Verzet tegen alles wat er ook volgt

Even lijkt het een misschien een wat twijfelachtige onderneming voor iemand die slechts 1. 61 meet: een voorstelling met alleen staanplaatsen in een zaal bomvol met boomlange landgenoten....

De La Guarda heet de uitbundige show uit Argentinië, die inmiddels (in 1998 was er al een voorproefje in het Utrechtse Festival aan de Werf) internationaal aan de weg timmert. In de volgroeide vorm beleeft de voorstelling nu haar Nederlandse première in de Amsterdam Docklands; een loods op het vroegere terrein van de NSDM die voldoet aan de eisen van de productie.

Dat betekent: een grote zwarte box die plaats biedt aan maximaal negenhonderd mensen, die bestand is tegen wind en water, en die, vóór alles, minimaal veertien meter hoog moet zijn voor de luchtscènes.

En die zijn soms van verrassende schoonheid. Speels en haast onschuldig in het begin, wanneer tegen een 'plafond' van wisselende pasteltinten een schaduwspel wordt gespeeld. Geluiden en bewegingen (in slow motion) van de schaduwfiguren suggereren een onderwaterwereld, ballonnen, speelgoed en een blije kindertijd.

Dan barst het los. Water spettert in het rond, het rozige plafond scheurt en acteurs landen tussen het publiek als parachutisten van een speciale legereenheid. Zeven mannen, zeven vrouwen en een muzikant bestoken het publiek met onverwachte, acrobatische scènes, aangezet door verontrustende muziek en zonder uitzondering mooi aangelicht.

Minder geslaagd zijn de momenten van interactie met het publiek. Een acteur in bergbeklimmersuitrusting duikt in de massa en komt boven met in zijn armen een willig slachtoffer voor een reis naar de nok van het theater - dat is wellicht leuk voor degene die het 'overkomt', maar verder is het een behoorlijke rem op de vaart der dingen.

Ook vrij moeizaam verloopt de missie van de anderen om de bezoekers met grappen en grollen aan het swingen te krijgen. Voorstellingen in New York - er zijn meerdere De La Guarda-groepen tegelijk bezig - oogsten kennelijk succes op deze onderdelen, maar in de Amsterdamse Docklands pakt dat wat anders uit.

Totaaltheater wil het zijn dus, met elementen van circus, carnaval, dance en wat niet al, maar het enige waarmee De La Guarda echt indruk maakt zijn die afzonderlijke beelden: de acteur die, op een platform eenzaam in de ruimte, de strijd aangaat met het water: de keiharde straal lijkt zijn schedeldak te martelen.

Op het stuwende ritme van de muziek rennen twee vrouwen verticaal keihard achter elkaar aan; de zwaartekracht lijkt hen net zo min te deren als de vliegende geliefden die elkaar beminnen tegen een bloedrode achterwand. En het mooiste beeld in die reeks is vermoedelijk dat van een kluwen mensen, kletsnat, schreeuwend - als verdoemden die zich in alle heftigheid verzetten tegen dat wat hoe dan ook volgt.

Dampend gaat de show zijn einde in, terwijl acteurs laag over de massa vliegen - zo laag dat je blij bent met je 1 meter 61.

Meer over