VdH heeft in Grieks bad een navolger: VdZ

Op de vierde dag van de Paralympische Spelen pakte Mike van der Zanden Nederlands eerste zwemplak. Brons op een 'bij-afstand': de 100 meter vrij....

Van onze verslaggever John Volkers

Het was niet hetzelfde bad. En het was ook niet hetzelfde resultaat. Maar Mike van der Zanden toonde na de finale van de 100 meter vrije slag minstens zoveel vreugde als Pieter van den Hoogenband vijf weken geleden, na diens grote kunststuk op het koningsnummer van het olympische zwemmen.

Van der Zanden had op die 18de augustus voor de tv gezeten, thuis in Moergestel. Hij had Van den Hoogenband, officieel nog altijd zijn clubgenoot bij PSV in Eindhoven, de 100 vrij zien winnen. Hij was die avond extatisch geweest. En geïnspireerd.

'Dit gaan wij straks op de Paralympics ook doen', had de havoscholier zichzelf beloofd. 'En daar gaan wij straks ook staan', zo had hij naar het erepodium gewezen.

Het liep ietsje anders in het Aquatic Center van Athene. Het buitenbad was wegens zijn rolstoel-onvriendelijkheid verruild voor het snellere indoorbad. Maar de inspiratie van VdH voor zijn jongere, gehandicapte uitgave VdZ had er niet onder geleden.

Het hoogste treetje van het erepodium haalde Van der Zanden evenwel niet. Op de 100 vlinder, zijn favoriete nummer, was hij een dag eerder al op zijn waarde geklopt. Voor de 100 vrij, 'een bijafstand voor mij', had hij slechts stille hoop gekoesterd.

Van der Zanden kopieerde in een luidruchtig zwemstadion de strategie van Van den Hoogenband. Die veroverde goud ten koste van de Zuid-Afrikaan Schoeman door op de laatste twintig meter zijn geweldige eindschot te tonen.

Van der Zanden deed het niet anders. Hij leek buiten de topdrie te eindigen, maar zijn laatste meters waren indrukwekkend. Hij tikte aan voor brons, in een 'vet' persoonlijk record (56,47).

Hij zwaaide met zijn vuisten. Hij lachte naar zijn familie. Hij was onstuitbaar in zijn enthousiasme. 'Ik kan het niet geloven', zei hij.

Van der Zanden mocht daarna het erepodium op, naar de laagste trede. Het maakte hem niets uit. Alles was mooi op deze dag. Het was de nooit verwachte oogst van het dringende advies dat doktoren hem als vijfjarige hadden gegeven. 'De jongen moet gaan zwemmen.'

Mike van der Zanden was geboren met een open rug, een spina bifida, en een lichte klompvoet. De ontwikkeling van het rechterbeen bleef ook achter. De rugspieren waren verzwakt. Zo belandde hij, na het behalen van de zwemdiploma's, bij de zwemclub.

'Ik had als klein mannetje wel willen gaan voetballen, net zoals andere jongens. Maar dat zat er niet in voor mij', sprak hij gisteren.

Hij ging, toen het zwemmen hem in de greep begon te krijgen, uitkomen in de paralympische ploeg. Hij kreeg de handicap S10, de lichtste beperking. 'In de S9 zou ik met deze 56'er paralympisch kampioen worden, maar in die klasse kom ik echt niet terecht. Dan moet je iets geamputeerd hebben.'

Hij is klein voor een zwemmer, 1.76, maar de schoudergordel is prachtig ontwikkeld. Hij traint sinds een zestal jaren bij het 'grote' PSV in Eindhoven, onder leiding van Mandy van Rooden.

Twee banen verderop ligt daar de olympisch kampioen, Pieter van den Hoogenband, in het water. Die traint met de profs van Philips. 'Af en toe spreek ik hem wel eens. Maar Pieter is geen boezemvriend of zo.'

Hij was niet speciaal gebeld door Van den Hoogenband. Hij had zijn telefoon ook in het olympisch dorp gelaten. Want de concentratie diende hoog te blijven, op weg naar nog volgende kansen op de 50 vrij en met name de 400 vrij.

De finale-avond in het Aquatic was ingeleid met nummers 100 vrij in de S1 en de S2-klasse. Spastici, dwergen, eenarmigen die op hun rug dreven, meer dan vier minuten over 100 meter doen: ze deden het beeld van een sportwedstrijd niet goed.

Er zijn dertien handicaps in het zwemmen. De 594 paralympische zwemmers komen in liefst 454 nummers uit. Van der Zanden, een buitengewoon prettig gestemd mens, zegt er de tijd niet voor te hebben dat deel van het zwemmerslegioen nadrukkelijk te volgen. Maar hij zet zich zeker niet af tegen die sector van de paralympics.

'Het zijn dezelfde mensen als wij. Alleen hebben zij een zwaardere beperking. Ik respecteer hen zeer.'

Meer over