fysieke mimiek.

Het is een fraai kerstcadeautje van Introdans om deze solo van choreograaf Mauro de Candia (een jaar geleden gemaakt voor het Giovane Balletto Mediterraneo) op het repertoire te nemen. Begin dit jaar debuteerde de Italiaan bij het Arnhemse gezelschap met het nogal geforceerd moderne Optical Identity (over onze voortdurend bespioneerde identiteit). Met La Morte del Cigno refereert hij met de bekende muziek van Le Cygne uit Camille Saint-Saëns’ Le Carnival des Animaux aan de beroemde balletcanon rond de stervende zwaan en neemt er met de dierlijke en mannelijke interpretatie toch voldoende afstand van.

Naast de première van deze solo staat ook de herneming van Vincent Mantsoe’s junglesolo Lefa op het programma. Grappig genoeg de ene avond vertolkt door een vrouw (Caroline Kwee), de andere door een man (Laurent Drousie).

Vijf werken uit het repertoire van Introdans vormen verder de basis van het Kerstgala. Niet echt een verrassende keuze, met net als vorig jaar een opening uit het oeuvre van Introdansoprichter Ton Wiggers: dit keer het sobere, donkerblauw getinte kwintet Mater uit 1994, met drie vrouwen en twee mannen die stuivertje wisselen met een plaats op een bank.

Ook Susto van Lightfoot León stond vorig jaar al op het programma. Wel wordt deze cartooneske relativering van Beethovens Vijfde gezandstraald door een fontein van zandkorrels uit een hoog opgehangen trechter, spits en scherp uitgevoerd door Glenn Graham, Karin Lambrechtse, Aymeric Aude en Nicole Guarino van Introdans Ensemble voor de Jeugd.

Minder geslaagd is Hans van Manens Andante (uit 1991 en op muziek van Mozart), een duet tegen een levensgroot geprojecteerde kroonluchter. Femke Feddema en Jorge Pérez Martínez kiezen niet tussen knipoog en ernst waardoor het resultaat vervlakt.

Sfeervol en passend bij de kersttijd is de afsluiting Un Ballo van Jirí Kylián. Onder een hemel van meer dan tachtig kaarsjes ontvouwt zich een mysterieus bal van synchrone duetten op muziekstukken van Maurice Ravel. Met de sneeuwval tijdens het applaus krijgt de sobere start van dit Kerstgala aan het slot alsnog een feestelijke omlijsting.

Meer over