Opinie

Verschillende stijlen, meningen en gevoelens, daar gaat het om bij columns

Groepsportret van de columnistenmarathon in de Rode Hoed in Amsterdam Beeld null
Groepsportret van de columnistenmarathon in de Rode Hoed in Amsterdam

Cadeau uit de algarve

Mijn week begon met een vis. Een bacalhau om precies te zijn, die Arthur van Amerongen helemaal uit de Algarve had meegenomen om mij tijdens de columnistenmarathon in de Rode Hoed aan te bieden. Hij staat ermee op de groepsfoto die Harry Cock traditioneel maakt. Op het podium begon het ding, door mij in dank aanvaard en op mijn schoot gelegd, suspect te ruiken. 'Hier', zei ik na afloop en duwde het lange voorwerp in de handen van mijn vrouw, 'voor jou.' Bij ons thuis gaat zij over het eten. Die vis moet eerst weken in water, alleen het bad boven zou groot genoeg zijn, constateerde ze verontrust. Terwijl ik met bezoekers sprak, kwam de bacalhau op een statafeltje te liggen. Hij kon niet verweesd achterblijven, dat zou ondankbaar staan. Hoe moest dat verder?

Het ultieme compromis

Bij het diner kwam ik tegenover Jasper van Kuijk te zitten. Een cabaretier die industrieel ontwerpen doceert in Delft en is gepromoveerd op de gebruiksvriendelijkheid van apparaten. Dat is niet alleen een zeldzaamheid, het lijkt ook de ideale combinatie om in Sir Edmund stukjes te schrijven over denkfouten in hedendaags ontwerp onder de titel Hoe moeilijk kan het zijn? Dus dat doet Jasper van Kuijk elke week. Oordeelt u zelf, maar ik lees die stukjes met genoegen. En vanavond ga ik naar de première van zijn theatervoorstelling. Het thema: Van Kuijk bekijkt actuele onderwerpen waar veel discussie over is 'radicaal van twee kanten', een opdracht die hij zichzelf gaf. Dat probeer ik met de krant ook te doen. Wij komen dan meestal op iets genuanceerds uit, maar Van Kuijk vindt juist niet dat iedereen altijd maar genuanceerd moet zijn. 'Radicalen zetten de boel in beweging en stellen confronterende vragen bij de status quo, durven te irriteren. Het is wat mij betreft het ultieme compromis, dat we zowel het compromis nodig hebben als de radicalen', zei hij in een interview met Gidi Heesakkers in de donderdagkrant. Interessant om dat eens in gedachten te houden als u in de krant een radicale mening tegenkomt die uw ergernis wekt.

Jasper van Kuijk Beeld null
Jasper van Kuijk

Hartig en vissig

Een treffen van columnisten heeft altijd iets raars. In de krant zijn het ego's in hun eigen koninkrijk, waar ze in vrijheid doen wat ze willen. U weet hoe je je als gastheer voelt als mensen die je allemaal op een andere manier kent plots samenkomen op jouw instigatie. Meestal is het gezelliger dan verwacht. Arthur zei wel dingen als 'Jij bent een wulpse vrouw, weet je dat?', maar gelukkig is hij slecht te verstaan. Verschillende stijlen, meningen en gevoelens, daar gaat het de krant juist om bij columns. Het vrije woord floreert als er veel kan en je ook gedachten tegenkomt die totaal niet de jouwe zijn, maar wel pakkend geformuleerd.

Hoe het met die bacalhau afliep? Terwijl hij nog op dat tafeltje lag, vroeg documentalist en redactie-assistent Marjon Hardonk beleefd doch dringend of ze hem mee naar huis mocht nemen. 'Ik weet hoe je die moet klaarmaken.' Ik gaf de vis dankbaar mee, in ruil voor een hapje. Donderdag kwam Marjon mijn kamer binnen met een plastic bakje. Wat bleek? Ze heeft een Nigeriaanse man, en daar weten ze veel van stokvis. Dus had hij de bacalhau ontzout en zij een pikante tomatensaus gemaakt. Het smaakte hartig en vissig. 'Heerlijk', vond mijn vrouw die avond. 'Pas op, je handen ruiken hier nog een eeuw naar.' Nu ja, dan heb ik iets dat me aan het vrije woord herinnert.

Reageren? P.remarque@volkskrant.nl

Marjon Hardonk Beeld null
Marjon Hardonk
Meer over