Verboden: brood met kaas

Het is niet voor het eerst en hij zal niet de laatste zijn die spot met onze boterhammen tussen de middag....

Men speelt in huis met de gedachte Martijn Broekman in elkaar te slaan. We doen het niet, we maken elkaar wijs dat we daar te fatsoenlijk voor zijn. Maar Broekman probeert ons ongelukkig te maken. Net als culinaire publicisten in krant en blad, die ons gezinnetje af en toe op ons nummer zetten omdat wij eten wat zij vervelend vinden. Culinaire publicisten zijn altijd boos op Nederland. Broekman is een jonge chef-kok en wat hij zegt is van hetzelfde: wij zijn een lul met bramenjam.

Het leven zit als volgt in elkaar. De man staat een uur eerder op, zet sterke koffie, leest de bijlagen van de oude kranten, kijkt teletekst, maakt het brood klaar voor wie vandaag de deur uitgaat, maakt warme melk met schuim zodra hij boven gestommel hoort. Twee boterhammen met belegen Gouda, eentje met bramenjam, wedden welk onderwerp vanavond bij Witteman komt of bij Barend, in trommels die mee op pad gaan ook een appel, nog een keer op teletekst kijken of ze staken, nee, tot vanavond dan.

Het is tegen half een dat de trommel boterhammen opengaat. Brood met oude Gouda. Het liefst buiten, aan de rivier of aan de haven of in het park als er nog plek is op de bank, we zouden zwervers moeten leren met opgetrokken knieën op de banken te gaan liggen, dan blijft er plek over voor onze kont. Het is een geweldig moment, en elke dag opnieuw, die trommel open en dan de hap uit de dubbele boterham. We hebben een tijd gehad dat tussen het brood en de kaas nog komkommer ging of ijsbergsla, maar het droeg aan het geluk niks bij. Een appel wel.

Maar verdomme, het mag weer niet. In het opiniemaandblad van Albert Heijn krijgt een jonge Amsterdamse chef-kok twee bladzijden om op onze boterhammen te schelden. 'Twee boterhammen met oude kaas, een appel', dat is lunchen in Nederland (...) Jongens word toch wakker, de lunch in Nederland is ouderwets en saai. (...) Het kan zoveel gezelliger dan een witte boterham met bramenjam. Geniet nou eens.'

Zo gaat ie tekeer, en net als de culinairen van de media haalt hij het buitenland erbij: Italië, waar ze worsten, salades, kazen en pasta's eten en niet van half een tot twee, maar de hele middag.

Het mag niet, brood met kaas. Het moeten - staat er letterlijk - eendenpoten zijn, gekonfijt in ganzenvet, gecombineerd met salade en bijpassend brood. Of drie kleuren sla met een lepel zalmmousse erop zodat je tanden niet moe hoeven worden. Maar met zalmmousse kan je niet langs de rivier zitten of aan de haven. Daar moet je voor in een eethuis warm gaan zitten worden in een jurk van zachte muziek en wereldwijs uit je ogen gaan zitten kijken alsof je iemand bent.

We durven nu aan niemand meer te vertellen dat wij vijf soorten oude kaas in huis hebben. Allemaal van het type Gouda, allemaal bonken geluk voor op brood langs de rivier.

Meer over