Verbitterde bewoners in Enschede

Direct na de vuurwerkramp in Enschede heeft de KRO bij de rampplek een mobiel kantoor en een studio ingericht. Bewoners van de getroffen wijk Roomheek kunnen daar terecht om hun verhalen te vertellen....

Ramon Schimmel

Doel van de omroep: civic journalism. Niet neutraal berichten, maar bewoners volgen in de manier waarop ze de ramp verwerken. De omroep doet dat niet geheel zonder eigenbelang: in Enschede wonen veel KRO-leden.

Het resultaat van de langdurige aanwezigheid van de omroep in Enschede is te zien in een driedelige documentaire. In deel 1, Op zoek naar de Nieuwluststraat, volgen de programmamakers de bewoners van deze volksstraat, die drie dagen na de ramp op 13 mei vorig jaar is `geruimd'. De bewoners zijn er verbitterd over dat ze niet in de gelegenheid zijn gesteld tussen de ruïnes te zoeken naar persoonlijke eigendommen.

Pas tien dagen na de ramp mogen ze het getroffen en inmiddels afgezette gebied betreden. Wat zij aantreffen zijn nog slechts kale fundamenten, al het puin is afgevoerd naar een vuilstort in Hengelo.

Tamara Molijn en haar vriend Bart van Seijen, gehuld in een soort maanpakken, laten zien waar de schuur was, de keuken en de voordeur. Ze vinden een glazen dolfijntje dat naar de rommelmarkt zou gaan. Ze begrijpen niet waarom ze dat niet mee naar huis mogen nemen.

Ook anderen zijn ontevreden. Een man kan niet begrijpen dat hij op de plek waar eens zijn huis stond, resten ijzer van de koelkast vindt, maar niet zijn kluisje. `Dat kan toch niet zomaar weg zijn. Er is gestolen hier', is zijn conclusie. Elly denkt er net zo over. Ook zij kan nergens meer iets vinden. Geen foto's, geen sieraden, niets.

De bewoners van de Nieuwluststraat blijven zitten met die ene vraag: waarom heeft de gemeente ons niet eerst bij ons huis gelaten alvorens het puin te ruimen? Een tastbare herinnering uit het rampgebied is voor hen erg belangrijk voor de verwerking van het gebeurde.

De documentaire toont bureaucratie in optima forma. De gemeente geeft geen bevredigende antwoorden, stuurt bewoners van het kastje naar de muur, en houdt er onbegrijpelijke regeltjes op na.

Tamara en Bart lichten een tegel uit hun voormalige terras, met daarop de resten van een verbrande tuinstoel. Daarop heeft Bart hun poes, vermist sinds de ramp, voor het laatst zien liggen. Als de tegel er eenmaal uit is houdt hij hem als een trofee in de lucht. `Nou heb ik wat ik hebben wil', zegt hij geëmotioneerd, 'en dat nemen ze me ook niet meer af.'

De dienstdoende ambtenaar op het rampterrein stribbelt nog wat tegen, maar uiteindelijk mag de gedenksteen toch mee naar huis.

Meer over