Verdomd alleen

Zanger Wieb Zigtema van voorheen de ruige newbeatband The Rousers heeft een liedjesplaat gemaakt. 'Ik ben zijn tweede stem blijven missen.'

MENNO POT

Thuis, in Broek op Langedijk, heeft Wieb Zigtema nog oude demo's liggen waarop je hem en zijn maat Cock de Jong samen hoort zingen: ruwe schetsen van The Rousers en The Thought, de bands waarmee ze tussen 1979 en 1986 aardig succesvol waren.

'Er gebéurde iets wanneer Cock en ik samen zongen', zegt Zigtema (55), in een Amsterdams café. 'Twee stemmen die veel samen zingen, groeien langzaam naar elkaar toe.'

De Jong overleed op 22 oktober 2011. Keelkanker. Het laatste jaar bezocht Zigtema hem tweemaal per maand. Praten over het leven en over vroeger. Veel gelachen. Oude platen gedraaid. Op de dag dat hij stierf, was Zigtema nog één keer langs geweest om afscheid te nemen.

Nu ligt The Willows Weep in de winkel, Zigtema's debuut onder zijn eigen naam, aan Cock de Jong opgedragen. Het is een prachtig, stemmig, maar zelden somber liedjesalbum over liefde en verlies geworden, een plaat van een singer-songwriter met een dienstbare begeleidingsband, gemaakt na jaren van 'onder de radar vliegen' in bands als Shoot The Moon en The Butterfly Clan.

Bijna 35 liedjes nam hij op, waarna hij twee vrienden de selectie liet maken. Ze kozen gloednieuwe liedjes (zoals Priceless, dat Zigtema voor zijn 13-jarige dochter schreef) maar ook composities van wel twintig jaar oud, zoals Wheels. En Strangers, een cover van The Kinks, de band waar Zigtema en De Jong zo van hielden: 'We are not two, we are one.'

'Ik ben altijd liedjes blijven schrijven', zegt Zigtema, 'en ook altijd blijven optreden in de regio Alkmaar. Ik haalde singer-songwriters naar een café en ging dan zelf een halfuurtje zitten spelen als voorprogramma. Meer ambitie had ik de laatste jaren niet. Het maken van The Willows Weep heeft me 7.000 euro van mijn eigen spaargeld gekost. Wat ik daarvan terugverdien, kan me niks schelen. Genoeg om een volgend album te kunnen opnemen, hoop ik. Ik wil een beetje bezig blijven.'

The Willows Weep verschijnt op het Excelsiorlabel, dat in 2004 de cultklassieker A Treat Of New Beat (1980) op cd wilde uitgeven, het Rousersdebuut met de beroemde 'snackbarhoes' van striptekenaar Joost Swarte. Dat ging niet door: AG Music trok aan het langste eind en bracht een wat slonzige cd-versie op de markt. Het contact tussen Excelsior en Zigtema was gelegd.

Ach ja, The Rousers. De broers Wieb en Bonne Zigtema, daarvoor actief in de Alkmaarse punkband De Patsers, traden in 1979 toe als gitarist en zanger. De groep werd punk genoemd, maar was daar eigenlijk te melodieus voor: ze waren beïnvloed door The Undertones, Ramones en Buzzcocks, maar ook door The Beatles en vooral The Kinks. The Rousers zongen hun liedjes twee- of zelfs driestemmig. Ze doopten hun stijl 'new beat'.

'Die punkreputatie had vooral met de optredens te maken', zegt Zigtema. 'Live gingen we als een speer. We droegen zwarte kleding, een beetje make-up en hadden een ruige podiumpresentatie. We speelden als de Ramones: 25 liedjes in een uur, het ene was nog niet klaar of we tikten het volgende alweer af. Het was één beweging. Maar we waren eigenlijk rustige jongens. Heel clean, ook.'

Van A Treat Of New Beat werden ruim tienduizend exemplaren verkocht, maar het was vooral de explosieve live-reputatie die van The Rousers kortstondig een fenomeen in heel Nederland maakte. 'De band ging voor alles', zegt Zigtema. 'We hadden allemaal baantjes, maar namen onze vriend Peter Dispa als manager in dienst: we onderhielden hem om fulltime aan de telefoon te kunnen zitten.

'Dat was wel uniek. De rest van het geld investeerden we ook in de band: we kochten een eigen geluidsinstallatie en een bus. Daar maakten we indruk mee, maar ondertussen was het maar goed dat onze vriendinnen ook baantjes hadden.'

Een jaar na het succesvolle debuut implodeerde de groep: Bonne Zigtema kreeg ruzie met Cock de Jong en stapte op. Het tweede album Touched (1981), met De Jong en Zigtema als de Lennon en McCartney van de Nederlandse underground, kwam moeizaam tot stand en verkocht matig. 'Het verzuurde allemaal een beetje', zegt Zigtema.

Met de gebroeders De Jong (Cock en Jan) maakte hij in 1982 een doorstart als The Thought: drie (later vier) ex-Rousers gereïncarneerd als een newwaveband die drie albums zou maken.

'Ik vond de bandnaam waardeloos, veel te pretentieus, maar ik werd weggestemd', gniffelt Zigtema. 'Achteraf zijn vooral The Rousers een beetje legendarisch geworden. The Thought niet, terwijl we het best goed hebben gedaan.'

The Thought had een Amerikaanse clubhit (I Had Too Much To Dream Last Night, een cover van The Electric Prunes), sleepte een Amerikaans platencontract bij MCA in de wacht, had een Nederlandse radiohit met Every Single Day en trad op in Engeland, Frankrijk en Duitsland. The Rousers speelden alleen in Nederland en België, maar dan wel ongekend intensief: 277 optredens in amper twee jaar.

'Cock hield dat allemaal bij in een schriftje', vertelt Zigtema. 'We waren vrienden, maar ook rivalen: als hij een goed liedje had geschreven, wilde ik een nog beter liedje schrijven. Hij kon maffe dingen doen, maar eigenlijk was hij een rustige jongen, zelfs wanneer hij dronken was.

'Ik ben zijn tweede stem altijd blijven missen.'

Wieb Zigtema: The Willows Weep. Excelsior/V2. Data optredens op wiebzigtema.com

ROUSERS RE-ISSUED?

De twee albums van The Rousers zijn moeilijk vindbaar. De originele lp's zijn prijzige collector's items. A Treat Of New Beat (1980) is niet meer leverbaar op cd, Touched (1981) alleen via Fonos (gedigitaliseerde lp's die niet meer regulier te koop zijn). Excelsior Recordings hoopt snel heruitgaven van beide albums te kunnen presenteren. Labelbaas Ferry Roseboom via Twitter: 'Komt goed! Pin me er nog niet op vast, maar we gaan er weer in hangen.'

undefined

Meer over