Vanity Fair slaat genadeloos toe

Als u dit leest, is de jaarlijkse Vanity Fair Oscar Party misschien nog aan de gang; het belangrijkste feest van de Oscarnacht....

De Oscaruitreiking is eerder dan anders, en dus verschijnt ook de bijpassende Vanity Fair een maand eerder. Het maartnummer is zo ongeveer geheel gewijd aan Hollywood. De themanummers van Vanity Fair (in het najaar is er een muziekspecial) zijn perfect uitgevoerde monsterproducties, waarvan andere bladen alleen maar kunnen dromen.

Op de uitklapbare omslag ditmaal een door de vaste fotografe Annie Leibowitz gemaakte groepsfoto van dertien 'A-actrices'. Binnenin de traditionele Hollywood-portfolio: 41 pagina's vol spectaculaire foto's van acteurs, producers en andere belangrijke spelers. Daarnaast nog eens 10 pagina's met jong en mooi acteertalent, gefotografeerd door Mario Testino.

Glossy on the outside, gritty (weerbarstig) on the inside, is de kreet waarmee Vanity Fair zich een tijdlang verkocht. Op de glossy cover staat doorgaans een filmster, aan wie steevast een lovend, totaal oninteressant interview is gekoppeld, dat door het complete pr-team van de ster is geautoriseerd.

Dat gritty was, en is, echter geen loze kreet. Niemand kan zo genadeloos en dankzij een uitgebreid fact checking department ook nog volledig onderbouwd toeslaan als Vanity Fair. Geen societymoord, financieel of politiek schandaal, of het blad heeft er een geweldig verhaal over.

Gelukkig is dat ook in het Hollywood-nummer het geval. Tussen de glamourfotografie en weemoedige en nostalgische verhalen over de Amerikaanse filmindustrie (de moeilijke beginjaren van Gene Hackman, Dustin Hoffman en Robert Duvall; en het verhaal van drie tieners die in de jaren tachtig Raiders of the lost ark exact naspeelden en -filmden) staat ook een onthullend, zij het wat moeilijk te volgen verhaal over een scharrige, inmiddels gevangen genomen private detective to the stars, alsmede een felle kritiek op de Jezusfilm van Mel Gibson.

Maar degene die het echt zwaar te verduren krijgt in dit nummer valt een beetje buiten het thema. Naar aanleiding van de recente aanklacht wegens misbruik van een dertienjarig kankerpatije, komt het blad met nieuwe onthullingen over Michael Jackson. De zanger is, zo stelt de auteur, een zware druggebruiker en een alcoholist die wijn drinkt uit frisdrankblikjes. Erger: hij geeft ook de jongetjes met wie hij zich omringt, aldus verpakt, 'sap van Jezus' (witte wijn) of 'bloed van Jezus (rode wijn). Van het gezin van het vermeende nieuwe slachtoffer zou hij de papieren hebben afgenomen, hij zou ze dagenlang hebben vastgehouden en ook nog hebben laten volgen en intimideren.

Misschien nog wel het opmerkelijkste nieuwe feit: als er geen pers bij is, schijnt Michael Jackson met een heel normale mannenstem te praten.

Meer over