Veel lichamen gezien, maar waar is Cristina?

Manuel vecht tegen de tranen, Teresa hapt naar lucht. Waar is zijn vrouw, haar moeder? In Madrid haasten familieleden zich naar de ziekenhuizen....

De verpleegster kijkt op een lijst met gewonden. Pagina na pagina glijden haar vingers over de namen. Slechts even houdt ze stil. Als de zoveelste ambulance gillend het ziekenhuis-terrein oprijdt. Dan haalt ze de lijst met doden tevoorschijn. Manuel en Teresa houden elkaar vast. Hij vecht tegen de tranen. Zij hapt naar lucht.

Maar ook bij het Hospital Gregorio Maranon is geen spoor van Cristina. Net zo min als in het Doce de Octubre of Hospital Clinico . Wel elke keer de zelfde beelden: gebroken familieleden die de wreedheid van deze slachting maar niet kunnen bevatten.

Het lijkt niet tot Manuel en Teresa door te dringen. Natuurlijk hebben ze de dolende overlevenden langs het spoor gezien. Hun gezichten vol afschuw. Soms bebloed, meestal in shock. Hulp zoekend voor zichzelf en de vele, vele lichamen en lijken in de uiteengereten treinstellen.

Natuurlijk hebben ze bij de provisorische hulpposten op de Ronda de Atocha en de Calle Tellez de wanhopige reddingswerkers gezien. De echtgenoten die smeekten vooral de ander te redden. De kinderen die roerloos onder hun schooltas lagen. Maar ja, waar is hun Cristina gebleven?

Manuel en Teresa hebben al uren gezocht als honderden Madrilenen 's middags naar het station trekken om de gevolgen van de aanslag te bekijken. Een enkeling balt de vuist en vervloekt de ETA. De meesten proberen een glimp op te vangen van de ravage.

Een paar jongeren klimmen op hekken om foto's van de geëxplodeerde wagons te maken. Een groep ouderen bidt zachtjes voor een politiecordon. Bij het zien van tientallen lijkenzakken onder aan de weg wordt het menig voorbijganger te veel.

Ook buurtbewoner Ricardo Ruiz kan nauwelijks zijn tranen bedwingen. De daders zijn beesten. Hoe kunnen ze zo'n bloedbad beramen ?

José Isidro Diaz kan het antwoord zo geven: nietsontziend nationalisme. Dit is slechts het begin. Vandaag is het Spanje. Morgen heel Europa. 'Omdat er gekken rondlopen die ons in angst willen doen leven. Klootzakken, mij krijgen jullie niet klein.'

Omstanders knikken. Ook zij zullen niet zwichten voor de ETA. Maar ja, was het wel de Baskische afscheidingsbeweging, vraagt men zich vertwijfeld af. Of was het Al Qa'ida? Diaz weet het zeker: de moslims doden geen kinderen. Ook Juan Eugenio Gomez volhardt in de ETA. 'Al Qa'ida zou hier nooit iets doen zonder de toestemming van de ETA.'

Manuel en Teresa hebben geen tijd om bang te zijn voor terroristen, of het nu moslims zijn of Basken. Wel voor hun laatste taxirit vandaag. Naar het gebouw van IFEMA. Want, slikt Manuel, daar ligt tussen de doden waarschijnlijk Cristina opgebaard.

Meer over