Vang eerst de armste immigranten op

De brieven van maandag 19 september.

Syrische kinderen in een vluchtelingenkamp in Libanon.Beeld ap

Vang eerst de armste migranten op

In de prikkelende bijdrage van Sheila Sitalsing (Ten eerste, 16 september) wordt de Europese politici verweten te weinig vluchtelingen op te nemen en het probleem grotendeels af te wentelen op de zwakke schouders van de landen in de regio, waar de migranten vandaan komen. Inderdaad neemt Europa maar een zeer klein percentage van de 80 tot 100 miljoen mensen op, die om allerlei redenen huis en haard hebben verlaten. Dat zijn dan ook nog eens de beter gesitueerden, die zich voor flinke bedragen naar Europa hebben laten smokkelen. Rond negentig procent van alle vluchtelingen komt niet verder dan een paar honderd kilometer en belandt dan soms letterlijk in de berm van een weg, zoals onze columniste als geen ander zo schrijnend beschrijft.

Anders dan Sheila Sitalsing vind ik dat mijn belastinggeld niet moet worden gebruikt voor de opvang van de rijkste migranten, maar voor de armste. Om dat te bereiken, moeten we de vluchtelingen in de regio beter opvangen en de opvang in Europa staken, want die is onrechtvaardig en veel te duur.

De toestanden in de opvanglanden in de regio zijn zo slecht, omdat het meeste geld opgaat aan de opvang van een klein groepje vluchtelingen in Europa. En die opvang is hier zo duur door de vervolgkosten: tientallen jaren lang subsidies voor levensonderhoud, huisvesting, bijscholing, scholen voor de kinderen, medische kosten.

Naar het zich laat aanzien zullen ook disproportioneel veel kinderen (en wellicht zelfs kleinkinderen) van de vluchtelingen op den duur te weinig premie en belasting betalen om de door hen gebruikte publieke voorzieningen zelf te bekostigen. De toelating van ongeselecteerde migranten ( en dat is asielmigratie) is nu eenmaal in een moderne, zeer solidaire welvaartsstaat uiterst kostbaar. Kortom, de opvang van één asielzoeker in Nederland ontneemt tientallen lotgenoten in de regio de kans op een menswaardig bestaan. Ik vind dat niet eerlijk.

Piet Emmer, Leiden

Wat wij willen

De enquête van I & O Research over de wensen van de bevolking (Ten eerste, 17 september) geeft een voorkeur onder de bevolking aan voor een lagere AOW-leeftijd en afschaffing van het eigen risico in de zorg. Over de kosten daarvan lees ik niets. Een lagere AOW-leeftijd betekent een hogere premie voor de 65-minners.

Afschaffing van het eigen risico kan eenvoudig door de premie met een vergelijkbaar bedrag te verhogen. Maar die alternatieven worden in de enquête niet aangeboden. Het doet nu erg aan de vroegere CPN- campagnes denken: 'hogere lonen - lagere prijzen'. De CPN wilde daarvoor tenminste nog het leger afschaffen, maar nu zie ik geen enkel alternatief aangeboden. Op deze manier is het niet anders dan het meten van de belangstelling voor gratis bier.

Hans Koster, Leiderdorp

Doema

Als alles wat Poetins leiding voorstelt zonder slag of stoot door de Doema wordt aangenomen ( Ten eerste, 17 september) kunnen we het Russisch parlement net zo goed 'Doemaar' noemen.

Bart Wolf, Amsterdam

President Vladimir Putin tijdens de parlementsverkiezingen van 18 septemberBeeld epa

Mijd studentenvereniging

De mevrouw die zich opwindt over de huisvestingsprocedure van haar dochter die bij een studentenvereniging wil, beschrijft (U, 17 september) een procedure die het kenmerk is van de meeste studentenverengingen, waarbij de leukste (lees: meest populaire) jongens en meisjes de beste kansen krijgen en waarbij onafhankelijkheid en non-conformisme niet op prijs worden gesteld.

Wat zij als ouder moet doen is haar dochter flink op haar donder geven omdat ze lid wil worden van een vereniging die nieuwe leden eerst elf dagen ontgroend en die daarnaast zo'n bespottelijk kamers toewijst. Sowieso is in het kader van de groei naar volwassenheid en zelfstandigheid het vermijden van elke studentenvereniging van harte toe te juichen.

Timon Blok, Groenekan

65 jaar tv-geschiedenis

Het interview met Bert van de Veer geeft ('Tv-antenne, V, 16 september) goed de kloof tussen 'Hilversum' en de huiskamer weer. Als ik in mijn eigen gezin met drie pubers kijk, dan zijn er weldegelijk kinderen die alleen maar YouTube-filmpjes kijken. En anders Netflix. Zelf heb ik al jaren geen Journaal meer gekeken. Het nieuws volg ik via internet. Achtergronden lees ik in de krant. Gisteren zag ik op Twitter dat het programma van Bert van der Veer trending was. Vooral vanwege de belabberde presentatie. De tv graaft zijn eigen graf en dat hoeft niet. Maar dan wel met wat meer voelhoorns in de echte wereld.

Jeannet Bekhof, Den Haag

Topsalarissen

Harrie Verbon zegt dat het onderzoek over topsalarissen waar ik me op baseer (O&D, 15 september) louter Amerikaans is. Dat is niet waar. Als hij Gabaix en Landier daadwerkelijk had gelezen, dan had hij gezien op p. 77 dat ook een internationale sample is geraadpleegd. Zijn vaststelling aangaande de belastingtarieven die voor het Reagantijdperk 92 procent zouden zijn, is ook niet waar, dat waren de tarieven tot 1964. De belastingtarieven bedroegen in 1964 77 procent, 1965 70 procent, en vanaf 1982, 50 procent om in de tijd verder te dalen naar een kleine 40 procent. Dat dus niets over bleef van hoge salarissen voor Reagan aantrad is niet waar.

Verder werd gelijktijdig met Reagan de personeelsoptie ontdekt als middel om managers te motiveren. De optie was een welkom instrument om de belangen van de manager met die van de onderneming af te stemmen. Voorts zijn zijn voorbeelden sappig, maar ze gaan omdat ze niet gaan over de sample van duizenden waarnemingen. Ik kan overal voorbeelden aanhalen die niet stroken met de algehele lijn. Inderdaad zijn er topmanagers die na een lange zit lui worden en waarde vernietigen. Cees van der Hoeven bijvoorbeeld werd lui, maar geldt dat dan voor alle topmanagers?

Jan Bouwens, Amsterdam

Meer over