Van Paviljoen 3 naar de röntgenafdeling

Wat hebben naaktstudies van Aegon Schiele te maken met Oliver Sachs' boek Awakenings - over mensen die bijkomen uit een langdurige coma - of met Schama's Landscape and memory?...

Dat zijn althans kernwoorden waarmee hij aan de slag ging. Het resultaat werd een soort groepsportret van vijf mentaal gestoorden. Verdwaasd lopen ze rond, om ineens in hysterisch lachen uit te barsten of om plompverloren op de grond te vallen.

Mede door de bleekwitte dwangbuisachtige aankleding lijkt Realm wel een schets van het leven in een negentiende-eeuws dolhuis. Op zich is dat beeld fraai, en vertederend is hoe twee patienten elkaar onhandig trachten te benaderen. Zachte pianomuziek van Schubert, diffuse belichting en subtiel spel maken het stuk best sfeervol. Maar het blijft mistig wat Kam precies wil zeggen.

Artistiek leidster Käthy Gosschalk wist even geen titel voor haar nieuwe stuk. Zonder Titel dan maar. Een weemoedig strijkkwartet van Beethoven vormt het uitgangspunt, een van de late werken die hij niet meer kon horen en direct vanuit zijn ziel schreef. Daaraan koppelde Gosschalk het idee dat wanneer dansers fysiek te oud zijn om te dansen, dat ze daar toch fel naar blijven verlangen.

Toneelbeeld: röntgenfoto's tonen gewrichten en botten, de kwetsbaarste onderdelen van het dansersinstrumentarium.

De vijf dansers staan bij herhaling diep voorovergebogen, waar anders hun houding fier rechtop zou zijn. En de benen fladderen soms ongecontroleerd. Toch wekt dat geen deernis. Daarvoor ligt de nadruk te veel op 'mooi' en 'sierlijk'. En is de choreografie Balanchinesk-klassiek van stijl en grotendeels even abstract als de dans van Cunningham (meestal is Gosschalks werk juist erg dramatisch). Die klassiek-dansante stijl past niet bij dit onderwerp. Het gebrek aan karakter van Zonder Titel valt er des te sterker door op.

Dit programma werd niet in de Schouwburg gedanst, maar in het eigen StudioTheater. Dat bleek een achteruitgang: buiten intimi komt er weinig volk op af. En op deze studiovloer klinkt de lichtste danspas nog als de tred van een rinoceros.

Meer over