Vier jaar zonder de kinderen

De bakker en de dominee uit Ghana poetsen in Nederland andermans huizen. Ze zijn illegaal, het verdiende geld gaat naar hun twee kinderen.

VAN ONZE VERSLAGGEEFSTER MARJON BOLWIJN

Twee dochters van 5 en 6 jaar oud hebben Godfred (34) en Ama (32). Ze worden in Ghana opgevoed door opa en oma. Elke maand sturen Godfred en Ama 100 euro naar hun kinderen voor voeding, kleding en school. Geld dat ze in Nederland met moeite bij elkaar schrapen met schoonmaakwerk. Ze zijn hier illegaal.

Godfred vertelt het verhaal van zijn gezin terwijl zijn echtgenote aan het werk is. Ze maakt huizen schoon en hij helpt haar daar meestal bij. Hij gaat onberispelijk gekleed in pak en draagt een groot houten kruis op zijn borst. Godfred is dominee van beroep. Zijn vrouw bakker. De dominee en de bakker poetsen vloeren en badkamers in Nederland om hun kinderen goed onderwijs te kunnen laten volgen.

Het was helemaal niet de bedoeling om de kinderen achter te laten bij oma en opa en samen naar Europa te gaan. Alleen Ama zou gaan, Godfred zou de kinderen verzorgen. En zo gebeurde dat ook bijna vier jaar geleden. Het echtpaar woonde in de Ghanese hoofdstad Accra en kon niet rondkomen. Zij werkte in een bakkerij, hij was kippenboer en studeerde daarnaast voor dominee. Om de kinderen naar een goede particuliere school te laten gaan, hadden ze meer inkomsten nodig. En zo viel het moeilijke besluit dat Ama naar Nederland zou gaan, zoals veel Ghanezen haar waren voorgegaan. Godfred bleef achter om voor de meisjes te zorgen.

Ama kende niemand in Amsterdam-Zuidoost. Ze slaagde er toch in werk te vinden, in particuliere huishoudens. Genoeg om haar gezin van te laten rondkomen en de school te financieren. Maar het gemis van haar man en kinderen viel haar loodzwaar. Zeker in combinatie met de eenzaamheid, angst en onzekerheid van het illegale bestaan in Nederland. Ze smeekte Godfred over te komen en dat deed hij, anderhalf jaar geleden. De kinderen bracht hij onder bij opa en oma, in een dorp buiten Accra.

'Het is heel moeilijk hier te zijn terwijl de kinderen daar zijn.' Het is een zin die Godfred blijft herhalen. 'Het is emotioneel zwaar. Je wilt ze op een bepaalde manier opvoeden, ze zelf bijbrengen wat goed en slecht is, ze kunnen corrigeren, zien opgroeien. Maar dat kan niet.'

Om maar één reden: goed onderwijs. 'Dat geeft onze kinderen de beste kans het beter te krijgen', zegt Godfred. Met de 100 euro die het echtpaar maandelijks naar Ghana kan sturen, is die goede scholing verzekerd.

Eén keer in de week bellen Godfred en Ama met hun kinderen. Elke keer stellen de meisjes dezelfde vraag: 'We missen jullie, wanneer komen jullie weer thuis?' Godfred: 'We komen gauw thuis', antwoord ik. 'Als jullie goed jullie best blijven doen op school komen we terug.'

Wanneer ze terugkeren, weet hij niet. Er is geen plan. 'Het liefst zouden we hen naar Nederland halen, maar zonder verblijfspapieren is het geen leven hier voor onze kinderen.'

De kinderen hebben geen idee van de levensomstandigheden van hun ouders. 'We willen ze niet belasten met onze zorgen hier, met hoe zwaar het leven in Europa is. ' Het echtpaar woont op een kleine kamer voor 350 euro per maand en houdt maandelijks een kleine 125 euro over om van te leven.

'We dachten dat we het in Europa beter zouden hebben, maar het tegendeel is het geval. Het dagelijks leven is hard. We hebben geen verblijfsvergunning en huizen schoonmaken is het enige werk dat we kunnen krijgen, maar 16 uur in de week.'

Het voelt 'heel raar' om wc's te boenen terwijl je liever op een kansel in een kerk zou staan, zegt Godfred. 'Mijn ontwikkeling staat stil. Ik zou graag Nederlands leren, een bedrijfje beginnen of dominee zijn. Doordat we geen verblijfsvergunning hebben kan dat allemaal niet. We zijn beperkt in onze vrijheid, hebben veel stress door de angst te worden ontdekt. Het enige geluksmoment in ons leven hier is als we elke maand 100 euro sturen naar onze dochters.'

undefined

Meer over