Vest

HET is weer tijd voor de breimachine en ik ga dit jaar het vest der vesten maken. Een gevaarte van top tot teen, met een capuchon die een enorme sjaal kan worden, mouwen zo wijd als arendsvleugels, en zakken waar het halve huis in kan verdwijnen....

Jaarlijks worden wij vernacheld met een nieuwe kraag die we allang kennen, of maant men ons om de A-lijn te herwaarderen. Wat kan ons zo'n stomme lijn schelen als we eigenlijk zitten te wachten op lange rokken met sensoren aan de zoom die ervoor zorgen dat het kledingstuk zichzelf optrekt bij het trappenlopen, zodat we nooit meer struikelen? Waar is de jas met ingebouwde tijdklok-cum-koffiemachine van achteren? Je wandelt in het bos, en na een half uur hoor je gezellig gepruttel op je rug... En waar is eindelijk de mouw die uitschiet als een vuist met mokerslag zodra een vervelende kerel in het park om geld of aandacht vraagt? Welk huis schreeuwt niet om een douchepuntje bij de voordeur, dat je kleren twee seconden met waterproef spul bespuit voor motweer, en zes seconden voor storm? Ik mis sokken die buiten vanzelf dikker en warmer worden dan in de huiskamer, ik wacht al jaren op knopen die eigenlijk elektronische ogen zijn, voor op je rug of achter je ellebogen. In plaats daarvan laten de modekunstenaars zich nog steeds 'inspireren' door sullige ouwe klederdracht uit saaie, verre landen! Wat moet ik met een lullige, modieuze omslagdoek?

Men zegt dat alles tegenwoordig kan op modegebied, maar er kan zowat niks. De vrouw van nu pleurt alle stijlen door elkaar uit pure frustratie, in ongeduldige afwachting van keyboard-ritsen en een blouse die kan pianospelen. En daarom ben ik voorlopig blei dat ik brei.

Meer over