Verkleumde benen weigeren werk

Marianne Vos is gezegend met de beste eigenschap waar een topsporter over kan beschikken: ze kan niet tegen haar verlies....

Een jaar in de regenboogtrui was zo voorbij, zei de wereldkampioene van 2006. Een jaar zonder regenboogtrui ging tergend langzaam. Vos had het er maar moeilijk mee. Zondag was ze een uur na de olympische wegwedstrijd nog ‘vol ongeloof’ over wat haar bij de Chinese Muur was overkomen.

Vos won niet. Tegen alle verwachtingen in. Het Brabantse wonderkind op de fiets werd zesde. De plaatsen een tot en met vijf waren al vergeven. Vos moest voor het olympische diploma nog wel een sprintje trekken. ‘Zesde, dat gaat nergens over’, vond Vos zelf.

Op het beslissende moment hield de 21-jarige de benen stil, net als in Stuttgart. In Duitsland maakte ze een tactische fout. Toen de Italiaanse Marta Bastianelli op avontuur trok, dacht ze te lang na. Vos ging ervan uit dat ze alles recht zou zetten in de sprint.

In China leek ze dezelfde strategie te volgen. Met dit verschil dat de Nederlandse wielrenster om onverklaarbare redenen deze keer gewoon niet de benen had om te winnen. Vos was de hele wedstrijd onzichtbaar.

Ze trachtte op zo’n vier kilometer van het einde de achtervolging op de kopgroep van vijf, met winnares Nicole Cooke, Johansson, Guderzo, Soeders en Serup, nieuw leven in te blazen. Maar haar beurt duurde niet langer dan 200 meter.

Het was wonderlijk dat Vos geen rol van betekenis speelde rond de Chinese Muur. Na haar wereldtitel op de weg en in het veld in 2006 groeide ze in haar rol als de nieuwe Eddy Merckx. Vos is een veelvraat als het op belangrijke kampioenschappen aankomt.

In Peking was er eigenlijk niets dat haar van een eerste olympische titel kon afhouden. Haar ster rees de afgelopen jaren zo snel, dat ze zelfs op een mindere dag op z’n janboerenfluitjes iedereen te slim af zou zijn. Alleen pech leek nog een gevreesde tegenstander.

In 2004 gold Leontien van Moorsel ook als uitgesproken favoriet voor het goud op de weg, maar gooide een ongelukkige valpartij het scenario in de war.

In 2008 vergalde de regen het humeur van Vos. Want dat het weer de spieren van Vos zou verstrammen en de botten verkleumen in Peking, de stad waar iedereen tot zondag alleen maar nat werd van het zweet, daar had niemand rekening mee gehouden.

Of ze iets aan haar voorbereiding zou veranderen, was vorige week de vraag aan Vos. Nee, niets, luidde het antwoord. Alles was verlopen zoals het moest. De wielrenster koos er vorig jaar voor niet in de zomer, maar pas in december op verkenning naar Peking te gaan. De chef de mission van de olympische ploeg, Charles van Commenée, vond het maar niets. Peking in de winter en in de zomer was een wereld van verschil.

Ter compensatie meldde Vos zich regelmatig in de klimaatkamers op Papendal, plande ze een lange trainings- en wedstrijdperiode in El Salvador en rondde ze de olympische voorbereiding twee weken geleden af in het benauwde en bloedwarme Zuid-Korea.

Nederlands beste wielrenster liet niets aan het toeval over. Dankzij de hulp van specialisten was ze in staat het olympische parcours op haar rollerbank te simuleren. De wegwedstrijd reed ze voor zondag al minimaal vijf keer, de gluiperige klim vele malen vaker. ‘Ik heb hier lang naartoe geleefd, ik was goed voorbereid’, stamelde ze na afloop.

Haar trainer Thijs Rondhuis was even perplex. Het onafscheidelijke duo was in Peking om bureaucratische redenen gescheiden. Rondhuis kreeg geen accreditatie en kon ook op het parcours niet in de buurt van de finishlocatie komen. In de auto van bondscoach Johan Lammerts was geen plek, daar zat in de laatste twee ronden van 23 kilometer premier Balkenende. Vos deed er geen moment moeilijk over. ‘We hebben genoeg contact.’

Vanaf maandag heeft Rondhuis wel toegang tot het olympisch dorp. Woensdag mag hij tijdens de tijdrit ook naast Lammerts plaatsnemen. Veel moeite om Vos op te peppen zal hij niet nodig hebben. De wielrenster zei, ondanks de deceptie en het bibberende frêle lijf, getergd te zijn voor de tijdrit, een onderdeel waar ze oorspronkelijk niet voor werd geselecteerd.

Van Van Moorsel leerde Vos dat een olympisch toernooi na een mislukte start toch nog een gelukkige afloop kan krijgen. Die werd na haar valpartij in de wegrit olympisch kampioen op de tijdrit.

Meer over