Verlangen naar de grote sprong voorwaarts van Afrika

Afrika bidt voor Senegal, de debutant die als eerste land van het continent de halve finales van het WK kan bereiken....

Als El Hadji Diouf de bal krijgt, is voetbal opeens weer een spel zoals jongens het spelen als ze acht jaar zijn. Wie kan het beste voetballen, jij of ik?

Diouf daagt uit, pingelt en is onvoorspelbaar. Zijn acties zijn alles of niets.

Journalisten behoren niet hardop te juichen. Soms zijn daar uitzonderingen, zoals afgelopen zondag tijdens Zweden - Senegal. Twee momenten van blijdschap: eerst als Henri Camara de bal op de borst controleert, een tegenstander uitspeelt en inschiet.

De tweede keer een tijdje later, de blik gericht op een bibberig tv-beeld in de bus, op weg naar Spanje - Ierland. Camara soleert en schiet deze keer met links. Via de paal caramboleert de bal in het doel. Dag Zweden. De overwegend blanke Europeanen kijken enigszins geërgerd om. Waarom is die kaaskop voor Afrikanen?

Die kaaskop houdt van Afrikaans voetbal omdat het soms slecht kan zijn en traag, maar ook mooi, kleurrijk en snel. Senegal verrast in elk geval en heeft nog iets authentieks Afrikaans, de vrucht van het voetbal dat jongens met waterschoentjes spelen op zanderige pleintjes in West-Afrika, terwijl hun leeftijdsgenootjes in Europa Super Mario over de buis laten marcheren.

Misschien is het geen toeval dat bondscoach Metsu, een Fransman, met een Senegalese vrouw is getrouwd. Hij heeft de culturen gemengd. Iets meer dan de Duitser Schäfer bij Kameroen liet hij Afrikaanse componenten intact.

Senegal verwart en roept gemengde gevoelens op. Zo vertelt de Nederlandse tv-verslaggever dat hij Senegal ongeveer de slechtste, irritantste ploeg van het WK vindt. Is hij op zijn achterhoofd gevallen? Diouf gaat volgens hem alleen op de grond liggen en de spelers zijn veel te hard. Er zijn dus ook mensen die Diouf geen heerlijke voetballer vinden, terwijl het enige dat je hem echt kunt verwijten is dat hij nog geen doelpunt heeft gemaakt. Verder is hij een van dé smaakmakers, net als Papa Bouba Diop, Salif Diao en natuurlijk Khalilou Fadiga, die de wedstrijd tegen Zweden miste omdat Wegereef hem ten onrechte zijn tweede gele kaart gaf (Wegereef is inmiddels naar huis, Fadiga gelukkig niet).

Senegal heeft vele gezichten. Soms zijn de overtredingen onbeschoft hard of gemeen, maar zo is voetbal nu eenmaal in Afrika. Ga eens kijken in Lagos, Maputo, Kampala of Yaoundé. Voetbal is in Afrika eigenlijk een ander spel door de slechte velden, het weer, het fanatisme van de toeschouwers en de politieke belangen.

Tegen Denemarken (1-1) was het Senegalese spel tot de rust verschrikkelijk om te zien. Elke bal ging hard en blind naar voren naar Diouf. In de rust 'bracht' Metsu twee extra aanvallers, de twee Camara's. De Denen mochten de handen uiteindelijk dichtknijpen met 1-1. En tegen Uruguay was het juist andersom: 3-0 voor Senegal bij rust, dat blij mocht zijn met de 3-3 aan het eind.

De kwartfinale van het WK in 1990 tussen Kameroen en Engeland was waarschijnlijk de mooiste wedstrijd van het toernooi in Italië. Kameroen leidde met 2-1, bleef de aanval zoeken en verloor tenslotte met 3-2 na verlenging.

Vier jaar later stond Nigeria in de achtste finales vlak voor tijd met 1-0 voor tegen Italië. Okocha waagde zich aan vernederend gegoochel en Italië sloeg alsnog toe. En ondanks een fraaie overwinning van de Nigerianen op Spanje bleef de grote sprong voorwaarts van de Afrikanen ook in 1998 uit. Laat het nu dan maar gebeuren, ten koste van de ook wel aardige ploeg van Turkije.

Duitsland, Amerika, zelfs Engeland, hun spel oogt zo voorspelbaar. Brazilië laat de oren hangen naar een paar aanvallers, Zuid-Koreanen zijn door Hiddink omgevormd tot offensieve machines en van Spanje hoop je slechts dat Camacho het verzamelde talent ontdoet van zijn keurslijf.

Met Senegal is het alles of niets. Heerlijk. En Diouf? Die gaat naar Liverpool. Die wint in elk geval.

Meer over