Victoria

AAF BRANDT CORSTIUS

Voor wie zich vandaag zit te vervelen, of zoals ik geveld is door een oorontsteking na een week rondzwemmen in intens vervuilde pierenbadjes: er is troost binnen handbereik. De koningin van Engeland viert haar Diamanten Jubileum en dat levert een hoop huiselijke gezelligheid op in de vorm van belachelijke merchandise en dulle nieuwtjes.

In Nederland hebben we nog niet zoveel interesse getoond in het Diamond Jubilee, maar in Engeland zijn ze al maanden bezig om het hoofd van de koningin in theepotten, vingerhoeden en kristallen vazen te graveren.

In mijn uitzonderlijke staat van landerigheid zette ik een straffe pot Earl Grey met een grote melkkan erbij, nam ik een boterig koekje en begon ik de dagboeken van Queen Victoria (1819-1901) te lezen. Deze dagboeken zijn bij wijze van groothartig cadeau van de jubilerende Elizabeth aan haar volk openbaar gemaakt. Het volk heeft daarmee 43.765 bladzijden gekregen, waarvan de meeste in een bijzonder onleesbaar koninklijk kriebelhandschrift gesteld zijn, waarin Victoria verslag doet van haar dagen in Kensington Palace.

Die dagen gaan over het algemeen zo: koningin Victoria stond om 9 uur op, las een boek terwijl iemand haar haar deed, ontbeet rond tienen terwijl de kinderen in de kamer speelden, ontving een lord of lordin voor een kop thee, voerde daar een waanzinnig interessant gesprek dat verder niet wordt opgetekend in het dagboek, schreef, tekende, schreef, tekende, zong drie aria's met haar moeder en ging na het eten maar weer eens te bedde. Soms heeft ze een spannende variatie op dit thema en vervangt ze 'Breakfasted around 10' door 'It was a very rainy day'.

Ik heb vooral het deel zitten lezen dat door ene Lord Esher is overgetypt, want Victoria's eigen handschrift is echt amper leesbaar - althans, in elke alinea meende ik de zinsneden 'I am sorry fickleknickle' en 'the butler died' te lezen, maar dat stond er vast niet.

Voor mij was het het zoveelste bewijs dat ik blij moet zijn dat ik niet van koninklijken bloede ben, want: wat een saai leven. En het was ook het zoveelste bewijs dat koningen en koninginnen hun onderdanen zo geweldig duf inschatten; dat Elizabeth echt denkt dat het volk haar dankbaar is dat ze, als viering van het zestigjarig bestaan van zichzelf als koningin, de onleesbare dagboeken van haar betovergrootmoeder op internet gegooid heeft. Elizabeth dreigt zelfs met nog meer archiefontsluiting: dit is nog maar het begin, schrijft ze op de site.

Terwijl wij allemaal alleen maar zitten te wachten op de dagboeken van Prins Charles, maar die zullen we nooit krijgen.

undefined

Meer over